ଏହି ସଂସ୍କୃତ ଶ୍ଲୋକଗୁଡିକର ଅନୁସୂଚନାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଉତ୍କଳନା ରୂପରେ ଏହି ଗଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମୟ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଅଛି, ଯାହା ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି। ଏହି ଦିବ୍ୟ ରୂପକୁ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଯୋଗ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଏହା ଆକାଶରେ ବିରାଜମାନ ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ଏହା ଅସଂଖ୍ୟ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ଦୁର୍ଗପାଳିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ରୂପର ତଳଭାଗରେ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଏବଂ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ, ପଚାଶ କୋଟି ଯୋଜନା ଅପରିମିତ ବିସ୍ତାର ଅଛି। ଏଠାରେ ବୈକୁଣ୍ଠ ରହିଛି, ଏହା ଗୋଲାକାର ରୂପରେ ଏକ କୋଟି ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତାର ଅଛି। ଏଠାରେ ଚାରି ଭୁଜା ଦିବ୍ୟ ସଂଗୀମାନେ ବିନା ବୃଦ୍ଧା, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସେବା କରୁଛନ୍ତି। ସୃଷ୍ଟିର ବେଳେ ଏଠାରେ ଶିବ ଓ ତାଙ୍କ ସଂଗୀମାନେ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ଏହା ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଏ। ବୈକୁଣ୍ଠ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦର ଅବିନାଶୀ ଉତ୍ସ ଏବଂ ଏହିଠାରୁ ଏକା ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ନିରାକାର ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରୂପ ନବ ମେଘର ରଙ୍ଗର, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ମନ୍ଦାର ଫୁଲର ପରି। ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ୟ କୋଟି କାମଦେବକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ଏହା ଦିବ୍ୟ ଲୀଳାର ଆଶ୍ରୟ ଏବଂ ମନୋହର। ପ୍ରଭୁ ଏକାଧିକ ନିଜ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏବଂ ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରେମମୟ। ତାଙ୍କର ଛାତି ଉପରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଏବଂ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଦୀପ୍ତିମାନ। ପ୍ରଭୁ ମଣିମାଣିକ୍ୟର ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି, ବନ ଫୁଲର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦିବ୍ୟ ରୂପକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତର ବୀଜ ଏବଂ ସମସ୍ତର ଆଧାର ହେବା ସହିତ ସର୍ବୋଚ୍ଚକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତି କୋଟି ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରର ଦୀପ୍ତି ସମାନ, ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି କୃପା ପ୍ରଦାନ କରିଥାନ୍ତି। ରାସ ମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ ବିରାଜମାନ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ରାସର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାୟକ। ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦର ଅବିନାଶୀ ଏବଂ ଅକ୍ଷୟ ବୀଜ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ନାୟକ, ସିଦ୍ଧିର ଅବତାର ଏବଂ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରଦାନ କରିଥାନ୍ତି। ଏହି ପ୍ରଭୁ ପ୍ରକୃତିରୁ ପରେ, ନିର୍ଗୁଣ, ନିତ୍ୟ ରୂପର ଅଛନ୍ତି। ସତ୍ୟ, ସ୍ୱାଧୀନ, ଏକା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାର ସାର୍ଭୂମିକ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି। ଏହି ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ପ୍ରଭୁ ଏକା ଅଛନ୍ତି। ପରେ, ସୌତି କହିଲେ—ଏହି ଦିଗ୍ଭାଗ ଜନସୂନ୍ୟ, ଜଳହୀନ, ଭୟଙ୍କର, ପବନହୀନ ଏବଂ ଅନ୍ଧକାରରେ ବିଲୀନ। ଏଠାରେ କୌଣସି ଗଛ, ପାହାଡ, ସାଗର ଏବଂ ଅନ୍ୟ କିଛି ନଥିଲା, ଏହା ଏକ ବିକୃତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ପ୍ରଭୁ ଏହି ସମସ୍ତ କଥାକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ଏକା ନିଜେ କୌଣସି ସଂଗୀ ବିନା, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରୁ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ପରେ ମହା ଅହଂକାର ଏବଂ ପାଞ୍ଚ ତନୁସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ତାପରେ ନାରାୟଣ ନିଜେ ପ୍ରଭୁ ଭାବେ ପ୍ରକାଶ ହେଲେ। ପ୍ରଭୁ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଏବଂ ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କର ପଦ୍ମମୁଖ ହସୁଥିଲା। ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଏବଂ ଶ୍ରୀର ଆଶ୍ରୟ ଏବଂ ଶ୍ରୀର ଉତ୍ସ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଏବଂ ଚାରିତ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ, କାମଦେବର ଭାସ ଦେଇଥିଲା। ନାରାୟଣ କହିଲେ—ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ ଏବଂ କାରଣର କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ମୁଁ। ତପସ୍ୟା ଏବଂ ତାହାର ନିତ୍ୟ ଫଳ, ତପସ୍ୱୀର ନାୟକ ଏବଂ ତପସ୍ୱୀ ମୁଁ। ମୁଁ ନିର୍ବାସନ ହେଉଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଚାହିଦାର ରୂପ ଏବଂ ଚାହିଦାର ନାଶକ ଏବଂ ଚାହିଦାର କାରଣ ମଧ୍ୟ ମୁଁ। ମୁଁ ବେଦର ରୂପ, ବେଦର ଉତ୍ସ, ବେଦର ଘୋଷିତ ଫଳ ଏବଂ ଫଳ ନିଜେ। ଏପରେ, ପ୍ରଭୁ ଭକ୍ତିରେ ଭରି ଏହି ଅନୁଶାସନ ଦେଇ ସେଠି ରହିଲେ। ଯେଉଁଠି ନାରାୟଣ ରଚିତ ସ୍ତୋତ୍ର କୌଣସି ଭକ୍ତି ଏବଂ ଏକାଗ୍ରତାରେ ପଢିଥାଏ, ତାହା ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ—ପୁତ୍ର ଚାହିଲେ ପୁତ୍ର, ପତ୍ନୀ ଚାହିଲେ ପ୍ରିୟା, ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଦୁଃଖରେ ଅଟକି ରହିଛି, ସେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ପାଏ। ସୌତି କହିଲେ—ପ୍ରଭୁ ପଞ୍ଚ ମୁଖ ନିର୍ମଳ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶ ହେଲେ, ଦିଗ୍ବାସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଗଳିଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣର ରଙ୍ଗର, ଜଟା ଶୋଭିତ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏଭଳି ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ ଏକା ଅଛନ୍ତି, ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭରେ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଏବଂ ପ୍ରାଣୀମାନେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାରୁ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଉତ୍କଳନାରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଅନନ୍ୟ ଦୀପ୍ତି, ଦୟା ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଅବିନାଶୀ ଭାବରେ ଅବିରାମ ରହିଛି।