ନିର୍ମଳ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି ତାରା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଆବିର୍ଭୂତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଶରୀର ରମ୍ୟ, ଆକର୍ଷଣୀୟ, ଓ ଉନ୍ନତ ଅଂଗ ଥିଲା। ତାଙ୍କର ଦନ୍ତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର, ଶରୀର ମୃଦୁ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଯୁବତ୍ୱ ଏଠି ନବୀନ ରୂପରେ ବିଭା ହେଉଛି। ତାଙ୍କର ଶରୀର ଉପରେ କେତେକ ମସ୍କ ଚିହ୍ନ ଓ ଚନ୍ଦନ ରେଖା ଥିଲା। ବାୟୁ ତାଙ୍କର ନିମ୍ନବସ୍ତ୍ରକୁ ବିଲଗ କରିଦେଲା, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରଂଗିନ ହୋଇ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭରିଗଲା। ତାରା ହସୁଥିଲେ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଲଜ୍ଜାରେ ଡୁବିଥିଲେ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଚାରିତ୍ରିକ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ତାଙ୍କରେ ବିଭା ହେଉଛି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମୁନିଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ମୋହିତ ହେଇ ନିଜ ଲଜ୍ଜାକୁ ଛାଡିଦେଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରମା କହିଲେ, “ହେ ଚତୁର ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବାଧିକ ଚତୁର, ତୁମେ ସଦା ବୁଦ୍ଧିମାନମାନଙ୍କର ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଛ। ଏହି ଭୋଗ ଆକାଂକ୍ଷାର ସାଗରରେ ହଜାର ଜନ୍ମ ଦେଖିଛି। କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖ ଯେ, ଏକ ତପସ୍ବୀ ସହିତ, ଅବୁଦ୍ଧି ନିର୍ମାତା ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି। ଅବୁଦ୍ଧି ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ଏକତାରେ କଣ ସୁଖ ମିଳିପାରିବ? ହେ ମହିଳା, ତୁମେ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଅନ୍ୟଥା ଦଗ୍ଧ ହେଉଛ, ଏକ ଆକାଂକ୍ଷା ଲୋଳିତା ନାରୀ। ପ୍ରତିଦିନ ତୁମ ମୂଲ୍ୟବାନ ଯୁବତ୍ୱ ଅନ୍ୟଥା ବ୍ୟୟ ହେଉଛ। ତୁମେ ସଦା ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ବରୂପ ଭାବରେ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛ। ସମସ୍ତ ସୁଖର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିବା ତୁମେ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା ବିନା ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛ। ଅନ୍ୟ ତୁମ ମନକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତୁମ ପତିର ଚେଷ୍ଟା ଭିନ୍ନ। ଫୁଲର ଶୟନ, ଚନ୍ଦନ ଓ ଶୁଭ୍ର ସୁଗନ୍ଧରେ ଶୋଭିତ, ବସନ୍ତ ଋତୁର ଏକାନ୍ତ ଚନ୍ଦନ ଜଙ୍ଗଳରେ, ଚନ୍ଦନ ଓ ଚମ୍ପକ ଗଛର ଏକ ଗାଛ ତଳେ, ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ଶୀତଳ ବାୟୁରେ...” ତାରା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଅତ୍ରିଙ୍କ ଅଭାଗ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଜନ୍ମ ଓ ଜୀବନ ଅନ୍ୟଥା ହେଉଛି, ମୁଁ ତୁମକୁ କୁହୁଛି। ରାଜସୂୟ କରି ତୁମେ ନିଜକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବୁଛ। ଯେଉଁଠି ମନ ଅନ୍ୟର ଜନାନୀରେ ଲଗିଥିବା, ସେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଶୁଦ୍ଧ, ପାପୀ, କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ପାଇବାକୁ ଅନଯୋଗ୍ୟ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ନିନ୍ଦିତ। ତୁମେ ମୋ ଦାମ୍ପତ୍ୟ ନଷ୍ଟ କରୁଛ; ତୁମେ କ୍ଷୟରୋଗରେ ପୀଡିତ ହେବ। କୃଷ୍ଣ, ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କର ଅହଂକାର ନଷ୍ଟ କରିବେ, ତୁମର ଅହଂକାର କୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେବେ।” ଏପରି କହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ତାରା ଅନେକ ଥର କାନ୍ଦିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ସୁପ୍ରିମ୍ ସ୍ବରୂପ, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଏବଂ ପୃଥିବୀ—ତାରାଙ୍କର କଥା ଶୁଣିଲେ, କିନ୍ତୁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭୟଭିତ ହେଲେନି, ବରଂ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେ ଚିତ୍ତରେ ରଥକୁ ଚଳାଇ ଗଲେ, ଦେଖିବାକୁ ମନୋହର ଦୃଶ୍ୟ। ବିସ୍ପନ୍ଦକ, ସୁରବନ, ଚନ୍ଦନ ଓ ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରକ ଉଦ୍ୟାନରେ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲର ଶୟନ, ଚନ୍ଦନ ଓ ଫୁଲର ବାୟୁରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାହାଡ଼ ଓ ନଦୀରେ, ଦୁଇ ଜଣେ ମିଶି ରମଣ କରିଥିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରମା ଦେମନ୍ମାନେ ପାଇଁ ଭୟଭିତ ହୋଇ ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଲେ। ଭୃଗୁପୁତ୍ର ଦୟାବଶତାରେ ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଲେ। ଦିତିର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ରମାନେ ସଭାରେ ହସି ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ। ତାରାଙ୍କର ଦାମ୍ପତ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେବାରେ, ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଉଜ୍ଜ୍ବଳ ଗୋଳକ ଅତ୍ୟଧିକ ପାପୀ ହେଲା। ଶୁକ୍ର, ବେଦଜ୍ଞମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଭୟଭିତ ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପୁତ୍ର, ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ, ନିଚ, ଏବଂ କଳଙ୍କ ଦେଇଥାଏ। ରାଜସୂୟ ଓ ପ୍ରଶଂସାର ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଫଳଦାୟି ବୃତ୍ତରେ, ଦେବଗୁରୁଙ୍କର ଜନାନୀକୁ ତ୍ୟାଗ କର, ଯେପରି ଅର୍ପିତ ଫୁଲକୁ ଛାଡିଦିଅ। ସେ ଶମ୍ଭୁ, ଦେବମାନେର ମହାପତି, ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ପୁତ୍ର, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ଜନାନୀ। ଶତ୍ରୁର ଗୁଣ ମଧ୍ୟ କହିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଦୋଷ ମଧ୍ୟ।" ଏପରି ଏହି ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା କ୍ରମେ ଘଟିଗଲା, ତାରାଙ୍କର ଦାମ୍ପତ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କର ଅଭିମାନ ଏକ ଦୂର୍ବଳ ଦୁଃଖରେ ପରିଣତ ହେଲା।