ଏକ ସମୟର କଥା, ପରମ ପୂଜ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମବିଧ୍ୟାର ମହାନ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଗୃହସ୍ଥ ଓ ପରିବାରିକ ସମ୍ପର୍କର ବିସ୍ତୃତ ବିବରଣୀ ଦିଆଯାଇଛି। ଏଠାରେ କହାଯାଏ, ବିବାହିତ ଜୀବନରେ ଝିଅର ମା' କୁ 'ଶ୍ୱଶୁରୀ', ଏବଂ ଝିଅର ବାପାକୁ 'ଶ୍ୱଶୁର' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହିପରି, ବୋନ୍ଧର ପୁଅ, ଭାଇର ପୁଅ, ଏବଂ ଭାଇର ପୁଅର ପୁଅ—ଏମାନେ ସମ୍ପର୍କରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୁଅନ୍ତି। ଭଉଣୀର ଘରେ ଥିବା ସ୍ୱାମୀ ଏବଂ ଭାଇ, ଏମାନେ ଏକତା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିବାରୁ ଏହି ସମ୍ପର୍କରେ ଗଣ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି। ଯିଏ ଭୋଜନ ଦେଇଥାଏ, ଯିଏ ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କରେ, ଏବଂ ଝିଅର ବାପା—ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପରିବାରିକ ବନ୍ଧନର ଅଂଶ। ଏହି ବନ୍ଧନରେ ଭୋଜନ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିର ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ, ବୋନ୍ଧ, ଗୁରୁର ଘରେ ଥିବା ସ୍ତ୍ରୀ, ମା', ତାଙ୍କର ସହଧର୍ମିଣୀ, ଏକ ଅବିବାହିତ କନ୍ୟା ଏବଂ ପୁଅଙ୍କର ପ୍ରିୟା—ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସମ୍ପର୍କରେ ଗଣ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି। ମା'ର ମା', ବାପାର ମା', ଏବଂ ଶ୍ୱଶୁର-ଶ୍ୱଶୁରୀଙ୍କର ଭଉଣୀ ମଧ୍ୟ ଏହି ପରିବାରିକ ବନ୍ଧନର ଅଂଶ। ପୁଅର ପୁଅ କୁ 'ନାତି' ବୋଲାଯାଏ, ଏବଂ ତାହାର ପୁଅ କୁ 'ପ୍ରପୌତ୍ର' କୁହାଯାଏ। ଝିଅର ପୁଅ ଓ ଝିଅର ଝିଅ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ମଧ୍ୟ ନିକଟାତ୍ମୀୟ। ଭାଇର ପୁଅ ଓ ତାଙ୍କର ବଂଶଜମାନେ ମଧ୍ୟ ପରିବାରର ଅଂଶ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି। ଗୁରୁଙ୍କର କନ୍ୟା, ବୋନ୍ଧ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପାଳିତ କନ୍ୟାକୁ ମା' ସମାନ ମାନିବା ଉଚିତ। ପୁଅର ଶ୍ୱଶୁର କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ଭାଇକୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପର୍କରେ ବନ୍ଧିତ ବୋଲି ଧରାଯାଏ। ଅବିବାହିତ କନ୍ୟାଙ୍କର ଗୁରୁ ଓ ତାଙ୍କର ଭାଇ ମଧ୍ୟ ସ୍ନେହ ଓ ଆତ୍ମୀୟତାର ଚିହ୍ନ। ଯାହା ସହିତ କିଛି ବନ୍ଧନ ଅଛି, ସେ ହେଉଛି ବନ୍ଧୁ। କିନ୍ତୁ ବିଧିବଶତଃ କେବେ କେବେ ବନ୍ଧୁ ଦୁଃଖ ଆଣିଥାଏ, ଅପରିଚିତ ମାନେ ଅସନ୍ତୋଷ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଶିକ୍ଷା, ଜନ୍ମ ଓ ସ୍ନେହ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ବନ୍ଧୁଙ୍କର ମା' ଓ ବନ୍ଧୁଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀକୁ ସନ୍ଦେହ ଛାଡି ମା' ସମାନ ମାନିବା ଉଚିତ। ଚତୁର୍ଥ ପ୍ରକାର ବନ୍ଧନକୁ 'ନାମ-ସମ୍ପର୍କ' ବୋଲି କହିଛନ୍ତି ପଦ୍ମ-ଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା। ଏହିପରି, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଯିଏ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ, ସେ ନୂତନ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୁଏ। ଏପରି