ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି ଯେ, ଉପାସକ ଯେତେବେଳେ ପୂଜା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ମାଳାବତୀ ଫୁଲକୁ ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ କୋଣରେ ଏବଂ ମାଧବୀ ଫୁଲକୁ ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ କୋଣରେ ସଜାଇବା ଉଚିତ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଶଶିକଳା ଫୁଲ ଏବଂ ଉତ୍ତର-ପଶ୍ଚିମରେ ପାରିଜାତ ଫୁଲ ରଖିବା ଉଚିତ। ଉପବାସ କାଳରେ ଉପାସକ ଯୂଥିକା, ମାଲତୀ ଏବଂ ପଦ୍ମ ମାଳା ଦେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିଥାନ୍ତି। ଏହିପରି ଭକ୍ତି ଓ ପୂଜା ସହିତ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ—ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମା, ଚିରଞ୍ଜୀବୀ ଶକ୍ତି, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଆଦିଶକ୍ତି। ଦେବୀ ହେଉଛନ୍ତି କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରେମର ମୂର୍ତ୍ତିମାନ ଶକ୍ତି, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀର ଆକାର। ଏହି ଦିନ ମୋ ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେଲା, ମୋ ଜୀବନ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ସେ ଦେବୀ ରାଧା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚେଷ୍ଟରେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଅଳଙ୍କୃତ। ସେ ଗୋଲୋକରେ, ଏବଂ ତୁଳସୀ କୁଞ୍ଜରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଭାବେ ବିଦ୍ୟମାନ। ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀ ଚନ୍ଦ୍ରବନେ ଅଛନ୍ତି, ସତ୍ୟା ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ପଦ୍ମାବତୀ ପଦ୍ମବନରେ, କୃଷ୍ଣା କୃଷ୍ଣସରୋବରରେ ଅଛନ୍ତି। ବୈକୁଣ୍ଠରେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ବସିଛନ୍ତି, ଓ ଭାରତୀ (ବାଣୀ) ନାରାୟଣଙ୍କ ଚେଷ୍ଟରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସ୍ୱର୍ଗଲକ୍ଷ୍ମୀ ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି। ସାବିତ୍ରୀ, ଯିଏ ବେଦମାତା, ସେ ତାଙ୍କର ଅଂଶରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଚେଷ୍ଟରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ତୁଳସୀ ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ମଧ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କ ଅଂଶର ରୂପ। ଦେବୀ କଳା, ଶତରୂପା, ଶଚୀ ଏବଂ ଦିତିଙ୍କ ଅଂଶର ଆକାର, ସମସ୍ତ ଦେବୀ ଓ ଋଷିପତ୍ନୀମାନେ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଓ ଉପଅଂଶର ଦ୍ୱାରା ବିଦ୍ୟମାନ। ଏପରି ଉପଚାର ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ଅନ୍ତେ କବଚ ପାଠ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଯେଉଁଠି ଉପାସନା ହୁଏ, ଉପାସକ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମାନ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେ କୌଣସି ଭକ୍ତ କାର୍ତ୍ତିକୀ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ରାଧାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେ ଏହି ଜଗତରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ଅଧିକାରୀ ହୁଅନ୍ତି। ଆରମ୍ଭରେ, ଏହି କ୍ରମରେ ବୃନ୍ଦାବନ ଦଳରେ ରାସ ମଧ୍ୟରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା। ଦ୍ୱିତୀୟ ଥର, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ଏହି କ୍ରମରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ନାରାୟଣ ଭାରତୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ବିଷ୍ଣୁ, କ୍ଷୀରସାଗରରେ ଶୟନ କରି, ସମୁଦ୍ରକନ୍ୟା ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ସେ ଦେବୀ ନିଜେ ଦୁର୍ଗା ରୂପେ ପୁଷ୍କରରେ ପୂଜିତ। କାମଦେବ ରତିଙ୍କୁ, ଧର୍ମ ନିଜ ପତ୍ନୀକୁ ଏବଂ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେ ପାଇଥିଲେ। ଏହି ଉପାୟରେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଶ୍ରୀ ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ—ଯେଉଁଠି ତୁଳସୀ ଓ ଗୋପିକାଙ୍କୁ ପ୍ରେମରେ ଭଜାଯାଏ, ତୁଳସୀ କୁଞ୍ଜରେ ସେ ଦେବୀ ନିଜ ରୂପ ଓ ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ଏକତ୍ର କରି ଲୀଳା କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଧନ, ଶ୍ରୀ, ପତ୍ନୀ ବିହୀନ ଓ ଦୁଃଖିତ, ସେମାନେ ଶୁଚିତାରେ ସ୍ନାନ କରି ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ଏବଂ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯାହା କହୁଛ, ତାହା ମିଥ୍ୟା, ମୋ ପ୍ରିୟେ। କୃଷ୍ଣ ମୋ ଜୀବନ, ମୋ ପ୍ରାଣ। ଏହି କଥା ମିଥ୍ୟା, ମା, ଆମର କଥା ଏବଂ ମୁଁ କହୁଥିବା କଥା ସତ୍ୟ।” ଆଉ କହିଲେ, “ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବି ନାହିଁ, ତେଣୁ ତୁମ ବିନା ମୋ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଯିବ।” ଦେବୀ ଦୁଇ ପ୍ରକାର—ଗୁଣସମ୍ପନ୍ନ ଓ ନିର୍ଗୁଣ। ତିଏ ଆଲୋକର ରୂପ, ନିରାକାର, ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ କୃପାମୟୀ। ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାବେ ବୈକୁଣ୍ଠରେ, ଭାରତୀ ଭାବେ ପୁଣ୍ୟାତ୍ମାମାନେ ପାଇଁ ମାତୃରୂପେ, ତୁଳସୀ ଭାବେ ପୁଣ୍ୟର ଅବତାର ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ଭାବେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ଏପରି ଦେବୀଙ୍କୁ ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଠି ଶ୍ରୀ, ଭାଗ୍ୟ ଓ ମୋକ୍ଷର ପ୍ରାପ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ।