ମହାଦେବ ତାଙ୍କ ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ, ବୁଦ୍ଧି, ସ୍ୱଭାବ ଓ ଆଚରଣ ଭିତରେ ଯେମିତି ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଅଛି, ସେହିଅନୁସାରେ ତାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୁଏ।” ଏପରି କହି ସେ ନିଜ ସଭାରେ ଶାନ୍ତ ହେଇ ରହିଲେ। ଏହାପରେ ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, “ମନୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କର କର୍ମରେ ବନ୍ଧିତ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ବିଭିନ୍ନ ଜନ୍ମରେ କୃତ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଭୋଗ କରିଥାନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ଭୋଗ କରେ। କେହି କୁହନ୍ତି ଏହା ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, କେହି କୁହନ୍ତି ଏହା ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା। କିନ୍ତୁ କର୍ମ ହିଁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ମୂଳ; ଏହି କର୍ମ ଭି ଭାଗ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କ ନିଜ କର୍ମ ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରେ। ଆତ୍ମା ସଦା ଗୁଣମୟ ଥାଏ ଓ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରେ। ସେଇ ଆତ୍ମା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସେବନୀୟ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଲୋକ ଲଜ୍ଜା, ସ୍ତୁତି ଓ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।” ଏହି ସମୟରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ମହାଦେବଙ୍କ ହାତରୁ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳା କ୍ରୋଧ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଶିବ, ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମିତ୍ର, ସେ ବିନାଶ ଓ ରକ୍ଷାର ନାଥ। ନାରଦ, ଏହି ଶିବ ହେଉଛନ୍ତି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମିତ୍ର, ଯିଏ ଗୁଣାତୀତ ଓ ପ୍ରକୃତିର ନାଥ। ଏହିପରି ଶିବ କହିଲେ, “ଯେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ ନୁହଁନ୍ତି, ଧର୍ମହୀନ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ଅଶୁଭ ଅଛି। ଯିଏ ଭଲ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦିଏ, ସେ ଅପବିତ୍ର ହୃଦୟର ହୁଏ। ଅବୈଷ୍ଣବଙ୍କର ହୃଦୟ କେବେ ଶୁଭ୍ର ଓ ନିର୍ମଳ ହୁଏ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ହୃଦୟର ଗଠି ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଏ, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ କଟିଯାଏ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସେବକମାନଙ୍କର କିଏ ସଫଳ ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ୱଭାବ!” ଯିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କ୍ରୋଧହୀନ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଗୁରୁଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ, ସେ ଧନ୍ୟ। ବୃହସ୍ପତି, ଦେବମାନଙ୍କ ଗୁରୁ, ମୋ ଭାଇଙ୍କ ଶ୍ୱାସରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଧର୍ମଭଙ୍ଗ ଭୟରେ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ। ଅତ୍ରିଙ୍କ ଅଧର୍ମିକ ପୁତ୍ର ଅନ୍ୟର ଜନାନୀ ପ୍ରତି ଲୋଭୀ ଓ ଧୂର୍ତ୍ତ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସାତ୍ତ୍ୱିକ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପରି, ରାଜସିକ ମଧ୍ୟ ସେପରି। ଯିଏ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠ ଓ ନାରାୟଣଭକ୍ତ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୁକ୍ତିକାମୀ, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସେବାକୁ ଆଶା କରନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପ୍ରଧାନ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପାସନା। ଯେଉଁ ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସ୍ଵାଧୀନ, ସେମାନେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଜାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ବୟସ୍କ କିମ୍ବା ଅବୟସ୍କ, ଯେଉଁମାନେ ବୈଷ୍ଣବ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯେପରି ଶୁଖିଲା ଘାସ ଅଗ୍ନିରେ ସଦା ଛାର ହୋଇଯାଏ, ଏହିପରି ଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରବଣ କରାଯାଇଥିବା ବିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ର ଶ୍ରବଣ କଲେ, ପିତୃପକ୍ଷର ଏକଶ ଓ ମାତୃପକ୍ଷର ଏକଶ ପୂର୍ବଜ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଗୟାରେ ପିଣ୍ଡ ଦେଇ ଯେଉଁମାନେ ଦେଇଥାନ୍ତି ଓ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। କେବଳ ମନ୍ତ୍ର ଶ୍ରବଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ଜୀବନେ ମୁକ୍ତି ପାଇଯାନ୍ତି। ଭାରତର ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥସ୍ଥଳୀମାନେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ତୀର୍ଥରେ ପାପୀମାନଙ୍କର ଯେତେ ପାପ ହୁଏ, କୃଷ୍ଣମନ୍ତ୍ର ଉପାସକଙ୍କ ପାଦଧୂଳି ଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡ଼ିକ ଶୁଧ୍ଧ ହୁଏ। ପବନ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ଏପରି ଦେବମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ କର୍ମ, ଧର୍ମ, ଭକ୍ତି ଓ ମୁକ୍ତିର ମହିମା କଥା ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହ କହିଥିଲେ।