ନାରାୟଣ କହିଲେ—ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ସେଉଁଠି ଶ୍ରବଣା ନକ୍ଷତ୍ରରେ ତାଙ୍କୁ ବିସର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ। ନବମୀ ତିଥି ଏବଂ ଆର୍ଦ୍ରା ନକ୍ଷତ୍ର ଯେତେବେଳେ ଏକାତ୍ର ହୁଏ, ତେବେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଜାଗରଣ କରାଯିବା ଉଚିତ। ମୂଳା ନକ୍ଷତ୍ର ଆସିଲେ, ଏହି କ୍ରିୟା କରି ମଣିଷ ନରମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଇଥାଏ। ଶ୍ରବଣା ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ବିସର୍ଜନ କରି ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ପୃଥିବୀକୁ ପରିକ୍ରମା କରିବା ପରି ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ନବମୀ ଦିନରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଜାଗରଣ କରି ଏବଂ ଦ୍ୱିପକ୍ଷକୁ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସପ୍ତମୀ ଦିନରେ ପୂଜା କରି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ହବି ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଅଷ୍ଟମୀ ଦିନରେ ହବି ଦାନ କଲେ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅପଶକୁନ ଆସିଥାଏ। କିନ୍ତୁ, ହବି ଦାନ କଲେ ଦେବୀ ଦୁର୍ଗା ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଯିଏ ଏହି ଅର୍ପଣ କରେ, ଦାତା, ବଳିଦାନକାରୀ, ପୋଷକ ଓ ରକ୍ଷକ—ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏହାର ଫଳରେ ଅଂଶୀ। ଯିଏ ଅନ୍ୟକୁ ହତ୍ୟା କରେ, ସେ ନିଜକୁ ହତ୍ୟା କରେ—ଏହି କଥା ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି। ଏଭଳି, ସୁରଥ ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଷ ଧରି ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଦେବୀ ସାକ୍ଷାତ୍ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ବି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗୁଣମୟ ଏବଂ ଗୁଣାତୀତ ରୂପରେ ଦେଖାଦେଲେ। ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ, କାରୁଣ୍ୟମୟୀ ଏବଂ ଭକ୍ତମାନେ ଉପରେ କୃପା କରୁଥିଲେ। ଦେବୀ ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ହସିକରି ଭକ୍ତି ସହିତ କଥା କହିଲେ— “ପ୍ରକୃତି କହୁଛି: ମୁଁ ତୁମକୁ ଏବେ ଚାହିଁଥିବା ଧନ ଦେଉଛି। ସମସ୍ତ ସତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତି ଏବଂ ଅନ୍ତର୍ଗତ କ୍ଲେଶ ଶୂନ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ପାଇବୁ। ଏହି ସହିତ ମୁଁ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ତୁମକୁ ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟ ଦେଉଛି, ରାଜନ। ଯିଏ ସାକ୍ଷାତ୍ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ମଧ୍ୟ ଧନ ଚାହେ, ସେ ମୂଢ଼ ଚିତ୍ତ। ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସର ତୁଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ କିଛି ନଶ୍ୱର। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ପ୍ରଥମ, ପରମ ଉପରେ ପରମ। ମୁଁ ଶାଶ୍ୱତ ଓ ଅଶାଶ୍ୱତ, ସମସ୍ତ ରୂପର ଧାରିଣୀ, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ। ପବିତ୍ର ଓ ଶୋଭାମୟ ବୃନ୍ଦାବନ, ଗୋଲୋକରେ, ରାସମଣ୍ଡଳରେ ମୋ ଅବସ୍ଥିତି। ମୁଁ ସାବିତ୍ରୀ, ବେଦମାତା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ଅଛି। ମୋର ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଏବଂ ମୋର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସମସ୍ତ ନାରୀ। ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଭୃକୁଟିର ଖେଳରେ ବିରାଟ୍ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା। ସେମାନେ ଅସଂଖ୍ୟ ଏବଂ ମାୟାମୟ। ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ର ଓ ସପ୍ତ ଦ୍ୱୀପ ସହିତ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ମୋର ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି। ଏଭଳି ବିଭିନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ, ଅଣ୍ଡକୋଶ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ। ପରମ ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି—କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ। କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଭକ୍ତଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଓ ସ୍ନାନସ୍ଥଳୀ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। କେବଳ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ମଣିଷ ନାରାୟଣ ହୁଏ। ଏହି ପୂଣ୍ୟ କ୍ରମରେ ଶତ ମାତୃପକ୍ଷ ଓ ଶହ ଏକ ହଜାର ପିତୃପକ୍ଷ ପିତୃଗଣ ଉଦ୍ଧାର ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ମୂଳ ଜ୍ଞାନ ତୁମକୁ କହିଦେଲି, ରାଜନ। ଯାହାକୁ ମୁଁ କୃପା କରେ, ସେଉଁଠି ପବିତ୍ରତା ଦେଉଛି। ଯାହାକୁ ମୁଁ ମାୟା କରେ, ସେଉଁଠାରୁ ସମୃଦ୍ଧି ଅପହୃତ କରେ। ଏଭଳି ଜ୍ଞାନ ତୁମକୁ କହିଦେଲି; ଏବେ, ବାଳକ, ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ ଯାଅ। ରାଜା ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ପାଇ ବନ୍ଦନା କରି ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।