ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟ ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣରେ କହାଯାଇଛି—ଯେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର କୃପାରେ ପୁତ୍ର, ପୁତ୍ରବନ୍ଧୁ, ଏବଂ କୀର୍ତ୍ତି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥାଏ; ଏହା ସହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦାସ୍ୟ ଓ ଅଟୁଟ୍ ଭକ୍ତି ଲାଭ କରିଥାଏ। ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମୋହନ କବଚ ଅଧ୍ୟାୟ, ପ୍ରକୃତି ଖଣ୍ଡରେ, ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କର ସଂବାଦ ଓ ଦୁର୍ଗା କଥାରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ। ତୃତୀୟ ଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଶ୍ରୀଗଣେଶଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରାଯାଏ। ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା ପରେ, ନାରଦ ଚାହେଁ—“ଏହି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଓ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଜ୍ଞାନ ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ବୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ। ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି ଶ୍ରୀଗଣେଶ ଖଣ୍ଡର କଥା ଶୁଣିବାକୁ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା କିପରି ପାର୍ବତୀଙ୍କର ଶୁଭ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ? କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶ ଥିଲେ, କିପରି ଜନ୍ମ ଲାଭ କଲେ? ସେ ବ୍ରହ୍ମଶକ୍ତି କଣ ଥିଲା, ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ କଣ? ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରଥମେ କିପରି ତାଙ୍କର ପୂଜା ହେଲା? ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ପୁରାଣରେ ଗୁପ୍ତଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ଏହି ସବୁ କଥା ମୋତେ କହ, ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଅତି ଉତ୍ସୁକ।” ତାପରେ ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ—“ଏହି କଥା ପାପର କଷ୍ଟ ଦୂର କରେ, ସମସ୍ତ ବାଧା ନଷ୍ଟ କରେ, ଶୁଭ ଦେଉଥାଏ, ଏହାର ମୂଳ ଅର୍ଥ ଏବଂ ଶୁଣିଥିବାମାନେ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ହେବାବେଳେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର ତେଜରୁ ଏହି ଜନ୍ମ ହେଲା। ସତୀ ନାମକ ଦେବୀକୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ପତି ଗତକାଳରେ ଅବମାନିତ କରିଥିଲେ। ପର୍ବତ ଆନନ୍ଦରେ ପାର୍ବତୀକୁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ଶଙ୍କର ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନର ଗନ୍ଧ ଦେଇ ରମଣୀୟ ଶୟନ ବିନ୍ୟାସ କରିଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଗଣନା କରୁଥିବା ଏକ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଧରି, ଦୁର୍ଗାଙ୍କର ଶରୀରକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାମାତ୍ରରେ ଶିବ ପ୍ରେମରେ ମୃଚ୍ଛିତ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ହଂସ ଓ ଜଳପକ୍ଷୀର କୁହୁକୁହା ଧ୍ୱନିରେ ଭରିଥିବା, ମଧୁର ଫୁଲ ଗନ୍ଧର ହାଲକା ପବନ ହେବା ଏକ ସ୍ଥାନରେ, ତାଙ୍କର ରମଣ ଦେଖି ଦେବମାନେ ଚିନ୍ତାରେ ପଡିଯାଇଥିଲେ। ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବ୍ରହ୍ମା ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ କଥା କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—“ଏହି ଯୁଗଳର ଯୁଗଳ ମିଳନରେ, ଶିବ ଅଚଳ ରହିଲେ, ଯୋଗୀ ତା’ରେ ବିରତ ହେଲେ ନାହିଁ। ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କର ମିଳନ ଶେଷ ହେବା ସମୟରେ, ଭଗବାନ କହିଲେ—‘ମୋର ଶରଣ ନେଇଥିବାମାନେ କେମିତି କଷ୍ଟ ଭୋଗିବେ? ଯେପରି ହେଉ, ସେ ଶୁକ୍ର ନିଶ୍ଚିତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଏ।’ ଶିବଙ୍କର ଶୁକ୍ର ପାର୍ବତୀଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ପଡ଼ିବା ସମୟରେ, ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଶକ୍ର ଦେବ ଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଗିରି ଗୁହା ପାଖରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଶକ୍ର, କୁବେର, ଭାସ୍କର, ଭୂତାଶନ, ଯମ, ଭାସ୍କର, ଭୂତାଶନ ପୁନଃ—ଏମିତି ଦେବମାନେ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ରମଣ ଭଙ୍ଗ କରିବା ନିର୍ଦେଶ ଦେଲେ। ଦ୍ୱାରରେ ଠିଆ ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ଅଣ୍ଠା ଭାବରେ, ଶକ୍ର ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କହିଲେ—“ସମ୍ସାରର ନାଥ, ସମ୍ସାରର ଶୁକ୍ର, ଭକ୍ତମାନେଙ୍କର ଭୟ ନାଶକ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।” ହରି ଏସାରେ ଆସିଲେ, ଭାସ୍କର ମଧ୍ୟ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଶ୍ରୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ—“ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟବାନ, ପାର୍ବତୀଙ୍କର ପତି, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।” ଏପରି କହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭୟରେ ସେଠାଠୁ ଚାଲିଗଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର କହିଲେ—“ନିଜରେ ଆନନ୍ଦିତ, ନିଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କର ଶ୍ରବଣ ଓ ସ୍ତୁତି ପବିତ୍ର।” ପବନ କହିଲେ—“ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷର ପ୍ରାଚୀନ ଶୁକ୍ର ରୂପ।” ଏମିତି ଦେବମାନେ ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ମିଳନ, ଶ୍ରୀଗଣେଶଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଜନ୍ମ ଓ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା କଥାକୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଭକ୍ତି ସହ କହିଲେ।