ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ, ମୁଁ ନିର୍ଭୟ ଏବଂ ଦୁଃଖରହିତ ଅଛି। ମୋ ବାପା ଅନେକ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିଥିବା ପାପରେ, ନିଜ ଦୋଷରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ। ତ୍ରିପୁରା ଆମର ସେବକ; ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପକୁ ଆମେ ଗଣନା କରୁନାହିଁ। ଏପରି କହି, ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସଭାରେ ନିରବ ହୋଇ ରହିଲେ। ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ବଡ ସ୍ନେହରେ, ବାଳକ, ଶୁଭ ମୂଳ ଯାହା, ସେହି ପାଦକୁ ସ୍ପର୍ଶ କର। ଏବଂ ମୋତେ, ଭିକ୍ଷୁକ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାକୁ, ତାରାକୁ ଦାନ ଦେ।” ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ, “ଯେଉଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଭିକ୍ଷୁକ ହେବେ, ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି କଣ କହିବା?” ସନାତନ କହିଲେ, “କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚକ୍ର ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ବୈଷ୍ଣବ ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ଏବଂ ପବିତ୍ର।” ସନନ୍ଦନ ପଚାରିଲେ, “ଗୁରୁ ବୈଷ୍ଣବ ଶୁକ୍ର, ସେ ମହାପୁରୁଷ କିପରି ପରାଜିତ ହେଲେ?” ସନକ କହିଲେ, “ଧର୍ମର ଦୀପକୁ କୁସଂସ୍କାରର ବାତାସ ବୁଝାଇପାରେନାହିଁ।” ଋଷିମାନେ କହିଲେ, “ଆମର କୀର୍ତ୍ତି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହୁ, ଏହି ପାଇଁ ପୁନିପୁନି ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ।” ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା, ଆମର ଶିକ୍ଷକ ଶୁକ୍ର, ଧର୍ମଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ବିଷୟରେ କଥା କହନ୍ତୁ।” ଶିକ୍ଷକ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ଧର୍ମମୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଆମେ ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କର ସେବକ ଓ ନିର୍ଭରଶୀଳ। ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, କବି ନିଜ ଅନୁରୋଧ ରଖିଲେ। ଶୁକ୍ର ତାରାକୁ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପାଦେ ନମସ୍କାର କଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଦେ ନମସ୍କାର କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖିଲେ, ତାରା ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ପାଦେ ନମିଛନ୍ତି। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ନମିଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଗୋଦରେ ବସାଇଲେ। “ହେ ତାରା, ମୋଠାରୁ ଭୟ ଛାଡ଼। ମୁଁ ଥିବାବେଳେ ତୁମେ କଣସି ଭୟ ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ଦୁର୍ବଳକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧରିଲେ, ଯଦି ତାହାର କୌଣସି ଆଶା ନଥାଏ, ସେ କେବେ ଅପମାନିତ ହୁଏନାହିଁ। ଯିଏ ଆଶାରେ ଅଛି, ସେ ନିଜ ସୁଖ ପାଇଁ ପ୍ରେମିକ ସହିତ ଭୋଗ କରେ। ଯେଉଁ ଜଣେ ପାପିନୀ, ସେ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦଣ୍ଡିତ ହୁଏ। ଯାହାର କାର୍ଯ୍ୟ ଅପବିତ୍ର, ସେ ଧର୍ମଶୀଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିମୁଖ ହୁଏ। ହେ ମହିଳା, ଲଜ୍ଜା ଛାଡ଼; ସମସ୍ତ କିଛି ପୂର୍ବ କର୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଆଜି ମୋ କର୍ମରେ ମୁଁ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗର୍ଭ ଧାରଣ କରିଛି। ଯେତେବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ର ମୋତେ ଧରିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ଦୟାହୀନ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ମନର ଥିଲେ। ତାହାଠାରୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଶିଶୁ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଜନ୍ମ ନେଲେ।” ସେ ନିଜ ଗୃହକୁ ଚଲିଗଲେ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ସମୁଦ୍ର ତଟକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଶମ୍ଭୁ ଓ ଧର୍ମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ନିଜ ଲୋକକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏଭଳି, ଏକ ପ୍ରେମମୟା ନାରୀକୁ ପାଇ, ତାଙ୍କ ମନ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହାପୁତ୍ର, ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଧର୍ମଶୀଳ ବ୍ରହ୍ମା ଦୃଢ଼ ଥିଲେ। ଘୃତାଚୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ, କୁବେରଙ୍କ ବୀଜରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ଏକ ସୋହଳ ବର୍ଷ ବୟସର ଯୁବତୀ। ଗୁପ୍ତ ଭାବେ, ସେ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ନିଜ ବୀଜ ବିତରଣ କଲେ। ସେ ଧର୍ମଶୀଳ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ସାତ ଦ୍ୱୀପରେ ବିସ୍ତୃତ ପୃଥିବୀରେ ଶାସନ କରିଥିଲେ। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଶତଶଃ ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ଓ ଶୁଭ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦାନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ନଦୀମାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ। ସେ ଏକ ଲକ୍ଷ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା ଓ ଏକ ଲକ୍ଷ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରୁଥିଲେ। ରାଜା ନିଜ ଜୀବନର ସମସ୍ତ ଦିନ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଦାନ କରିଥିଲେ।