ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସର ଏକ ତଣ୍ଡା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁ କିଛି ଏହି ସଂସାରରେ ନଶ୍ୱର। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ପ୍ରଥମ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ସର୍ବୋପରି। ସେ ଅବିନାଶୀ ଓ ବିନାଶୀ ଦୁହେଁ, ସମସ୍ତ ରୂପର ଧାରିଣୀ, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ। ପବିତ୍ର ଓ ମନୋହର ବୃନ୍ଦାବନରେ, ଗୋଲୋକର ରାସମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ସେ ବିଦ୍ୟମାନ। ମୁଁ ସାବିତ୍ରୀ, ବେଦମାନଙ୍କର ମା, ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକର ବ୍ରହ୍ମାଣୀ। ମୋର ଅନେକ ରୂପ ଓ ମୋର ମାୟା ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜନନୀ। ଏହି ପୁରୁଷଙ୍କ ଭୌହର ଖେଳାଳି ଦ୍ୱାରା ବିରାଟ ପୁରୁଷ ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ। ସେମାନେ ଅସଂଖ୍ୟ ଓ ମାୟା ରଚିତ। ସାତ ମହାସାଗର ଓ ସାତ ଦ୍ୱୀପ ସହିତ ପୃଥିବୀ, ଏହିପରି ନାନା ପ୍ରକାରର ବିଶ୍ୱ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଅଣ୍ଡ ଆକାରରେ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି—କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସାର୍ତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛନ୍ତି କୃଷ୍ଣ। ତାଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶର ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଓ ଜଳ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଏ। କେବଳ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ମଣିଷ ନାରାୟଣ ହୁଏ। ଏହିପରି ଜ୍ଞାନ ଶତ ମାତୃ ପୂର୍ବଜ ଓ ହଜାର ପିତୃ ପୂର୍ବଜଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ। ଏହି ମୂଳ ଜ୍ଞାନ ରାଜାଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଛି। ଯାହାକୁ ମୁଁ କୃପା କରେ, ସେଠିକୁ ଶୁଦ୍ଧତା ଦେଉଛି; ଯାହାକୁ ମୁଁ ମୋହିତ କରେ, ସେଠିଠାରୁ ଶ୍ରୀ ଦୂର କରେ। ଏହିପରି ଜ୍ଞାନ ତୁମକୁ କୁହାଗଲା; ଯାଉ, ବାଳକ, ଇଚ୍ଛାମତ କର। ରାଜା ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହିପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଜ୍ଞାନ ଦେଇ, 'ଜ୍ଞାନ ଶିକ୍ଷା' ନାମକ ପଞ୍ଚଷଷ୍ଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ, ପ୍ରକୃତି ଓ ସୁରଥଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ଦୁର୍ଗା କଥାରେ, ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସଂବାଦରେ, ବ୍ରହ୍ମୱୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣର ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ନାରଦ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, “ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରକୃତିଙ୍କ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଓ କବଚ କଥା କୁହ।" ତାହାପରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ମଧୁ ମାସରେ ଭକ୍ତିସହିତ ରାସମଣ୍ଡଳରେ ବିଧିପୂର୍ବକ ପୂଜା କରିବା ଦ୍ୱାରା, ବ୍ରହ୍ମା ମହାବିପଦରେ ପଡ଼ିଥିବାବେଳେ, ଏବଂ ପୂର୍ବେ ଭୟଙ୍କର ତ୍ରିପୁର ଯୁଦ୍ଧରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମୃତ୍ୟୁଭୟରେ ଥିବାବେଳେ, ସେ ସର୍ବୋପରି ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଯୁଗରେ ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ପୂଜିତ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଆନନ୍ଦ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦାୟିନୀ, ସାର୍ତ୍ତ୍ୱ ଓ ସଂସାର ତାରଣ କାରଣ। ଏବେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ—"ତୁମେ ପ୍ରଥମ, ସୃଷ୍ଟିର ଆଦି, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ତ୍ରିଗୁଣାତ୍ମିକା। କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଗୁଣଧାରିଣୀ, କିନ୍ତୁ ସ୍ବରୂପରେ ନିର୍ଗୁଣ। ତୁମେ ତେଜସ୍ବିନୀ, ପରମ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପାର ମୂର୍ତ୍ତି। ସମସ୍ତ ବୀଜର ସାର, ସମସ୍ତ ପୂଜାର ଯୋଗ୍ୟ, ନିରାଧାର। ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିର ରୂପ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି। ଦେବତାଙ୍କ ହୋମରେ ସ୍ୱାହା, ପିତୃପୂଜାରେ ସ୍ୱଧା। ତୁମେ ନିଦ୍ରା, କରୁଣା, ତୃଷ୍ଣା ଓ ଆତ୍ମର ପ୍ରିୟ। ତୁମେ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ପୋଷଣ, ଅଲସ୍ୟ, ଲଜ୍ଜା, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଦୟା। ତୁମେ ସଜ୍ଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ନେହ ଓ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିରୋଧର ବୀଜ। ଦେବତାଙ୍କୁ ତୁମେ ନିଜ ନିବାସ ଦେଉଛ, ପଞ୍ଚଭୂତ ଧାରଣ କରୁଛ, ଦୟାର ଭଣ୍ଡାର। ତୁମେ ଯୋଗନିଦ୍ରା, ଯୋଗର ରୂପ, ଯୋଗୀମାନେ ଯାହାକୁ ଚାହାନ୍ତି ତାହା ଦେଉଛ। ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଣୀ, ମାହେଶ୍ୱରୀ, ବିଷ୍ଣୁମାୟା, ଓ ବୈଷ୍ଣବୀ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗ୍ରାମରେ ତୁମେ ଗ୍ରାମଦେବତା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରରେ ଘରଦେବୀ।" ଏପରି ଦେବୀ ପ୍ରକୃତିଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ମହିମା, ସୃଷ୍ଟିର ଆଦିକାରଣ, ମାୟାର ଅଦ୍ଭୁତ ଖେଳ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଭଜିବାର ମହତ୍ତ୍ୱ ଏଠାରେ ବିବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା।