ଏକ ସମୟର କଥା, ରାଜାଙ୍କୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଋଷି ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଲେ—“ହେ ରାଜା, ଶକ୍ତିର ଶକ୍ତି ଦୁଇପ୍ରକାର—ଏକଟି ବିବେକ ଦେଇଥାଏ, ଅନ୍ୟଟି ବୁଦ୍ଧିକୁ ଢାକି ଦେଇଥାଏ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସତ୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତି, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଛଡ଼ା ସମସ୍ତ ଅସ୍ଥାୟୀ। ଏହି ଶ୍ରୀ ଯେ ନିତ୍ୟମୂର୍ତ୍ତି, ସେ ମୋର ନିଜ ଶକ୍ତି, ଏବଂ ତିନି ବୁଦ୍ଧିକୁ ଢାକି ଦେଇଥାନ୍ତି। ମୁଁ ପ୍ରଚେତସଙ୍କ ପୁଅ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନତି। ଏବେ ରାଜା, ତୁମେ ନଦୀକୁ ଯାଅ ଏବଂ ନିତ୍ୟା ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ପୂଜା କର। ବିନା ଇଛା ବ୍ୟାପାରୀ ଓ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଦୁର୍ଗା, ବିଷ୍ଣୁପ୍ରିୟା ଦେବୀ।” ଏପରି କହି ଦୟାର ସାଗର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ବ୍ୟାପାରୀ ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ସେବା କରି ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ, କାରଣ ଦୁର୍ଗା ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏଭଳି ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଉତ୍ତମ କଥା ଏଠାରେ କହାଯାଇଛି। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା—‘ସୁରଥ ଓ ବ୍ୟାପାରୀଙ୍କ ଇଛାପୂରଣ’ ନାମକ ସଂବାଦ, ଯେଉଁଥିରେ ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁର୍ଗାକଥା, ପ୍ରକୃତିଅଂଶ, ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣର ଉତ୍ତମ ଅନ୍ତର୍ଗତ। ତାପରେ ନାରଦ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ରାଜା କେମିତି ପ୍ରକୃତି ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ? ଏବଂ ନିର୍ବିକାର ବ୍ୟାପାରୀ ସମାଧି କେମିତି ନିର୍ଗୁଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ? କେଉଁ ପୂଜାପଦ୍ଧତି, ଧ୍ୟାନ, କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ର କି? ଦେବୀ କେଉଁ ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନ ବ୍ୟାପାରୀଙ୍କୁ ଦେଲେ? ଜ୍ଞାନ ପାଇ ଏହି ବ୍ୟାପାରୀ କେଉଁ ଦୁର୍ଲଭ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ?” ଏହାର ଉତ୍ତରେ ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ—“ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଷ୍ଟୋତ୍ର, ରକ୍ଷାମନ୍ତ୍ର, ଧ୍ୟାନ ଓ ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କଲେ। ଏକ ବର୍ଷ ଦିନେ ତିନିଥର ନିସ୍ପତ୍ର ହୋଇ ସ୍ନାନ କରି, ସେ ପବିତ୍ର ହେଲେ। ଦେବୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଚାହିଁଥିବା ସମ୍ପତ୍ତି ଓ ରାଜ୍ୟ ଦେଲେ। ଏହି ବର ପୂର୍ବରୁ କୃଷ୍ଣ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ଶିବ ତାଙ୍କୁ ଆଙ୍କୁରେ ଧରି, ନିଶ୍ଚଳ ଓ ନିଶ୍ୱାସବିହୀନ ହୋଇ କାନ୍ଦିଥିଲେ। ଦେବୀ ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ। ତାପରେ ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେବୀ କୃପାପୂର୍ବକ କଥା କହିଲେ—‘ବ୍ରହ୍ମାପଦ, ଅମରତ୍ୱ କିମ୍ବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ବର; ଇନ୍ଦ୍ର, ମନୁ, କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି...’ ବ୍ୟାପାରୀ କହିଲେ—‘ଏଠାରେ ଅଧିକ ଦୁର୍ଲଭ କ’ଣ? ମୁଁ କ’ଣ ଚାହିଁବି ଜାଣିନି। ମୁଁ ତୁମେ ଠାରେ ଶରଣ ନେଇଛି, ତୁମେ ଯାହା ଚାହିଁବ ଦିଅ।’ ଦେବୀ କହିଲେ—‘ତେଣୁ ତୁମେ ଗୋଲୋକ, ଉତ୍ତମ ଧାମକୁ ଯିବା; ଏହା ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ।’ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ତତ୍ତ୍ୱ, ଦୁର୍ଲଭ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ପାଇଁ। ସ୍ମରଣ, ପ୍ରଶଂସା, ଧ୍ୟାନ, ପୂଜା, ଗୁଣଗାନ—ଏହି ନଉପ୍ରକାର ବୈଷ୍ଣବ ଭକ୍ତି। ଏଠିରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଏହି ନଉପ୍ରକାର ଭକ୍ତି କରନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିରନ୍ତର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆୟୁ ନେଇଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ବୈଷ୍ଣବ ତାଙ୍କ ଚିତ୍ତକୁ ପ୍ରଭୁ ଉପରେ ଲଗାଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ରଖନ୍ତି। ଶିବ, ଶେଷ, ଧର୍ମ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ବିରାଟ, ବୋଢୁ, ପଞ୍ଚଶିଖ, ଦକ୍ଷ, ନାରଦ, ସନାତନ, ଲୋମଶ, ଶୁକ୍ର, ବଶିଷ୍ଠ, କ୍ରତୁ, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ବଳି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ଗଣେଶ୍ୱର, ଅକୂପାର, ଉଲୂକ, ନାଡିଜଂଘ, ବାୟୁଜ—ଏ ସମସ୍ତେ କୃଷ୍ଣ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ନଉପ୍ରକାର ଭକ୍ତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଅଂଶ ଏବଂ ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତ। ଉପରେ ସାତ ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ଓ ସାତ ଦ୍ୱୀପ ବିଶିଷ୍ଟ ପୃଥିବୀ ଅଛି। ଏଭଳି ଦୁର୍ଗା ଦେବୀଙ୍କ କୃପା, ଭକ୍ତି ଓ ଉପଦେଶର ଉତ୍ତମ କଥା ଏଠିରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା।