ଏହି କଥାରେ, ଅନ୍ୟର ଜନାନୀ ଉପରେ ମନ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଶୁଚି ହୁଏ, ସେ ପାପୀ ଓ ସଂସାରରେ ସବୁଠାରେ ନିନ୍ଦିତ, ତାଙ୍କୁ କୌଣସି କାର୍ମିକ ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ। ଏପରି ଅନ୍ୟାୟ କରି, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର ପବିତ୍ରତା ଧ୍ୱଂସ ହେଉଛି, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ ଓ ରୋଗ ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ତାରା ନାମକ ଶୀଳବତୀ ନାରୀ କହିଲେ, “ତୁମେ ମୋର ପତିବ୍ରତା ଧର୍ମକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଛ, ତୁମେ କ୍ଷୟ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହେବୁ। କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କର ଅହଂକାର ଧ୍ୱଂସ କରନ୍ତି, ସେ ତୁମର ଅହଂକାର ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେବେ।” ଏପରି କଥା କହି ତାରା ନିରନ୍ତର କାନ୍ଦିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ପରମାତ୍ମା, ଆକାଶ, ବାୟୁ ଓ ପୃଥିବୀ— ସମସ୍ତଙ୍କ ସାକ୍ଷୀ। ତାରାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ଭୟଭିତ ହେଲେ ନାହିଁ, ବରଂ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେ ମନରେ ଚିନ୍ତା କରି ଚକ୍ର ଚଳାଇଲେ, ଏହି ରଥ ଦୃଶ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର ଥିଲା। ସେ ବିସ୍ପନ୍ଦକ, ସୁରବନ, ଚନ୍ଦନ ଓ ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରକ ଗଛମାଳିକାରେ, ଚନ୍ଦନ ଓ ପୁଷ୍ପ ଗନ୍ଧର ଶୀତଳ ପବନ ବହୁଥିବା ପୁଷ୍ପଶୟ୍ୟା ଉପରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପର୍ବତ ଓ ନଦୀରେ, ଦୁଇଜଣ ପ୍ରେମ ରଙ୍ଗରେ ଲିନ ହେଲେ। ଏହି ଅନ୍ୟାୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଚନ୍ଦ୍ର ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଭୟ କରି ଆଶ୍ରୟ ଖୋଜିଲେ। ଭୃଗୁପୁତ୍ର ତାଙ୍କୁ କୃପା କରି ରକ୍ଷା କଲେ। ଦିତିର ପ୍ରଭଳ ପୁତ୍ରମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମନରେ ଅନନ୍ଦ ଓ ହସ୍ୟ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଅନ୍ୟାୟ କାରଣରେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମଣ୍ଡଳ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପାପୀ ହେଇଗଲା। ଏବେ ଶୁକ୍ର, ଯିଏ ବେଦଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭୟଭିତ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, “ପୁତ୍ର, ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ, ନିଚ ଓ କୁଖ୍ୟାତି ଦିଏ। ରାଜସୂୟ ଏବଂ ଖ୍ୟାତିର ପବିତ୍ର ଚକ୍ରରେ, ଦେବଗୁରୁଙ୍କର ଜନାନୀକୁ ତ୍ୟାଗ କର, ଯେପରି ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ ହୋଇଥିବା ପୁଷ୍ପକୁ ପରେ ତ୍ୟାଗ କରାଯାଏ। ସେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଜନାନୀ, ଦେବତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ପୁତ୍ରୀ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଜନାନୀ। ଶତ୍ରୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଶତ୍ରୁର ଗୁଣ କହିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କ ଦୋଷ ମଧ୍ୟ କହିବା ଉଚିତ। ଦେବତାଙ୍କ ଗୁରୁ ମୋର ଶତ୍ରୁ, ଚନ୍ଦ୍ର, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ଧର୍ମ ଅଛି, ସେଠି ନିତ୍ୟ ଧର୍ମ ରହେ। ଯେଉଁଠି ଧର୍ମ ଅଛି, ସେଠି କୃଷ୍ଣ ଅଛନ୍ତି; ଯେଉଁଠି କୃଷ୍ଣ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ବିଜୟ ନିଶ୍ଚିତ। ହିଂସ୍ରମାନେ ନଶ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି; ଧର୍ମ ଧର୍ମବାନ୍ମାନେ ରକ୍ଷା କରେ। କିନ୍ତୁ ଧର୍ମ ଧ୍ୱଂସକାରୀ, ପାପୀକୁ ଧର୍ମ କେବେ ରକ୍ଷା କରେ ନାହିଁ। ଏହି ପାପ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବ୍ରାହ୍ମଣବଧର ଷୋଳଂଶ ଅଂଶ ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର। ଯଦି କେହି ବଳପୂର୍ବକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜନାନୀ କିମ୍ବା ଶୀଳବତୀ ନାରୀଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତି କରେ, ତେବେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପୀ। ଏବେ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କର, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜନାନୀକୁ ଏଠି ତ୍ୟାଗ କର। ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ତୁମର ପାପ ଦୂର ହେବ। ଯିଏ ଅସ୍ତ୍ରହୀନ, ଭୟଭିତ, ଦରିଦ୍ର ଓ ଶରଣାଗତ, ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଦିଏ। ଏଭଳି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଦାନବମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ଶୁକ୍ର, ସ୍ୱର୍ଗର ମନ୍ଦାକିନୀ ତୀରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚରଣକମଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ପବିତ୍ର ଅର୍ପଣ ମଙ୍ଗଳ ଆନେ। ଭୟଭିତ ଓ ପାପକାରୀ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୋଦିରେ ରଖି, ଶୁକ୍ର କହିଲେ, “ସତ୍ୟ ହେଉଛି ବ୍ରତର ଫଳ, ସତ୍ୟ ହେଉଛି ସତ୍ୟବାଦୀ ଉଚ୍ଚାରଣର ଫଳ। ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କିମ୍ବା ଦାନର ମୂଳ ଫଳ ସତ୍ୟ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ। ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତିନି ବେଳ ସନ୍ଧ୍ୟା କରେନାହିଁ, ବିଷ୍ଣୁ ଉପାସନାରେ ଅନାସକ୍ତ, ନିଜ ଜନାନୀକୁ ଠକାଇ ଅନ୍ୟ ଜନାନୀ ପାଖକୁ ଯାଏ, କିମ୍ବା ନିଜ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଦୁଷ୍ଟ କଥା କହି ହିଂସା କରେ, ଯଦି ସେ ଅଶୀଳ କିମ୍ବା ଦୁର୍ବ୍ୟବହାର କରେ, ଦ୍ୱିଜ ଯଦି ହରିଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ନ ହୋଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ କିମ୍ବା ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରେ, କିମ୍ବା ଜଳ ଦାନ କିମ୍ବା ମାଟି ଖୋଦେ— ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଧର୍ମବିରୁଦ୍ଧ।" ଏପରି ଶୁକ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ପାପରୁ ଦୂର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଏବଂ ଏହି ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମର ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ଶତ୍ୟର ଶକ୍ତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା।