ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକାକି ସବୁ ସତ୍ତ୍ୱର ଆୟୁଷ୍ୟକୁ ନିରନ୍ତର ହରଣ କରିଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ମନକୁ ପରମେଶ୍ୱର ଉପରେ ଅଟୁଟ ଭାବେ ନିକ୍ଷେପ କରିଛନ୍ତି, ସେହି ଭକ୍ତ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଶିବ, ଶେଷ, ଧର୍ମ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ମହାବିରାଟ, ବୋଢୁ, ପଞ୍ଚଶିଖ, ଦକ୍ଷ, ନାରଦ ଓ ସନାତନ, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋମଶ, ଶୁକ୍ର, ବଶିଷ୍ଠ ଓ କ୍ରତୁ, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ବଳି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ଗଣେଶ୍ୱର, ଅକୂପାର, ଉଲୂକ, ନାଡୀଜଂଘ ଓ ବାୟୁଜ—ଏହି ସମସ୍ତେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନବଧା ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ଏମାନେ ସବୁ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଓ ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ବିଶ୍ୱର ଉପରେ ସାତଟି ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଏହି ପୃଥିବୀ ସାତଟି ଦ୍ୱୀପ ସହିତ ବିସ୍ତୃତ ଅଛି। ଏମିତି ଅନେକ ଜଗତ ଅଛି, ଯାହାର ଗଣନା କରିବା ଅସମ୍ଭବ। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଦେବଋଷି, ମନୁ ଓ ତାଙ୍କର ବଂଶଜମାନେ—ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ବିଶ୍ୱର ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦେହର ରୋମକୂପରେ ବିରାଜିତ। ଏହିପରି ସତ୍ୟ, ନିର୍ଗୁଣ, ଅବିକାର, ନିରନ୍ତର ଶୁଦ୍ଧ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମକୁ ଉପାସନା କର। ସେ ଅନିଷ୍କାମ, ନିରାକାର, ଅବିକାର, ନିର୍ମଳ ଓ ନିଷ୍କଳଙ୍କ। ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସମସ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୟାମୟ ଓ ସମସ୍ତ ଦୟାର ମୂର୍ତ୍ତି। ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ସେ ଲାଭ୍ୟ, ଏବଂ ଶିବ ଆଦି ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠାରେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଅସୁବିଧା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର, ସମସ୍ତଜ୍ଞ, ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପରମ ଆନନ୍ଦ ଦେବାର ଶକ୍ତି। ସେ ଧର୍ମ, ସେବା ଓ ସଦ୍ବ୍ୟବହାରୀଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି। ସେ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, ପବିତ୍ର, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶୁଭ। ଏହି ପରମ ଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ 'କୃଷ୍ଣ' ଏହି ଦ୍ୱି-ଅକ୍ଷରୀୟ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କର, ଯାହା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସେବା ଦେଇଥାଏ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଏକ ଲକ୍ଷ ଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମନ୍ତ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ ହୁଏ। ଏହିପରି ଏକ ବୈଶ୍ୟ, ଭକ୍ତିସହିତ ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପୁଷ୍କରକୁ ଗଲେ; ଦେବୀଙ୍କ କୃପାରେ ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସେବକ ହେବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ବ୍ରହ୍ମୱୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣର ଦ୍ୱିତୀୟ ଖଣ୍ଡରେ ପ୍ରକୃତି ଓ ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ସଂବାଦରେ ତିରାସିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାବାର୍ତ୍ତା ହେଉଛି, ଦୁର୍ଗା, ସୁରଥ, ସମାଧି ଓ ମେଧସଙ୍କ ଉପାଖ୍ୟାନ ରହିଛି। ଏବେ, ନାରାୟଣ କହିଲେ: "ହେ ଧନ୍ୟ ଜନ, ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ପୂଜାପଦ୍ଧତି ଶୁଣ। ରାଜା ନିଜେ ନିମ୍ନଲିଖିତ କ୍ରମେ ଶୂଚିତା ଅନୁସରଣ କରି, ତୀର୍ଥସ୍ନାନ ଓ ଆଚମନ କରି, ତିନି ପ୍ରକାର ଶୁଭ କ୍ରିୟା କଲେ। ପରେ ପ୍ରାଣାୟାମ କରି, ଶଂଖକୁ ପବିତ୍ର କଲେ। ପୁନଃ ଭକ୍ତିସହିତ ଧ୍ୟାନ କରି, ହୃଦୟରୁ ଭକ୍ତିରେ ଲୀନ ହୋଇ ପୂଜା କଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଭକ୍ତିରେ ଦେବତାମାନେ ପୂଜିଲେ। ଏପରେ, ଷଡ୍ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଜଣାଇ, ରାଜା ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ, ସାମବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ପରମ କାମନାବୃକ୍ଷକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଓ ସ୍ତୁତିତ, ସେଇ ଚିରଞ୍ଜୀବି, ସମସ୍ତ ରୂପ ଓ ସମସ୍ତ ଆଧାର ଓ ପରମ ପରେ ପରା, ଗୁଣ ଓ ନିର୍ଗୁଣ ଦୁହିଁ, ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତା, ସ୍ଵେଚ୍ଛାଶୀଳ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣମୟ। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶକ୍ତି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚିତ୍ତର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ। ସେ ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଗଳିଥିବା ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିବା। ସେ ଦୁର୍ଗା, ଶତବାହୁ, ଦୁର୍ଗତି ନାଶିନୀ ମହାଦେବୀ। ସେ ତ୍ରିନେତ୍ର ଶିବଙ୍କ ଜୀବନଶକ୍ତି, ପବିତ୍ର ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଶୋଭିତ ଓ ବାମ ଗଣ୍ଡ ଗୋଳାକାର, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଚିତ୍ତକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା। ଏହିପରି ଦେବୀଙ୍କ ଉପାସନା ଓ ତାଙ୍କର ମହିମା ଉପରେ ଏହି କଥା ଶେଷ ହେଉଛି।