ଏକ ଦିନ ସୁନ୍ଦରୀ ତାଙ୍କର ଶରୀରକୁ ପିତୃଯଜ୍ଞରେ ଛାଡି, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧ ଯୋଗିନୀ ହେଲେ। କ୍ରମେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସୁନ୍ଦରୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, କାରଣ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ବୟଂ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଶିକ୍ଷକ, ଉତ୍ତମରୁ ଉତ୍ତମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା। ବୃହସ୍ପତି ଏହି କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଧନ୍ୟ ପୁତ୍ର। ଏହିପରି ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ କଥା ଏଠାରେ କହାଯାଇଛି। ମୁଁ ଆଉ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ କଥା କହିବି, ଆପଣ ଧ୍ୟାନଦେଇ ଶୁଣନ୍ତୁ। ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଆଙ୍ଗିରସଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ, କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର। ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ନିଜ ସ୍ବରୂପକୁ ନିଜ ମୋହରୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ଏହି କାରଣରୁ ଶିକ୍ଷକ ମୋର ଏବଂ ଶିବଙ୍କର ପୁତ୍ର ହେଲେ। ଦେବତାମାନେ ସହିତ ତିଆରି ହୋଇ, ନର୍ମଦା ତଟକୁ ଯିବାକୁ ନିର୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଲା। ଶିକ୍ଷକ କୈଳାସକୁ ଗଲେ, ମହେନ୍ଦ୍ର ନର୍ମଦା ତଟକୁ ଗଲେ। ନାରଦ କହିଲେ: “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖରୁ ଝରିଥିବା ଏହି ମହାକଥାକୁ ମୁଁ ଆସ୍ବାଦନ କରିଛି। ଏବେ ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି—ବୃହସ୍ପତି କଣ କହିଲେ? ସେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ଜଗତର ବ୍ୟବସ୍ଥାପକଙ୍କୁ କଣ କହିଲେ?” ନାରାୟଣ କହିଲେ: ବୃହସ୍ପତି ନମ୍ରତାରେ ନମସ୍କାର କରି, ଲଜ୍ଜାରେ ଗଳା ନମାଇ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଶିକ୍ଷକଙ୍କର ପୁତ୍ରକୁ ଦେଖି, ଶମ୍ଭୁ ପବିତ୍ର କୁଶ ଉପରୁ ଉଠିଗଲେ। ସେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ନିଜ ଆସନରେ ବସାଇ, ସନ୍ନିହିତ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଶ୍ରୀ ଶଙ୍କର କହିଲେ: “ଭାଇ, ତୁମେ ଲଜ୍ଜାରେ ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁ ନେଇଛ, ଏହାର କାରଣ କହ। କି ତୁମର ତପସ୍ୟାରେ କମି ଅଛି, କିମ୍ବା ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନ ପାଳନରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣତା? କି ତୁମେ ଶିକ୍ଷକ, ଇଷ୍ଟଦେବତା, କିମ୍ବା ଶିକ୍ଷକ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ଅନୁଦେଶ? କି ତୁମର ଅତିଥି ଚାଲିଯାଇଛି, କିମ୍ବା ତୁମେ ଯାହାକୁ ପୋଷଣ କର, ସେମାନେ ଭୋକା? କି ଶିଷ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନୁଗତ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ଚାକରୀ କରୁଥିବା ଲୋକ ଆଦେଶ ନୁହେଁ? ଉତ୍ତମ ଏବଂ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ସଦା ମନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହନ୍ତି। କି ତୁମର ଇଷ୍ଟଦେବତା କ୍ରୁଧ, କିମ୍ବା ତୁମର ଘୋଡା ରାଗିଛି? କି ତୁମେ ଆପଣଙ୍କର ନିକଟତମଙ୍କୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଛ, କିମ୍ବା କିଛି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ସହିତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଅଛି? କି ଦୁଷ୍ଟ କିମ୍ବା ପାପୀ ତୁମେ ନିନ୍ଦା କରିଛି? କି ତୁମେ ଅପନା ଆତ୍ମୀୟକୁ ବିରକ୍ତି କିମ୍ବା କ୍ରୋଧରେ ତ୍ୟାଗ କରିଛ? କି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଶିକ୍ଷକ କିମ୍ବା ଆତ୍ମୀୟ ନିନ୍ଦା କରିଛି? ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ନିମ୍ନକୁଳର ଲୋକଙ୍କ ନିନ୍ଦା ମଧ୍ୟ ଏପରି। ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭାରତ ଭୂମିରେ ପୁଣ୍ୟବାନ୍। ପୁତ୍ର, କୀର୍ତ୍ତି, ଜଳ, ସମୃଦ୍ଧି, ପ୍ରତାପ, ଶବ୍ଦ, ବୁଦ୍ଧି, ସ୍ବଭାବ, ଚାରିତ୍ର—ଏହା ହୃଦୟ ଅନୁସାରେ ଭାଗ୍ୟ ହୁଏ।” ଏପରି କଥା କହି, ମହାଦେବ ନିଜ ସଭାରେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ: “ଲୋକମାନେ କର୍ମରେ ବନ୍ଧିତ, ବିଭିନ୍ନ ଜନ୍ମରେ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ସଦା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ଭୋଗ କରେ। କିଛି ଲୋକ ଏହାକୁ ଭାଗ୍ୟ କହନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ଏହାକୁ ନିଜ ସ୍ବଭାବ କହନ୍ତି। କର୍ମ ହିଁ କାର୍ଯ୍ୟର ଉତ୍ପାଦକ; ଏହି କର୍ମ ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଭାଗ୍ୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରେ। ଆତ୍ମା ସଦା ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ, ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରେ। ସେହି ଆତ୍ମାକୁ ସମସ୍ତେ ସେବନ କରିବା ଉଚିତ; ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଫଳ ଦିଅନ୍ତି।