ପିତାଙ୍କର ପିତାକୁ ପିତୃପୁରୁଷ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ତାଙ୍କର ପିତାକୁ ମହାପିତୃପୁରୁଷ ବୋଲି ଗଣନା କରାଯାଏ। ମା’ଙ୍କର ପିତା ହେଉଛନ୍ତି ମାତୃପୁରୁଷ, ଏବଂ ମା’ଙ୍କର ପିତାର ପିତାକୁ ମହାମାତୃପୁରୁଷ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ପିତାଙ୍କର ମା’ ପିତୃମାତା ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶ୍ୱଶୁ ମହାପିତୃମାତା ଭାବରେ ଅଭିଧାନ କରାଯାଏ। ମା’ଙ୍କର ମା’ ମାତୃମାତା ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ, ଏବଂ ସେ ମା’ଙ୍କୁ ସମାନ ଆଦର ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍। ବୟସ୍କ ମାତୃମାତା ଏବଂ ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କର ଜନାନୀକୁ ଏହି ଭାବରେ ବୁଝିବା ଉଚିତ୍। ପିତାଙ୍କର ଭଉଣୀ, ମା’ଙ୍କର ଭଉଣୀ, ଏବଂ ମା’ଙ୍କର ନିଜ ଭଉଣୀ ଏହି ଭାବରେ ମନେ ରଖାଯିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁଠାରେ ଧନ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ପୁରୁଷ ଶକ୍ତି ଅଛି, ସେମାନେ ପ୍ରଜା ରେ ଅଛନ୍ତି। ପୁଅଙ୍କର ଜନାନୀକୁ ଭାସା କୁହାଯାଏ, କନ୍ୟାଙ୍କର ପତିକୁ ଜମାଇ କୁହାଯାଏ। ଭାଉଜଙ୍କର ଛୋଟ ଭାଇ ପତିଙ୍କର ଭାଇ ହେଉଛନ୍ତି, ନନଦ କୁହାଯିବା ହୁଏ ପତିଙ୍କର ଭଉଣୀ। ଜନାନୀ, ଦମ୍ପତି, ପ୍ରିୟା, ଆତ୍ମୀୟା, ଏବଂ ନାରୀ—ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଜନାନୀ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ। ଜନାନୀଙ୍କର ମା’କୁ ଶ୍ୱଶୁ କୁହାଯାଏ, ତାଙ୍କର ପିତାକୁ ଶ୍ୱଶୁ ମାନ୍ୟ କୁହାଯାଏ। ଭଉଣୀଙ୍କର ପୁଅ, ଭାଇଙ୍କର ପୁଅ, ଏବଂ ଭାଇଙ୍କର ପୁଅର ପୁଅ ଏହି ଭାବରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ଭଉଣୀର ପତି ଏବଂ ଭାଇ, ଏହି ଦୁଇଜଣ ଶ୍ୱଶୁ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏକତା ଦ୍ୱାରା ଗଣାଯାନ୍ତି। ଖାଦ୍ୟ ଦେବାଳୁ, ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ଏବଂ ଜନାନୀଙ୍କର ପିତା ଏହି ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ଖାଦ୍ୟ ଦେବାଳୁଙ୍କର ଜନାନୀ, ଭଉଣୀ, ଗୁରୁଙ୍କର ଜନାନୀ, ଜନାନୀ, ତାଙ୍କର ସହପତ୍ନୀ, କନ୍ୟା, ଏବଂ ପୁଅଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଏହି ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ମା’ଙ୍କର ମା’, ପିତାଙ୍କର ମା’, ଏବଂ ଶ୍ୱଶୁମାନଙ୍କର ଭଉଣୀ ଏହି ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ପୁଅଙ୍କର ପୁଅକୁ ପୌତ୍ର କୁହାଯାଏ, ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ପ୍ରପୌତ୍ର କୁହାଯାଏ। କନ୍ୟାଙ୍କର ପୁଅ, କନ୍ୟାଙ୍କର କନ୍ୟା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରଜା ଏହି ଭାବରେ ସମ୍ବନ୍ଧୀ। ଭାଇଙ୍କର ପୁଅ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରଜା ମଧ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ଗୁରୁଙ୍କର କନ୍ୟା, ଭଉଣୀ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜନାନୀ ସମାନ ଗଣାଯାଏ, ମୁନିବର। ପୁଅଙ୍କର ଶ୍ୱଶୁ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭାଇ ଶ୍ୱଶୁମାନଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଗଣାଯାଏ। ଗୁରୁ ଏବଂ କନ୍ୟାଙ୍କର ଭାଇ ଆତ୍ମୀୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ଯେଉଁଠାରେ ସମ୍ବନ୍ଧ ଅଛି, ସେ ମିତ୍ର ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆସିଥିବା ସମ୍ବନ୍ଧୀ ଦୁଃଖ ଆଣେ, ଅସମ୍ବନ୍ଧୀ ଅସନ୍ତୋଷ ଆଣେ। ମିତ୍ରତା ଶିକ୍ଷା, ଜନ୍ମ ଏବଂ ସ୍ନେହ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ମିତ୍ରଙ୍କର ମା’ ଏବଂ ମିତ୍ରଙ୍କର ଜନାନୀ ନିଶ୍ଚୟ ଜନାନୀ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ଚତୁର୍ଥ ସମ୍ବନ୍ଧକୁ 'ନାମ-ସମ୍ବନ୍ଧ' କୁହାଯାଏ, ଏହି ମତ ଲୋଟସ୍-ଜନ୍ମ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର। ଦ୍ୱିତୀୟ ପତ୍ନୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ, ସେ ନବୀନ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ଏପରି ସମ୍ବନ୍ଧ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦେଶରେ ନିର୍ବାଚିତ ହୁଏ। ତଥାପି, ମହାନ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟ ବିସର୍ଜନ କରିବା କଷ୍ଟକର; ଭିନ୍ନ ଦେଶରେ ଏହା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ପାଇଁ ଦୋଷ ନାହିଁ, ସେ ଯେଉଁଠି ଯୁଗରେ ରହୁଛି। ଏହି ଭାବରେ, ଶୌନକ ଜିଗ୍ୟାସା କଲେ: "ଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଶ୍ୱିନୀମାନଙ୍କର ନାମ କ’ଣ? ସେମାନେ କେଉଁ ପ୍ରଜାରୁ ଆସିଛନ୍ତି?" ସୁତି କହିଲେ: "ସେ ହିମାଳୟରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ତପାସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ସେ ମହାତପସ୍ୱୀ, ଚମକୁଥିବା, ବ୍ରହ୍ମାନ୍ଦର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ। ସେ ଏକ ବର ଚୟନ କଲେ—ପ୍ରକୃତିରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ରହିବା, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରକୃତିରୁ ଉପରେ ରଖିବା। ସେ ଆକାଶବାଣୀ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲେ; ଜନାନୀ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଆଯିବା ହୁଏ। ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କର ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କନ୍ୟାକୁ ଦେଲେ। ତାଙ୍କୁ ମନେ କରିଲେ, ବଜ୍ର ଭୟରୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ ନଥିବା। କଳ୍ୟାଣମିତ୍ରା ମା’କୁ ବିଦାୟ କରି, ମହାମୁନି—ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି: ସେ ଭାଇ ହେଉ କି ନାହିଁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଦର ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍।