ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, କିଛି ଅପରାଧର ଫଳସ୍ୱରୂପ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ସତଜନ୍ମ ଆଉ ନୋ ଜନ୍ମ ବିଳକୁ ଏକ ଶ୍ରେଣୀ ଜନ୍ମ ଭୋଗିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରାଯାଇଥିଲା—ସେ ପ୍ରଥମେ ସାତଜନ୍ମ ବିଳକୁ ବିଲାଇ ହେବେ, ପାଖେ ପାଖେ ପାଞ୍ଚଜନ୍ମ ବଢ଼ିଆ ହେବେ, ଏକଶୋ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାଛ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବେ, ଏବଂ ପାଖେ ପାଖେ ପାଞ୍ଚଜନ୍ମ କେକଡ଼ା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖମୟ ଜନ୍ମ ଭୋଗିବା ପରେ, ସେ ବେଳେ ତାଙ୍କୁ କେବେ ବା ନୌକାଉଠାଇ, କେବେ ମୃତଦେହ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିବା, କେବେ ଶିକାରୀ, କିମ୍ବା ସୁନାର ଭାବରେ ଜନ୍ମ ମିଳିଥିଲା। ଏହି ଦଣ୍ଡ ଦେଇ, ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରାଯାଇଲା, ଏବଂ ପରେ ତାଙ୍କୁ ତାରକାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ଏଠାରେ, ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ବିନା ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିଦିଆଯିବା ଓ ମନ ପବିତ୍ର ହେବା ଦାୟିତ୍ୱ ନିଷ୍ପାଦିତ ହେଲା। ଏପରେ ଶୁକ୍ର ଚନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ଧାର୍ମିକ ତାରକାଙ୍କୁ ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ଦେବ ଋଷି ନାରଦ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ସେ କିପରି ସେଇ ଧାର୍ମିକ ନାରୀକୁ ପାଇଲେ? ଦୟାକରି ଏହା ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।” ତାହା ପ୍ରତିଉତ୍ତରରେ ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ—ସେ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଜାହ୍ନବୀଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ପଠାଇଲେ। ଶିଷ୍ୟ ଗଞ୍ଜାମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଶୁଣିଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ବୃହସ୍ପତି ନିଜ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ର ହରଣ କରି ନେଇଯାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିୟୋଗ ଅନୁଭବ କଲେ। ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ବେଦନାରେ ବିଛିନ୍ନ ହୋଇ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ। ଏହି ବେଳେ, ବୃହସ୍ପତି ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଆଚରଣ କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମବିରୁଦ୍ଧ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଃଖରେ ପଡନ୍ତି। ଯାହାଙ୍କର ଭକ୍ତିଶୀଳା ପତ୍ନୀ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ହରଣ ହୋଇଥାଏ, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ଧାର୍ମିକ ଓ ଶୋଭାମୟୀ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ହରାଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ପତିକୁ ନିଷ୍ଠାର ସହିତ ଭଜୁଥିବା ପତ୍ନୀକୁ ବିପରୀତ ଭାଗ୍ୟରେ ହରାଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଘରେ ମାଆ ନାହାନ୍ତି କିମ୍ବା ପତ୍ନୀ ନିୟମିତ ନାହାନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଆପ୍ତ-ସ୍ୱଜନ ଓ ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରିୟା ନାହାନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ଘର ଜଣେ ନାରୀ ବିନା ଅରଣ୍ୟ ସମାନ। ଯେଉଁଠାରେ ପତ୍ନୀ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଘର ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ୍ଦିର। ପତ୍ନୀ ବିନା ପୁରୁଷ ଦେବତା ଓ ପିତୃକର୍ମରେ ଅଶୁଦ୍ଧ। ଯେପରି ଦୁର୍ବଳ ଅଗ୍ନି ଜଳିପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ପତ୍ନୀ ଶକ୍ତି ବିନା ଘରସ୍ଥ ନିର୍ବଳ। ଯେପରି ଶକ୍ତି ବିନା ପ୍ରାଣୀ, ଶରୀର ବିନା ଆତ୍ମା, ଦାନ ବିନା ଯଜ୍ଞ ଫଳ ଦେଉନାହିଁ, ସୁନା ବିନା ସୁନାର କାମ କରିପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ପତ୍ନୀ ବିନା ଘରସ୍ଥ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିପାରେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ କର୍ମର ମୂଳ ପତ୍ନୀ, ଘରର ମୂଳ ମଧ୍ୟ ପତ୍ନୀ। ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ ପତ୍ନୀ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ। ଯେପରି ରଥ ରଥିର ହସ୍ତରେ, ଘର ମଧ୍ୟ ଘରସ୍ଥଙ୍କର। ସମସ୍ତ ମଣିରେ ନାରୀ ମଣି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଯଦିଓ ସେ ନିମ୍ନ କୁଳରୁ ଆସିଥାଏ। ଯେପରି ପଦ୍ମ ଜଳ ବିନା ରହିପାରେ ନାହିଁ, ପଦ୍ମ ତାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ବିନା ଶୋଭାହୀନ, ତେଣୁ ପତ୍ନୀ ବିନା ଘର ଅପୂର୍ଣ୍ଣ।” ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ବୃହସ୍ପତି ପୁନଃପୁନଃ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କେବେ ସ୍ମୃତିହୀନ ହେଉଥିଲେ, କେବେ ସ୍ମୃତି ପୁନଃଲାଭ କରୁଥିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ସଚେତନ କରିଦେଲେ। ମାରୁତ୍ବାନ୍ ତାଙ୍କୁ ଅତିଥି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମାରୁତ୍ବାନ୍ଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ମାଟି ଲଗା ପଦ୍ମ ପରି ଲାଲ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ତେବେ ମହେନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ କୁଶଳ ଓ ସକ୍ଷମ, ସତ୍ୟ ଲାଭ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଯେଉଁଠି ଚନ୍ଦ୍ର ତାରା ସହିତ ଅଛନ୍ତି, ମୋ ମାନ୍ୟରେ ସେଉଁଠି ଅପରାଧୀ ଅଛି। ଏହି ଦୁଃଖ ଛାଡ଼, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସବୁ ଭଲ ହେବ।" ଏପରେ ଶୁନଶିରା ହଜାର ଦୂତକୁ ପଠାଇଲେ। ସେମାନେ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଜନଶୂନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ ଖୋଜି ଚାଲିଲେ।