ବ୍ରହ୍ମା, ଶେଷ, ଧର୍ମ, ଏବଂ କର୍ମର ସାକ୍ଷୀ ମୁଁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହୁଛି—ଭାରତ ଭୂମିରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଫଳ ସେମାନଙ୍କର କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ମିଳେ। ଭଗବାନ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଅତି ମମତା ଦେଇ, ପୂର୍ବ କର୍ମକୁ ନାଶ କରିଦେଇଥାନ୍ତି। ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅତି ଚମକଦାର ଏବଂ ପ୍ରମୁଖ ହେଉଛନ୍ତି ବୃଗୁ ବଂଶୀୟ ବୈଷ୍ଣବ। ଏଠି ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ବି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶୁକ୍ରକୁ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ସତ୍ୟ ଏବଂ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ—କୃଷ୍ଣ, ଆତ୍ମା, ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉପାସନା କର। ଭାଇ, ମୁଁ ତୁମକୁ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଦେବି, ଯାହା ପରମ କାମନା ପୂରଣ କରେ। ବ୍ରହ୍ମା ଠାରୁ ଏକ ତିରି ଗ୍ରାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସବୁ କିଛି ଜଳବୁଦ୍ବୁଦା ପରି ଅସ୍ଥିର; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରମଣୀ ସହ ଭୋଗ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଚାହିଁବା ଇଚ୍ଛା ରହିଥାଏ, ଏହି ଭୂମିରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏହି ଇଚ୍ଛା ରଖନ୍ତି। ହରିଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଗୁରୁଙ୍କର ପଦ୍ମ ମୁଖରୁ ମିଳିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ପଦ ବା ଅମରତ୍ୱ ଚାହିଁନ୍ତି ନାହିଁ। ଭକ୍ତ ମୁକ୍ତି ଚାହିଁନ୍ତି ନାହିଁ, ହେ ଭଗବାନ, ସେମାନେ କେବଳ ଭକ୍ତିର ମନ୍ଥନ ଚାହିଁନ୍ତି। ଭକ୍ତମାନେ ବାଣୀ ସିଦ୍ଧି ବା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପଦ ଚାହିଁନ୍ତି ନାହିଁ। ମୁଁ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଧର୍ମ, ଅନନ୍ତ, କଶ୍ୟପ, କପିଳ, କୁମାର, ନର ଏବଂ ନାରାୟଣ, ବୃଗୁ, ଶୁକ୍ର, ଦୁର୍ବାସା, ବଶିଷ୍ଠ, କ୍ରତୁ, ଅଙ୍ଗିରସ, ବାୟୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗରୁଡ, ଦକ୍ଷ, ଗଣପତି—ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରମୁଖ ଅଂଶମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତିରେ ନିବେଶିତ। ହେ ମୁନି, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ମାୟା ଏବଂ ଇଚ୍ଛାର ବୀଜ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦ ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ନେଇଯାଏ। ତାହାର ଉପାସନା ଏବଂ ଧ୍ୟାନ ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀର ପବିତ୍ର କୂଳରେ କରିବାକୁ ହୁଏ। ଏହି ସଂସାର ଶାଗରରେ ଏକ ଜଣେ ବିଷାଦଗ୍ରସ୍ତ ହେଇ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ। ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ: ତାରା ଏଠି ରହୁ, ମୋତେ ତାଙ୍କର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ମୁଁ ସମସ୍ତକୁ ବିଷ ସମାନ ଦେଖୁଛି, ହେ ଭଗବାନ, ସବୁ କିଛି ଅସ୍ଥିର। ଶ୍ରୀ ମହାଦେବ କହିଲେ: ଯେଉଁ ଲୋକ ସମ୍ମାନିତ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅପମାନ ମୃତ୍ୟୁଠାରୁ ମନ୍ଦ। ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ନର୍ମଦା ନଦୀର ଏହି କୂଳକୁ ଯାଅ। ଶିବଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଗୁରୁ ନିଜେ ଯାଇଗଲେ। ଶଙ୍କର ତାଙ୍କର ପରିଷଦ ସହିତ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଚମକି ଦୟାମୟ ଥିଲା। ଶମ୍ଭୁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ ବିଷ୍ଣୁ ଏବଂ ପଦ୍ମଜଙ୍କୁ। ଏପରି, ବୃହସ୍ପତି ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ଆସିପହଁଚିଲେ। ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଧର୍ମ, ଅନନ୍ତ, ନର, ମୋତେ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ମହାମୁନିମାନେ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ସଭାରେ କହିଲେ। ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: ତୁମେ ଶୁକ୍ର ବା ଏକ ନିରପେକ୍ଷ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ପଠାଅ। କେବଳ ବିରୋଧ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଅତି କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ହେବ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଏବଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ, ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁକୂଳ ହେବେ। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଏବଂ ତୁମର ସ୍ତୁତିରେ ମୋତେ ବିନତି କରିଥିବାରୁ, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି। ଏପରି କହି, ଜଗତର ନାଥ ସେଠାଠାରେ ଏକାନ୍ତ ହେଲେ। ଜଗତର ନାଥ ଯେତେବେଳେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ଯାଇଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ମୁନିମାନେ ଏବଂ ଦେବମାନେ ସମ୍ମିଳିତ ସଭାରେ କହିଲେ: "ହେ ଶିଶୁମାନେ, ଆମର ଭଲପାଇବା ଦେବ ଏବଂ ଦାନବ ଦୁଇଁ ପାଇଁ ସମାନ।" ଏହି ସମୟରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଦାନବମାନଙ୍କର ଗୁରୁ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। "ହେ ଦେବମାନେ, ତାରା ପାଇଁ ମୁଁ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଉଛି," ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ।