ସେ ମହାମାୟା, ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ ହୋଇ, ବଣିକଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦାନ କଲେ। ଏହାପରେ, ଅତି କୃପାମୟୀ ହୋଇ, ମୃଦୁ ମନେ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ଶ୍ରୀ ପ୍ରକୃତି କହିଲେ, “ବ୍ରହ୍ମାପଦ, ଅମରତ୍ୱ କିମ୍ବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଯାହା, ଇନ୍ଦ୍ର, ମନୁ ଅବସ୍ଥା କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି—ଏହା ସବୁ ଦେଇପାରିବି।” ତେବେ ବଣିକ କହିଲେ, “ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁର୍ଲଭ କ’ଣ ଅଛି? ମୁଁ କ’ଣ ଚାହିଁବି, ଜାଣିନାହିଁ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି, ଆପଣ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ତାହା ଦିଅନ୍ତୁ।” ତାହାପରେ ପ୍ରକୃତି କହିଲେ, “ତେଣୁ, ତୁମେ ଗୋଲୋକକୁ ଯିବ, ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଉତ୍ତମ ଧାମ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଲାଗି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରୟାସ କରନ୍ତି, ତାହାର ସାର ତୁମେ ପାଇବ। ସ୍ମରଣ, କୀର୍ତ୍ତନ, ଧ୍ୟାନ, ପୂଜା, ଗୁଣଗାନ—ଏହି ସମସ୍ତେ ଏହିପରି ନବଧା ଭକ୍ତି ରୂପେ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିତ୍ୟ ଜନମାନଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ହରିନେଇ, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନଙ୍କ ମନ କୃଷ୍ଣରେ ନିଶ୍ଚଳ, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଅନ୍ତି। ଶିବ, ଶେଷ, ଧର୍ମ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ବିରାଟ, ବୋଢୁ, ପଞ୍ଚଶିଖ, ଦକ୍ଷ, ନାରଦ, ସନାତନ, ଲୋମଶ, ଶୁକ୍ର, ବଶିଷ୍ଠ, କ୍ରତୁ, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ବଳି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ଗଣେଶ୍ୱର, ଅକୂପାର, ଉଲୂକ, ନାଡିଜଂଘ, ବାୟୁଜ—ଏହି ସମସ୍ତେ କୃଷ୍ଣର ନବଧା ଭକ୍ତିରେ ନିପୁଣ। ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଏବଂ ଜୀବନେ ମୁକ୍ତ। ଉପରେ ସପ୍ତ ଲୋକ, ଏ ଭୂମିରେ ସପ୍ତ ଦ୍ୱୀପ; ଏପରି ଅନେକ ଜଗତ ଅଛି, ତାହାର ଗଣନା ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଦେବ, ଦେବର୍ଷି, ମନୁ ଓ ତାଙ୍କର ବଂଶଜମାନେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରୀରର ରୋମକୂପରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ତୁମେ ସତ୍ୟ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପୂଜ; ସେ ସନାତନ, ଗୁଣରହିତ, ଅପରିଣାମୀ। ସେ ନିର୍ବାସନା, ନିରାକାର, ଅପରିଣାମୀ, ନିର୍ମଳ; ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରିଥାଏ। ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଦୁର୍ଲଭ। ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଧାର, ସର୍ବଜ୍ଞ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପରମ ଆନନ୍ଦ ଦାନ କରନ୍ତି। ସେ ଭକ୍ତି, ଧର୍ମ ଓ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି। ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, ଶୁଭ୍ର, ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶୁଭକର। ଏହି ପରମ ଭକ୍ତିର ଦ୍ବି-ଅକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ‘କୃଷ୍ଣ’ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଏକ ଲକ୍ଷ ଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ। ବଣିକ, ଭକ୍ତିସହିତ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପୁଷ୍କରକୁ ଗଲେ; ଦେବୀଙ୍କ ଦୟାରେ ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦାସ ହେଲେ। ଏଭଳି, ‘ପ୍ରକୃତି ଓ ବଣିକଙ୍କ ସଂବାଦ’ ନାମକ ତିରଷ୍ଠିତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ, ବ୍ରହ୍ମ ବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣର ଦ୍ୱିତୀୟ ଖଣ୍ଡରେ, ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସଂବାଦ, ଦୁର୍ଗା କଥା, ଓ ସୁରଥ, ସମାଧି, ମେଧାସଙ୍କ ସଂବାଦରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ତାପରେ, ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ବେଦରେ ଯେପରି ପ୍ରକ୍ରିୟା ବର୍ଣ୍ଣିତ, ତାହା ଶୁଣ। ରାଜା ସ୍ନାନ କରି, ଆଚମନ କରି, ତିନି ପ୍ରକାର ଶୁଦ୍ଧି କରିଲେ। ପରେ ପ୍ରାଣାୟାମ କରି, ଶଂଖକୁ ପବିତ୍ର କଲେ। ପୁନି ଭକ୍ତିଭାବରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ହୃଦୟର ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ। ଏହିପରି ଭକ୍ତିସହିତ, ନିୟମାନୁସାରେ, ସେ ଉତ୍ତମ ଧର୍ମାତ୍ମା ପୂଜା କଲେ, ହେ ନାରଦ।