ଏକ ସମୟର କଥା, ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କ ଉପରେ ଅନେକ ପାପ ଲାଗିଥିଲା। ଶାସ୍ତ୍ରର ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ସ୍ଵାଦ ପାଇଁ ମାଂସ ଏବଂ ପକା ଖାଦ୍ୟ ଖାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକ ଶତବାର ଗଧା, ସାତବାର ଶୁଆ ଏବଂ ଏକ ଶତବାର ଜୁଆ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବେ; ପରେ ସେମାନେ ପବିତ୍ର ହେବେ। ଏଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକ ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କର ପାପକୁ ଏବଂ ତଳୈତଳ ପତ୍ର ନରକକୁ ଚାରି ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯିବେ। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଦି କ୍ଷୁରକାର, ବଂଶୀୟ ଉପଜୀବିକା କରୁଥିବା, କିମ୍ବା ଚିକିତ୍ସକ ହେବେ, କିମ୍ବା ନିଜ ଗୁଣ ଗାଇଥିବା, ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କର ପାପକୁ ଯିବେ; ଏହାର ଫଳରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଜ୍ୱରରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ। ସେଠାରେ, ଚଦ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ର ଅବଧି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ଅନେକ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେବେ। ଲାକ, ମାଂସ, ରସ, ତିଳ, ଲୁଣ ବ୍ୟବସାୟ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁମ୍ଭକାର କିମ୍ବା ଚୋର, ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କର ପତନକୁ ଯିବେ। ସେଠାରେ, ଏକ ହଜାର ଇନ୍ଦ୍ର ଅବଧି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ଚେଦ୍ର ହେବେ। ସେମାନେ ସାତବାର ଖାଟିଆ, ପାଞ୍ଚବାର ମହିଷ, ଏକ ଶତବାର ମାଛ, ପାଞ୍ଚବାର କେକୁଡ଼ା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ନାଉଁ ଚାଳକ, ମୃତଦେହ ଉପରେ ଜୀବିକା କରୁଥିବା, ଶିକାରୀ କିମ୍ବା ସୁଉନ୍ତ କାରିଗର ମଧ୍ୟ ଏହି ପାପର ଫଳ ଭୋଗିବେ। ଏପରେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପବିତ୍ର ହେଇଗଲେ, ଶୁକ୍ର ତାରକାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ବିନା ପବିତ୍ର ହେଇଛ, ତୁମର ମନ ଏବେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଛି।" ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଶୁକ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରମା କିମ୍ବା ସତ୍ବଗୁଣୀ ତାରକାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ନାରଦ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, "ସେ ଧର୍ମିକ ନାରୀକୁ କିପରି ଲଭିଲେ? ଦୟାକରି ଏହା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।" ଶ୍ରୀ ନାରାୟଣ କହିଲେ, "ସେ ଜାହ୍ନବୀଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ନିଜ ଶିଷ୍ୟକୁ ପଠାଇଲେ।" ଶିଷ୍ୟ ସେଠାକୁ ଯାଇ, ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଏହି ଘଟଣା ବିଷୟରେ ଜାଣିଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ଦେବଗୁରୁ ନିଜ ପ୍ରିୟା ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଯୁକ୍ତ ହେବାରେ ବିଶୁନ୍ଧି ହେଇଗଲେ। ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଭର୍ତ୍ତି, ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ। ଏପରେ, ଶିଷ୍ୟମାନେ ସମ୍ବୋଧନ କରି, ସେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁମୋଦିତ ଆଚରଣ ବିଷୟରେ କହିଲେ। ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, "ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମବିରୋଧୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗନ୍ତି।" ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ଦେବୋତ୍ନୀ ପତ୍ନୀ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ନିୟୁକ୍ତ ହୋଇଯାଉଛି, ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ଧର୍ମିକ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ପତ୍ନୀ ଘର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଉଛି, ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ପତିନିଷ୍ଠା ପତ୍ନୀ ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନିୟୁକ୍ତ ହୋଇଯାଉଛି, ଯେଉଁଠି ଘରେ ମା ନାହିଁ କିମ୍ବା ଯେଉଁଠି ପତ୍ନୀ ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବେ ଶାସିତ ହେଉନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ଘର ସମ୍ପଦ ଏବଂ ଆତ୍ମୀୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରିୟା ବିନା ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଉଛି—ଏହି ଘର ଏକ ଜଙ୍ଗଲ ସମାନ। ଘରର ମୂଳ ପତ୍ନୀ, ପତ୍ନୀ ବିନା ଘର ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ। ପୁରୁଷ ପତ୍ନୀ ବିନା ଦେବ ଏବଂ ପିତୃ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅପବିତ୍ର ହୋଇଯାଉଛି। ଦୀନ ଅଗ୍ନି ଯେପରି ଦହିପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ପତ୍ନୀର ଶକ୍ତି ବିନା ପୁରୁଷ ଶକ୍ତିହୀନ। ଶକ୍ତି ବିନା ଜୀବ, ଶରୀର ବିନା ଆତ୍ମା, ଦାନ ବିନା ଯଜ୍ଞ ଫଳ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ, ସୁଉନ୍ତ ବିନା ସୁଉନ୍ତ କାରିଗର କାମ କରିପାରେ ନାହିଁ—ସେପରି ପତ୍ନୀ ବିନା ଗୃହସ୍ଥ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ ନାହିଁ। ତଥା, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ମୂଳ ପତ୍ନୀ, ଘରର ମୂଳ ମଧ୍ୟ ପତ୍ନୀ। ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ପତ୍ନୀରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ରଥ ଯେପରି ରଥୀଙ୍କର, ସେପରି ଘର ଗୃହସ୍ଥଙ୍କର। ସମସ୍ତ ରତ୍ନ ମଧ୍ୟରେ, ନାରୀ ରତ୍ନ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତା ନିମ୍ନ କୁଳରୁ ଆସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ। ଜଳ ବିନା ପଦ୍ମ ରହିପାରେ ନାହିଁ, ତେଁ ତାର ଚମକ ନାହିଁ ହେଲେ ପଦ୍ମ ରୂପ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶ ଏବଂ ଘଟଣା ମାନେ ଏକ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଘର, ଦାମ୍ପତ୍ୟ ଏବଂ ନାରୀର ମହିମା ପ୍ରକାଶ ପାଇଛି।