ଏକ ସମୟର କଥା, ଚନ୍ଦ୍ରଦେବଙ୍କର ମହାନ ପୁତ୍ର, ଜ୍ଵଳମାନ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମା, ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହଶୀଳା ନାରୀଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଅତିଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେଉଁଠି ଘୃତାଚୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ, କୁବେରଙ୍କ ଶୁକ୍ରାବଳୀରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଏହି କନ୍ୟା, ଛଉଦିନ ବୟସର ତରୁଣୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ଏକାନ୍ତରେ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ଶୁକ୍ର ବିପ୍ରଦାନ କଲେ। ଏହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା ସପ୍ତଦ୍ବୀପ ଧରାକୁ ଶାସନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଶତଶଃ ମିଷ୍ଟାନ୍ନ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ଦାନର ଫଳ ନଦୀମାନେ ଯେଉଁପରି ଭାଗ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏହି ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ। ସେ ଏକ ଲକ୍ଷ ସୁନା ଓ ଏକ ଲକ୍ଷ ଉତ୍ତମ ଦସ୍ତାନ୍ନ ପ୍ରତିଦିନ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ଜୀବନ ରହିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଏହି ଦାନ ଦେଖିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ସୁରଥ, ଏକ ମହାନ ନାମ ଓ ଚରିତ୍ରର ସାର୍ବଭୌମ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ। ସୁରଥ ପୁରାତନ କାଳରେ ଭାରତ ଭୂମିରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେଉଁଠି ଏକ ମହାଜ୍ଞାନୀ ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ସହ ଥିଲେ। ସୁରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ଡ୍ରୁମି ଥିଲେ, ଯିଏ ଏକ ମହାନ ଯୋଗୀ ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ। ସମାଧିରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ବୈଷ୍ଣବ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ସେ ଏକ କୋଟି ସୁନା ଦାନ କରିଥିଲେ ଓ ଦିନକୁ ପାଣି ପାନ କରିଥିଲେ। ଏହି ରାଜା ମନୁ ପଦବୀ ଓ ବିଘ୍ନହୀନ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ତାପରେ, ଏକ ଦିନ ନାରଦ ମୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ଶ୍ରୀନାରାୟଣ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ମେଧାସଙ୍କର ମୋକ୍ଷ ବିଷୟରେ ମୋତେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।" ତେବେ ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ, "ସେ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁଙ୍କ ବଂଶର, ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ ଥିଲେ। ସେ ଏକ ଶତ ଦଳ ଶେନା ଏବଂ ସେନା ସଂଗ୍ରହ କରିଥିଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ଅବିରତ ଚାଲିଥିଲା। ଶେଷରେ, ସୁରଥ ଏକା ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନନ୍ଦିନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଜ୍ୟରୁ ବହିଷ୍କୃତ ହେଲେ। ସେଉଁଠି ସେ ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରା ନଦୀ କୂଳରେ ବୈଶ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଦୁଇଜଣେ ମେଧାସ ନାମକ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ସେଉଁଠି ରାଜା ଏକ ତେଜୋମୟ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସୁରଥ ଓ ବୈଶ୍ୟ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ପଛରେ ଦୁଇଜଣେ ନିଜ ନାମ ଓ ଜାତି ଉପସ୍ଥାପନ କରି ଶୁଭ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସୁରଥ କହିଲେ, "ମୁଁ ମୋ ରାଜ୍ୟରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନନ୍ଦିନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବହିଷ୍କୃତ। କେମିତି ପୁନଃ ମୋ ରାଜ୍ୟ ଫେରିପାରିବି?" ଏହି ବୈଶ୍ୟ ସମାଧି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଘରରୁ ବିଚ୍ୟୁତ। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଏକ କୋଟି ମଣି ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କ୍ରୋଧବଶତଃ ସେମାନେ ବୈଶ୍ୟଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ। ପରେ ଶୋକରେ ବୈଶ୍ୟ ପୁନଃ ସେମାନେଠାରେ ଫେରିଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପିତାଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଗୃହ ତ୍ୟାଗ କରି ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ବୈଶ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ହରିସେବାକୁ ଆଶା କରିଥିଲେ। ତେବେ ମେଧାସ ଋଷି କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ଗୁଣାତୀତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଏହି ତିନି ଗୁଣର ଜଗତ୍ ଚାଲିଛି। ସେ ଧର୍ମିକଙ୍କୁ କୃପା କରନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ମାୟା ମଧ୍ୟ କୃପାଶୀଳ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର କୃପା ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ନଶ୍ୱର ଜଗତରେ ସେମାନେ ସଦା ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ରହନ୍ତି। ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି ଓ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ସପ୍ତଜନ୍ମ ଯାଏଁ ହରିଙ୍କ ଅଂଶ ଦେବତାଙ୍କୁ ସେବା କରିଥାନ୍ତି।