ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ହୃଦୟ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଭାଗିଯାଉଥିବାବେଳେ, ସେ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କନ୍ଦି ଉଠିଲେ । ଏହି ଦୁଃଖର ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶାସ୍ତ୍ର ସମ୍ମତ ଆଚରଣ ବିଷୟରେ ଉପଦେଶ ଦେଇଲେ । ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, “ଯେଉଁଠି ଧର୍ମ ଭଙ୍ଗ ହୁଏ, ନିଶ୍ଚୟ ଶୋକ ଆସେ । ଯାହାର ଭକ୍ତିଶୀଳା ଜୀବନ ସଂଗିନୀ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ହରାଯାଏ, ଯାହାର ଗୃହ ଛାଡ଼ି ତାଙ୍କର ଶିଳ୍ବନ୍ତୀ, ସୁନ୍ଦରୀ ପତ୍ନୀ ଚାଲିଯାଏ, ଯାହାର ଧର୍ମପରାୟଣା ପତ୍ନୀ ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦୂରେ ନିଯାଉଛନ୍ତି, ଯାହା ଘରେ ମା ନାହାନ୍ତି କିମ୍ବା ପତ୍ନୀ ନିୟମିତ ନୁହେଁ, ଯାହାର ଘର ଧନ ଓ ଆତ୍ମୀୟ ଲୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରିୟା ନାହିଁ—ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଶୋକ ଅବଶ୍ୟମ୍ଭାବୀ । ଜଣେ ପତ୍ନୀ ବିହୀନ ପୁରୁଷ ଦେବତା ଓ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟରେ ଅପବିତ୍ର ହୁଏ । ଯେପରି ଦୁର୍ବଳ ଅଗ୍ନି ଜଳିପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ପତ୍ନୀ ସାହାଯ୍ୟ ବିନା ଗୃହସ୍ଥ କୃତ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ ନାହିଁ । ପତ୍ନୀ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ମୂଳ, ଗୃହ ଓ ମଙ୍ଗଳର ମୂଳ । ଏକ ରଥ ଯେପରି ରଥି ନିର୍ଭର୍ଷ, ଏକ ଘର ଗୃହସ୍ଥ ଉପରେ ନିର୍ଭର୍ଷ । ସମସ୍ତ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ନାରୀ ମଣି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଦିଓ ସେ ନିମ୍ନ କୁଳରୁ ଥାଆନ୍ତୁ । ଜଳ ବିନା ଯେପରି ପଦ୍ମ ରହିପାରେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ପ୍ରଭା ବିନା ପଦ୍ମ ଶୋଭାହୀନ ।” ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ ବୃହସ୍ପତି ପୁଣିପୁଣି ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଏପରି ଅଧିକ ଥିଲା ଯେ, ସେ ପୁଣିପୁଣି ଅଚେତନ ହେଉଥିଲେ ଏବଂ ପୁଣି ସ୍ଥିର ହେଉଥିଲେ । ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଜଗାଇଲେ । ମାରୁତ୍ବାନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଲେ । ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଖି ମାଟି ଲଗା ପଦ୍ମ ପରି ଲାଲ ହୋଇଗଲା । ମହେନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ସେ ବହୁତ ଦକ୍ଷ ଓ କ୍ଷମତାଶାଳୀ, ସତ୍ୟ ଲାଭ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ । ଯେଉଁଠି ଚନ୍ଦ୍ର ତାରା ସହିତ ଅଛି, ମୋ ମତରେ—ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ୍, ସବୁ ଭଲ ହେବ ।” ଏହିପରି କହି, ଶୁନଶିରା ହଜାର ଦୂତ ପଠାଇଲେ । ସେମାନେ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି, ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ । ଶେଷରେ ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଘରେ ରୋଗମୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ପାଇଲେ । ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶୁନଶିରା ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ । ମହେନ୍ଦ୍ର ପୁନି କହିଲେ, “ଭୟ ଛାଡ଼, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ୍, ସବୁ ଭଲ ହେବ । ତୁମେ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ଜୟ କରିନାହ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦିତିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଜୟ କରିନାହିଁ । ଆମ ସହିତ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଶୀଘ୍ର ଚଳ ।” ଏପରି କହି, ଦୁଃଖିତ ମହେନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ସହିତ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଗଲେ । ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦୁଇଜଣେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ । ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, କମଳ-ଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା ହସିଲେ । ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଏହି ଦୁଃଖ ଦେବାକୁ ଶାଶ୍ୱତ କୃଷ୍ଣ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଇଛନ୍ତି । ମୁଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ବିଷ୍ଣୁ ସୃଷ୍ଟିର ରକ୍ଷକ ।