ଦୟାର ଧନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏକ ଧର୍ମପରାୟଣ, ଶ୍ରୀମତୀ ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ମହିଳାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦର ଫଳ ଉପଭୋଗ କର, ମୋ ଝିଅ; ତୁମେ ଏମିତି ଏକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେବେ, ଯାହାରେ ମୋର ଅଂଶ ଥିବ। ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ଦେବମାନଙ୍କର ଆଚାର୍ଯ୍ୟ, ମହାନ ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ହେବେ। ଏହା ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ସମ୍ଭବ ହେବ, ଏବଂ ସେ ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପୁଅ ହେବେ। ସେ ଆଶୀର୍ବାଦରୁ, ଶକ୍ତିରୁ ଓ ଖେତ୍ରରୁ ଜନ୍ମିତ ହେବେ, ଏବଂ ସେ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ହେବେ।” ଏପରି କହି, ରାଧାଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ଧାମକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ। ପୂର୍ବରୁ, ସେ ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟର ମହାଜ୍ଞାନ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ଶିବ ନିଜ ଶକ୍ତି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟା, ନିଜ ଅଂଶ ଓ ବୃଷଭ ଭୃତ୍ୟ ସହିତ ହିମାଳୟରେ ତିନି ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଦିବ୍ୟ ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କର ନିଜ ତ୍ରିଶୂଳ, କବଚ, ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ, ଶିବଲୋକରେ ସେ ଦେବୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟା ଥିଲେ, ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟା। ଏହି ନାରାୟଣଙ୍କ ଶାଶ୍ୱତ ଶକ୍ତି ନିଜକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ସେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ବିନାଶ କଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାନ ଦେଲେ। ତିନି ପିତୃୟଜ୍ଞରେ ତାଙ୍କ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି, ଯୋଗବଳରେ ସିଦ୍ଧ ଯୋଗିନୀ ହେଲେ। ସମୟ କ୍ରମେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ସୁନ୍ଦରୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ; କାରଣ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହେଉଛନ୍ତି ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ସର୍ବୋପରି। ବୃହସ୍ପତି ନିଜେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୋକ ପୁଅ। ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଓ ପ୍ରାଚୀନ କଥା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି। ଏବେ ଆଉ ଏକ ପାରମ୍ପରିକ କଥା କହିବି, ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣ। ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଆଙ୍ଗିରସଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ, କିମ୍ବା ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଜ୍ଞାନ ଓ ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ, ନିଜ ମୋହରୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ଏହି କାରଣରୁ, ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ମୋ ଓ ଶିବଙ୍କ ପୁଅ ହେଲେ। ତେଣୁ, ଦେବମାନେ ସହିତ ତୁମେ ତୟାରି ହୋଇ ନର୍ମଦା ତଟକୁ ଯାଅ। ଆଚାର୍ଯ୍ୟ କୈଳାସକୁ ଏବଂ ମହେନ୍ଦ୍ର ନର୍ମଦା ତଟକୁ ଗଲେ। ଏଠାରେ ନାରଦ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୁଖରୁ ଝରିପଡ଼ୁଥିବା ଏହି ମହାକାଥା ମୁଁ ଶୁଣିଛି। ଏବେ ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ—ବୃହସ୍ପତି କ’ଣ କହିଲେ? ସେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥାପକଙ୍କୁ କ’ଣ କହିଥିଲେ?” ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ସେ ପ୍ରଣାମ କରି, ଲଜ୍ଜାରେ କଣ୍ଠ ନମାଇ ତାଙ୍କ ଛାଡ଼ି ଦଣ୍ଡ ଦେଲେ। ଶିବ, ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର କୁଶାସନରୁ ଉଠିଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଆସନରେ ବସାଇ, ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଲେ। ଶ୍ରୀଶଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ‘ଭାଇ, ତୁମ ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ଓ ଲଜ୍ଜା ଦେଖୁଛି, ଏହି କାରଣ କ’ଣ? ତୁମ ତପସ୍ୟା କମିଯାଇଛି କି, କିମ୍ବା ସାନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଧନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କମ୍ ହେଉଛି? ଶିକ୍ଷକ ଓ ଇଷ୍ଟଦେବୀ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି କମିଛି କି? ଅତିଥି ଘରେ ଆସିନାହାନ୍ତି କି? ଯାହାକୁ ତୁମେ ପାଳନ କର, ସେମାନେ ଭୁକ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି କି? ଶିଷ୍ୟ ଭଲ ଶିକ୍ଷା ନେଇଲେ ମଧ୍ୟ ଆଜ୍ଞା ମାନୁନାହାନ୍ତି କି? ଦାସମାନେ ଆଦେଶ ମାନୁନାହାନ୍ତି କି? ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ ସଦା ମନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହନ୍ତି। ଇଷ୍ଟଦେବୀ କ୍ରୁଧ୍ଧ କି? ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେ ରୂଷ୍ଟ କି? ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛ କି, କିମ୍ବା କୌଣସି ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ସହିତ ବିରୋଧ କରୁଛ? ଦୁଷ୍ଟ କିମ୍ବା ପାପୀ ତୁମକୁ ନିନ୍ଦା କରିଛି କି? ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଅସଙ୍ଗତି କିମ୍ବା କ୍ରୋଧରେ ତ୍ୟାଗ କରିଛ? ଦୁଷ୍ଟ ନିଜ ମୁଖରେ ଶିକ୍ଷକ କିମ୍ବା ଆତ୍ମୀୟଙ୍କ ନିନ୍ଦା କରିଛି କି? ନିମ୍ନ କୁଳର ଓ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ନିନ୍ଦା ଭି ଏମିତି। ଯେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭାରତଭୂମିରେ ଧର୍ମିକ ଓ ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୋକ। ପୁଅ, କୀର୍ତ୍ତି, ଜଳ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ପ୍ରତାପରେ...’” ଏଭଳି ଶ୍ରୀଶଙ୍କର ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ଜାଣିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ ଏବଂ ସ୍ନେହରେ ପୃଷ୍ଟି କଲେ।