ସମ୍ପର୍କ ଏକାଧିକ ପ୍ରଦେଶରେ ଗ୍ରହଣୀୟ ନୁହେଁ ବୋଲି ଦୋଷାରୋପ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଏହାକୁ ଛାଡିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏହା ବିଭିନ୍ନ ଦେଶରେ ପ୍ରଚଳିତ ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଦୋଷ ଥାଏ ମଧ୍ୟ, ସେଥିରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଅପରାଧ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣି, ଶୌନକ ଋଷି ପଚାରିଲେ, "ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏହି ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତାଙ୍କର ନାମ କ'ଣ? ସେମାନେ କାହାର ବଂଶର?" ତେବେ, ସୂତି ମହାମୁନି କହିଲେ—ଏକ ମହାତ୍ମା ହିମାଲୟରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟ କରି ତପସ୍ୟା କଲେ। ସେ ତପୋଧନ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ସେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ବର ଚାହିଲେ—ପ୍ରକୃତିର ପାରେ ରହିବା ଏବଂ କୌଣସି ଦୁଃଖ ତାକୁ ଛୁଇଁପାରିବ ନାହିଁ। ସେ ଆକାଶବାଣୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ, ଏବଂ ବିବାହ କରିବାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ପିତୃମୂଳ ମନସା-ଜନିତ କନ୍ୟା ଦାନ କଲେ। ସେ କନ୍ୟାଙ୍କୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ବଜ୍ର ଆଦି ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ରହିପାରିବେ। କଲ୍ୟାଣମିତ୍ରା ମା'କୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ମହାମୁନି ଘରକୁ ଯାଇଲେ। ଭାଇ ହେଉଛନ୍ତି କି ନୁହଁନ୍ତି, ସେମାନେ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ—ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ଏଭଳି କହି, ସୁତପା ତାଙ୍କର ପୁଅ ସହିତ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏଥିରେ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହେଲେ। ତିନି ଲୋକର ଅଧିପତି ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, "ହେ ଭରଦ୍ୱାଜ, ମହାମୁନି, ମୋ ପୁଅମାନଙ୍କର ଅପରାଧ ସମ୍ବନ୍ଧରେ..." ବୋଲି କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ମହେଶ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ନାରାୟଣ ନିଜେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଗଙ୍ଗା ସମାନ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ କୌଣସି ନାହିଁ, କୃଷ୍ଣ ଠାରୁ ବଡ଼ ଦେବତା କୌଣସି ନାହିଁ। ସତ୍ୟ ଠାରୁ ବଡ଼ ଧର୍ମ ନାହିଁ, ପାର୍ବତୀଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପତିବ୍ରତା ନାହିଁ। ରୋଗ ଠାରୁ ବଡ଼ ଶତ୍ରୁ କୌଣସି ନାହିଁ, ଗୁରୁଠାରୁ ବଡ଼ ପୂଜ୍ୟ କୌଣସି ନାହିଁ। ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା ନାହିଁ, ଏହାଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଉପବାସ ନାହିଁ। ଏହିପରି ମହାନ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶ ଏକ ଆଦରଭରା ପରିବାର ଓ ସମ୍ପର୍କର ଚିତ୍ର ଆଙ୍କି ଦେଇଛି, ଯାହା ମନୁଷ୍ୟ ଜୀବନର ମୂଳ ଶିଳା ଅଟୁଟ ରହିଛି।