ନାରଦ ମହାର୍ଷି କହିଲେ, “ଏହି ମହାନ କଥାମୃତ ଆପଣଙ୍କ ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀଠାରୁ ଶୁଣି ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ। ଏବେ ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ: ବୃହସ୍ପତି କ’ଣ କହିଥିଲେ? ସେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ବିଧାତାଙ୍କୁ କ’ଣ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ?” ତେବେ ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ବୃହସ୍ପତି ଶିର ନମାଇ, ଲଜ୍ଜାରେ ଗଳା ନମାଇ ତାଙ୍କ ଆଗରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଶିବଜୀ, ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟପୁତ୍ରକୁ ଦେଖି, ନିଜ ଦରଭିସିଂହାସନରୁ ଉଠି ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଆସନରେ ବସେଇ, ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଶ୍ରୀ ଶଙ୍କର କହିଲେ, ‘ଭାଇ, ତୁମ ଆଖି ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ତୁମେ ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କରୁଛ, ଏହାର କାରଣ କ’ଣ? ତୁମ ତପସ୍ୟା କମିଗଲା କି? ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନା କି ଅନୁଷ୍ଠାନ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଗଲା କି? ତୁମେ ଗୁରୁ ଓ ଇଷ୍ଟଦେବରେ ଅଭକ୍ତି କଲା କି? ଅଥବା ଅତିଥି ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ କି, ନାହିଁ ଖାଇ ତୁମ ବୃତ୍ତିଭୋଗୀ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହିଲେ କି? ଶିଷ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ ମଧ୍ୟ ଆଜ୍ଞା ମାନେନାହାନ୍ତି କି, କିମ୍ବା ଚାକର ବିଧିମତ ଚାଲିନାହାନ୍ତି କି? ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ ସଦା ମନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥାନ୍ତି। ତୁମ ଇଷ୍ଟଦେବ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହୋଇଛନ୍ତି କି, ତୁମ ଘୋଡ଼ା ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଛି କି? ବାନ୍ଧବରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଇଗଲେ କି, କିମ୍ବା କୌଣସି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସହିତ ବିରୋଧ ହେଇଛି କି? ଦୁଷ୍ଟ କିମ୍ବା ପାପୀ ତୁମକୁ ନିନ୍ଦା କରିଛି କି? ଦ୍ୱେଷ କିମ୍ବା କ୍ରୋଧରେ କୌଣସି ବାନ୍ଧବକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛ? ଦୁଷ୍ଟ ମୁଖରୁ ଗୁରୁ କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁଙ୍କ ନିନ୍ଦା ଶୁଣିଛ? ଅଧମ କୁଳର ଲୋକ ଓ ପାପୀଙ୍କ ନିନ୍ଦା ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଅନୁଭବ ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭାରତଭୂମିରେ ଧନ୍ୟ ଓ ପୁଣ୍ୟଶୀଳ। ପୁତ୍ର, ଖ୍ୟାତି, ଜଳ, ଶ୍ରୀ, ପ୍ରତାପ, କଥା, ବୁଦ୍ଧି, ସ୍ଭାଭାବ, ଚରିତ୍ର—ଏସବୁ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଯେପରି, ସେପରି ଭାଗ୍ୟ ଦେଖାଏ।’ ଏପରି କହି ମହାଦେବ ନିଜ ସଭାରେ ଚୁପ୍ଚାପ ହେଲେ। ତାପରେ ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, “ମହାନୁଭାବ, ପ୍ରାଣୀମାନେ କର୍ମରେ ବନ୍ଧା ଥିବାରୁ, ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କ କର୍ମଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ଭୋଗ କରେ। କେହି କହନ୍ତି ଏହି ସବୁ ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, କେହି କହନ୍ତି ସ୍ଵଭାବ ଦ୍ୱାରା। କିନ୍ତୁ କର୍ମ ହିଁ ସବୁ କାରଣ; ଏହି କର୍ମ ମଧ୍ୟ ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ, ତାଙ୍କର କର୍ମ ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରେ। ଆତ୍ମା ସଦା ଗୁଣସମ୍ପନ୍ନ ଥାଏ, ଏବଂ ସେ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରେ। ସେଇ ଆତ୍ମା ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ହେବାଯୋଗ୍ୟ, ସେଇ ନିଜେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଲୋକେ ଲଜ୍ଜା, ପ୍ରଶଂସା ଓ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।” ଏହି ସମୟରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶିବଙ୍କ ହାତରୁ ମାଳା ରେଷ୍ଟିଗଲା, କ୍ରୋଧରେ ସେ ଅତି ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ। ଶିବ, ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାଖ୍ୟ ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିର ସଂହାରକ ଓ ରକ୍ଷକ, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସଂଗୀ, ଯିଏ ଗୁଣାତୀତ ଓ ପ୍ରକୃତିର ନାଥ। ଶିବ କହିଲେ, “ଯେଉଁମାନେ ଅବୈଷ୍ଣବ ଓ ଅଧର୍ମିକ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରତିଟି ପଦକ୍ଷେପ ଅଶୁଭା। ଯିଏ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଵୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି ଦେଇଥାଏ, ସେ ଅପବିତ୍ର ହୃଦୟର ଅଧିକାରୀ। ଅବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ହୃଦୟ କେବେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ନିର୍ମଳ ହୁଏନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ହୃଦୟର ଗଠନ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ କଟିଯାଏ। ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର କେତେ ପବିତ୍ର ସ୍ୱଭାବ! ଯାହାଙ୍କର ଗୁରୁ ଉତ୍ତମ, କ୍ରୋଧଶୂନ୍ୟ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।” ଏପରି ଭାବରେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ସମ୍ବାଦ ନାରଦଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉତ୍ତର ମାଧ୍ୟମରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲା।