ଭଦ୍ରକାଳୀ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମାତା, ହାତରେ ତଳୱାର ଏବଂ ମଣ୍ଡ ନେଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ଦେବୀ ମୁଣ୍ଡମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ହଜାର ହଜାର ବାହୁ ଅଛି। ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତଗୁଡ଼ିକ ଏମିତି ବଡ଼ ଯେ, ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ସତରେ ତାଳ ଗଛର ସମାନ। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ସଜ୍ଜିତ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଯେଉଁମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କର ଗଣ ଅଟୁଟ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଅଧିକାରୀ। ସମସ୍ତେ ଶିବଙ୍କ ସାଥୀ, ଅସିମ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପରେ ସମୃଦ୍ଧ। ଏହି ଗଣମାନେ ଏକ ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ଶେଷ ନାଗଙ୍କର ଫଣା ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ। କାଳାଗ୍ନିରୁଦ୍ର, ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗଣ, ଯାହାଙ୍କର ପାଶୁପତାସ୍ତ୍ରକୁ କେହି ବି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶଙ୍ଖଚୂଡ଼ଙ୍କୁ ବି ଚିରିଦିଆଯାଇଥିଲା। ସେ ଏମିତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଯେ, ତିନି କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ମିଶିଥିବା ପରି ତାଙ୍କର ତେଜସ୍ୱିତା। ସେ ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ଏବଂ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କୁ ବି ନିହତ କରିଥିଲେ। ଏପରି ଚିତ୍ରଣ କରି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ସଭାରେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ, “ମୁଁ କିପରି କହିପାରିବି, ଆପଣ ଯାହାକୁ ସମସ୍ତେ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ?” ସେଠାରେ ଯିଏ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଓ ମଧୁକୈଟଭଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ନାମ। ଏହିପରି, ଶମ୍ଭୁ ବା ପାଶୁପତାସ୍ତ୍ର କେହି ବଡ଼ ନୁହେଁ। “ହେ ବିଶ୍ୱନାଥ, ତୁମର କେଶରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ବସିଛି। ସେ ବିରାଟ ସ୍ୱରୂପ, ଭଗବାନଙ୍କ ଷୋଡ଼ଶାଂଶ ଅଂଶ। ଏବେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏସନ୍ତୁ, ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ। ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ସେ ମଙ୍ଗଳମୟ ସ୍ୱରୂପ।” ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ, “ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କୃପାରେ ମୁଁ ଭୟହୀନ ଓ ଦୁଃଖମୁକ୍ତ। ମୋ ବାପା ବିଷ୍ଣୁନିନ୍ଦା ଦ୍ୱାରା, ନିଜ ପାପରେ, ପୂର୍ବେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ। ତ୍ରିପୁରା ଆମର ଦାସ, ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ କିଛି ଗଣନା ନୁହେଁ।” ଏମିତି କହି, ଦାନବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ମୌନ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ବଡ଼ ସ୍ନେହରେ, ବାଳକ, ମଙ୍ଗଳର ମୂଳ ତା ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ କର। ତାରାକୁ ମୋତେ ଦାନ ଦେ, ମୁଁ ଭିକ୍ଷୁକ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।” ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ, “ଯେଉଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଭିକ୍ଷା ମାଗନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଯଶ କ’ଣ?” ସନାତନ କହିଲେ, “କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚକ୍ରରେ ରକ୍ଷିତ ହୋଇ, ବୈଷ୍ଣବ ଧର୍ମୀ ଓ ପବିତ୍ର ଅଟୁଟ ରହେ।” ସନନ୍ଦନ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଗୁରୁ ବୈଷ୍ଣବ ଶୁକ୍ର, ସେ ମହାପୁରୁଷ କିପରି ପରାଜିତ ହେଲେ?” ସନକ କହିଲେ, “ଧର୍ମର ଦୀପ ଅନ୍ଧକାର କୁପଥରେ ବି ଅନ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ।” ଋଷିମାନେ କହିଲେ, “ଆମର ଯଶ ଦୀର୍ଘ କାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଟୁଟ ରୁହୁ, ଏପରି ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଛୁ।” ପ୍ରହ୍ଲାଦ ପୁନି କହିଲେ, “ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମୋ ଗୁରୁ ଶୁକ୍ର, ଧର୍ମୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ କହନ୍ତୁ। ଶିଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗୁରୁ ହିଁ ପ୍ରଧାନ। ଆମେ ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କର ସେବକ ଓ ନିର୍ଭରଶୀଳ।” ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କବି ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କଲେ। ତାରାକୁ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଦେଇ, ଶୁକ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଚରଣରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ମଧ୍ୟ, ଭକ୍ତିଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଚରଣରେ ଶିର ନମାଇଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖିଲେ ତାରାକୁ, ସେ ନମ୍ରତାରେ ତାଙ୍କ ଚରଣରେ ନମସ୍କାର କରୁଛନ୍ତି। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନମ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଆପଣଙ୍କ ଆଂକୋଳରେ ରଖିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ତାରା, ମୋ ପାଖରେ ଥିବାବେଳେ କଣସି ଭୟ ରହିବ ନାହିଁ, ଭୟ ଛାଡ଼।