ମହାମୁନି ନନ୍ଦୀ, ଯେଉଁଠାରେ ଅତି ପ୍ରମୋଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନକୁ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ସେହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହି ସବୁ ସମ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୁର୍ବାସା ମୁନି, ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ସେ ଶିବଙ୍କ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ଛଅ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ କାମନା-ପୁରଣ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ସ୍ୱରୂପ। କେବଳ ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ମାତ୍ରରେ, ଏକ ମଣିଷ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମାନ ହୋଇଯାଏ। “ଓଁ ଦୁର୍ଗେ”— ଏହି ମନ୍ତ୍ର ମୋର କଣ୍ଠକୁ ସର୍ବଦା ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ। “ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଂ କ୍ଲୀଂ”— ଏହି ମନ୍ତ୍ର ମୋର ପୃଷ୍ଠକୁ ଚାରିପଟେ ସର୍ବଦା ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ। “ଓଁ ଶ୍ରୀଂ ହ୍ରୀଂ କ୍ଲୀଂ”— ଏହି ମନ୍ତ୍ର ମୋର ସମଗ୍ର ଦେହକୁ, ସୁପ୍ତି ଓ ଜାଗ୍ରତ ଦୁହିଏ ଅବସ୍ଥାରେ, ସୁରକ୍ଷିତ କରୁନ୍ତୁ। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଭଦ୍ରକାଳୀ, ଅଗ୍ନେୟ (ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମ) ଦିଗରେ ମହେଶ୍ୱରୀ, ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ବୈଷ୍ଣବୀ ଓ ଈଶାନ (ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ) ଦିଗରେ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଦେବୀ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଏହିପରି, ହେ ସୁତ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ବିରଳ କବଚ ବିଷୟରେ କହିଛି। ଗୁରୁଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଯଥାବିଧି ପୂଜା କରି, ଯେଉଁଠି ଯାଉଛ, କିମ୍ବା ପୃଥିବୀକୁ ପରିକ୍ରମା କରୁଛ, ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ନିଶ୍ଚୟ ଏହା ସିଦ୍ଧି ହୁଏ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧି ପାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଜଳ କିମ୍ବା ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ। ଏହି କବଚ ସଫଳ ହେଲେ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମାନ ହୋଇଯାଏ। ଯିଏ ମୂଳ ପ୍ରକୃତି, ଯାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଗଣନାଥ, ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ଅଂଶରେ ଗଣନାଥ ହେଇଥିଲେ। ଏହି ଉପଲକ୍ଷେ ଦଧି-ଅନ୍ନ ନୈବେଦ୍ୟ ଓ ସ୍୵ର୍ଣ୍ଣ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ମନ୍ତ୍ର ପାଠକୁ ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ ଓ ମଣିମାଳା ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ। ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ପୁସ୍ତକକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହାର ଦୟାରେ ସନ୍ତାନ, ନାତି-ନାତିନୀ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣରେ ଦାସ୍ୟ ଓ ଅଚଳ ଭକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ଏପରି ଭାବେ, ମହାପୁରାଣ 'ବ୍ରହ୍ମୱୈବର୍ତ୍ତ'ର ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡରେ, ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସଂବାଦରେ, ଦୁର୍ଗା ଉପାଖ୍ୟାନରେ, ଏହି 'ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ-ମୋହନ କବଚ' ନାମକ ସତସ୍ତି ଅଧ୍ୟାୟ ଅନ୍ତର୍ଗତ। ଏବେ ଅନ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଶ୍ରୀଗଣେଶଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ପୂଜ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ନାରଦ କହିଲେ: “ମୁଁ ଏଠାରେ ଶ୍ରୀଗଣେଶ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଆସିଛି। ସେ କିପରି ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପବିତ୍ର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ? ସେ କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ? ତାଙ୍କର ବଳ କ’ଣ, ତାଙ୍କ ଶୂରତା କ’ଣ? ସେ କିପରି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରଥମେ ପୂଜିତ ହେଲେ? ପୁରାଣରେ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ଏହା ସବୁ ମୋତେ କହ, ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ।” ତାହାପରେ ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: “ଏହି କଥା ଶୁଣିବାରେ ପାପ ଦୂର ହୁଏ, ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ନାଶ ପାଏ। ଏହା ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଦେଇଥାଏ, ଏହା ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଶ୍ରୋତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ। ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହେବା ସମୟରେ, ସେମାନଙ୍କ ତେଜ ରୂପରେ ଏହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା। ସେ ଦେବୀ ସତୀ, ପୂର୍ବକାଳରେ ନିଜ ସ୍୵ାମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହୋଇଥିଲେ। ପରେ ପର୍ବତ ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ପାର୍ବତୀ ଭାବେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ଶିବ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଶୟ୍ୟା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଦେବତାଙ୍କ ଗଣନାନୁସାରେ ହଜାର ବର୍ଷ ଯାଏଁ, ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଦେହକୁ ଛୁଇଁବାରେ ଶିବ ପ୍ରେମରେ ମୂର୍ଛିତ ହେଇଯାଏ। ହଂସ ଓ ଜଳପକ୍ଷୀ ରହିଥିବା, କୋଇଲି ରବି ଗଞ୍ଜିଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା।