ଏଠି ଏକ ଦିନ, ନାରଦ ଏବଂ ନାରାୟଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାନ୍ତିକଥା ଚାଲୁଥିଲା । ଏହି କଥା ମଧ୍ୟରେ କୁହାଯାଏ—ଯେଉଁମାନେ ସନ୍ତାନ, ପରିବାର କିମ୍ବା ପତ୍ନୀର ନଷ୍ଟରେ ଦୁଃଖିତ, କିମ୍ବା ଦରିଦ୍ର ଏବଂ ଅସହାୟ, ସେମାନେ ରାଜଦ୍ବାର, ଶ୍ମଶାନ, ଘନ ଅରଣ୍ୟ କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଥିଲେ, ଘରକୁ ଅଗ୍ନି ଲାଗିଲେ, ଅରଣ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ଲାଗିଲେ କିମ୍ବା ଚୋରମାନେ ଘେରି ଧରିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦରିଦ୍ର କିମ୍ବା ମୂର୍ଖ, ଏହି ଦୁର୍ଗାସ୍ତୋତ୍ର ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଠ କଲେ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରନ୍ତି । ଏହିପରି ମହାତ୍ମ୍ୟ ଥିବା ଦୁର୍ଗାସ୍ତୋତ୍ର ବିଷୟରେ କଥା ସମାପ୍ତ ହେଲା । ଏହି 'ଦୁର୍ଗାସ୍ତୋତ୍ର' ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡର 'ଦୁର୍ଗା-ସ୍ତୋତ୍ର' ନାମକ ଛଅଷଠିଏ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ । ଏହାପରେ, ନାରଦ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ନାରାୟଣ, ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ପ୍ରକୃତିଙ୍କ 'କବଚ' ବିଷୟରେ ମୋତେ କୁହ ।" ତେବେ ନାରାୟଣ କହିଲେ, "ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଥିଲେ । ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ଉପଦେଶ ଜାହ୍ନବୀ ତଟରେ କହିଥିଲେ । ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତିନିପୁର ନାଶକ ତ୍ରିପୁରାରୀ ତିନିପୁରକୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭଦ୍ରକାଳୀ ରକ୍ତବୀଜକୁ ବଧ କରିଥିଲେ । ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମହେନ୍ଦ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମୀର ଧାମ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ; ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମହାର୍ଷି ନନ୍ଦୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିଥିଲେ; ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୁର୍ବାସା ମୁନି ଶିବ ସମାନ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲେ । ଏହି ଛଅଖଣ୍ଡି ମନ୍ତ୍ର ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ସମାନ । ଏହା କେବଳ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ ମାନବ ବିଷ୍ଣୁ ସମାନ ହୁଏ ।" "ଓଁ ଦୁର୍ଗେ—ସେ ମୋ ଗଳାକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରୁନ୍ ।" "ଓଁ ହ୍ରୀଁ ଶ୍ରୀଁ କ୍ଲୀଁ—ସେ ସବୁଦିଗରୁ ମୋ ପୃଷ୍ଠକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରୁନ୍ ।" "ଓଁ ଶ୍ରୀଁ ହ୍ରୀଁ କ୍ଲୀଁ—ସେ ଶୟନ ଓ ଜାଗ୍ରତ ଦୁଇ ଅବସ୍ଥାରେ ମୋ ସରିରକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ ।" "ଦକ୍ଷିଣରେ ଭଦ୍ରକାଳୀ, ଅଗ୍ନୟାଉଁଶରେ ମହେଶ୍ୱରୀ, ଉତ୍ତରରେ ବୈଷ୍ଣବୀ, ଇଶାନକୋଣରେ ଶିବପ୍ରିୟା ରକ୍ଷା କରୁନ୍ ।" "ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ କବଚ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି । ଗୁରୁଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ବିଧିପୂର୍ବକ ପୂଜା କରି, ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା କିମ୍ବା ପୃଥିବୀ ପରିକ୍ରମା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଥର ପଢିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ମିଳେ । ଏହି କବଚ ସିଦ୍ଧି ହେଲେ, ଜଳ କିମ୍ବା ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ ନାହିଁ; ସେ ବିଷ୍ଣୁ ସମାନ ହୁଏ । ଯିଏ ପ୍ରକୃତି ମୂଳ ଜଗନ୍ମାତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରେ, ଯାଙ୍କର ପୁଅ ଗଣପତି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ଅଂଶରେ ଗଣପତି ଭାବେ ଅବତାର ନେଇଥିଲେ । ଦଧି-ଅନ୍ନ ନୈବେଦ୍ୟ ଦେଇ, ସେ ଗଣପତିଙ୍କୁ ସୁନା ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍ । ପାଠକଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର ଓ ମଣି ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ୍, ଏହି ପୁସ୍ତକକୁ ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍ । ଏହି କ୍ରିପାରେ ସନ୍ତାନ, ପୌତ୍ର ଓ କୀର୍ତ୍ତି ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦାସ୍ୟ ଓ ଅଚଳ ଭକ୍ତି ଲାଭ କରେ ।" ଏହିପରି ମହାପୁରାଣ ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତର ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡରେ, ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଦୁର୍ଗା କଥାରେ, 'ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମୋହନ କବଚ' ନାମକ ସତ୍ତରିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା । ଏବେ ମହାଗଣେଶଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଓ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ନାରଦ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏଠାକୁ ଶ୍ରୀଗଣେଶଙ୍କ ବିଷୟର ଖଣ୍ଡ ଶୁଣିବାକୁ ଆସିଛି । ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଏହି ଗଣେଶ କିପରି ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପବିତ୍ର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ? ସେ କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶ ଥିଲେ, କିପରି ଜନ୍ମ ନେଲେ? ସେ କେଉଁ ବ୍ରହ୍ମଶକ୍ତି ଓ କେଉଁ ପ୍ରଭାବ ଥିଲେ? ସେମାନଙ୍କ ପୂଜା ସବୁ ଲୋକରେ ପ୍ରଥମେ କିପରି ଆରମ୍ଭ ହେଲା? ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ପୁରାଣମାନେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି ।" ଏହିପରି ଭାବରେ, ପ୍ରକୃତି ଓ ଦେବୀଙ୍କ ମହିମା, ଦୁର୍ଗାସ୍ତୋତ୍ର ଓ ଦୁର୍ଗାକବଚ ରହସ୍ୟ, ଏବଂ ଶ୍ରୀଗଣେଶଙ୍କ ଜନ୍ମ ଉପରେ ମହାନ କଥା ଚାଲିଥିଲା, ଯାହା ଶ୍ରବଣ କରିବା ମାତ୍ରେ ଭକ୍ତମାନେ ଶୁଭ ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି ।