କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଲୋକ ଲଜ୍ଜା, ପ୍ରଶଂସା ଓ ଆନନ୍ଦର ଫଳ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଏକ ଦିନ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶିବଙ୍କ ହାତରୁ ମାଲା ତାଙ୍କ ରୋଷରେ ପଡିଯାଇଲା। ଶିବ, ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମିତ୍ର ଏବଂ ସଂହାର ଓ ରକ୍ଷାର୍ଥୀ, ସେ ଶିବ ମହାଦେବ ଅଟୁଟ ଭାବେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା ରଖିଥିଲେ। ନାରଦ ମୁନିଙ୍କୁ, ଶିବ କହିଲେ—“ଅବୈଷ୍ଣବ ଓ ଅଧର୍ମୀ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରତି ପଦେ ଅଶୁଭ ଅଟୁଟ ଅଛି। ଯିଏ ଭଲ ଭାବେ ନିଜ ପଦରେ ଅଟୁଟ ରହି ବୈଷ୍ଣବଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଅବୈଷ୍ଣବଙ୍କର ହୃଦୟ କେବେ ଶୁଭ୍ର ଓ ପବିତ୍ର ହୁଏ ନାହିଁ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟର ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ସମସ୍ତ ଶଂକା ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସେବକଙ୍କ ଶୁଦ୍ଧ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ୱଭାବ କେମିତି ଅଛି!” ଏହି ସମୟରେ ଶିବ କହିଲେ—“ଯାହାଙ୍କ ଗୁରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କ୍ରୋଧରହିତ ଓ ଧର୍ମ ପରାୟଣ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଏ। ମୋ ଭାଇ ବ୍ରିହସ୍ପତି, ଦେବତାଙ୍କ ଗୁରୁ, ତାଙ୍କ ଶ୍ୱାସରୁ ଶୁଦ୍ଧ ଶବ୍ଦ ଉପଜେ। ତଥାପି, ନିଜ ଧର୍ମ ଭଙ୍ଗର ଭୟରେ ସେ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ। ଅତ୍ରିଙ୍କ ଅଧର୍ମୀ ପୁତ୍ର ପରସ୍ତ୍ରୀ ଲୋଭୀ ଓ ଚାଳାକ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମ ପରାୟଣ, ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସାତ୍ତ୍ୱିକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେବତାଙ୍କ ପରି, ରାଜସ୍ ମୂଳକ ମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି। ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୋକ୍ଷ ଚାହିଁ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ସେବା ପ୍ରତି ଆଶା ରଖିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୂଜା, ଏହି ଆଶା ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବୈଷ୍ଣବ ଓ ସ୍ୱାଧୀନ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମସ୍ତ ଭିତରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଶେଷ କରି ଯଦି ସେମାନେ ଧର୍ମୀ ବୈଷ୍ଣବ। ବୟସ୍କ କିମ୍ବା ଅବୟସ୍କ, ବୈଷ୍ଣବ ଓ ଧର୍ମୀ ହେଲେ ସେମାନେ ଏହିପରି। ଶୁଷ୍କ ଘାସ ଯେପରି ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଏ, ଏହିପରି ଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିବା ବିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ର ଶତଶତ ପିତୃପକ୍ଷ ଓ ମାତୃପକ୍ଷ ପୂର୍ବଜଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ଗୟାରେ ପିଣ୍ଡ ଦେଇଥିବା ଓ ଭୋଗ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ମୁକ୍ତି ପାନ୍ତି। ଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରି ଲୋକ ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଭାରତର ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି। ତଥାପି, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଅପରାଧୀଙ୍କ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଯେତେ ଉପଜେ, କୃଷ୍ଣମନ୍ତ୍ର ଉପାସନା କରୁଥିବା ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଦଧୂଳି ଦ୍ୱାରା ଏହି ସବୁ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ପବିତ୍ର ପବନ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି। ମୁଁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶେଷ, ଧର୍ମ ଓ କର୍ମର ସାକ୍ଷୀ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତାଙ୍କ କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଫଳ ମିଳେ। ଭକ୍ତଙ୍କୁ ମନେ ରଖିଥିବା ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବ କର୍ମକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି। ଦୀପ୍ତିମାନମାନେ ଭିତରୁ ବୈଷ୍ଣବ, ଭୃଗୁବଂଶଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଶୁକ୍ରକୁ ଶୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ମଧ୍ୟ ଜୟ କରିପାରିନାହିଁ। ଏଠି, ଶିବ କହିଲେ—“ସତ୍ୟ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ କୃଷ୍ଣ, ଆତ୍ମା, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜନ କର। ଭାଇ, ମୁଁ ତୁମକୁ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଦେବି, ଏହି ଚେତନା ବୃକ୍ଷ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଫଳଦାୟୀ। ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଘାସ ଯାଏଁ ସବୁ ଜଳବୁଦ୍ବୁଦ ପରି ନଶ୍ୱର; ଯେପରି ଯାଏଁ ରମଣୀ ମଧ୍ୟରେ ରତି ଆଶା ଅଛି, ଏହିପରି ଲୋକମାନେ ଭୋଗ ଆଶା ରଖିଥାନ୍ତି। ହରିଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଆଶା ରହିଥାଏ। ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ପଦବୀ କିମ୍ବା ଅମରତ୍ୱ ଚାହିଁନାହିଁ।” ଏପରି ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭକ୍ତି, ବୈଷ୍ଣବ ଧର୍ମ ଓ ଗୁରୁପଦର ମହିମା ଉତ୍କଳ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।