ସେ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଗୁଣ ଓ ପ୍ରକୃତିରୁ ପରେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସ୍ଥିତି ନେଇଥିବା ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଦେବତା। ତାଙ୍କୁ ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ବାରୋଟି ଗୋପବନ୍ଧୁ ସହ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଧଳା ବିସ୍ତୃତ ଚାମରା ଝାଲ ଦେଉଛନ୍ତି। କାମବାଣରେ ବିଦ୍ଧ, ସେ ସଦା ଯୌବନର ମଧ୍ୟରେ, ଅଟୁଟ ଓ ସୁନ୍ଦର। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ରାସମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ଚାରି ବେଦ ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି, ସେ ଅନେକ ଆନନ୍ଦମୟ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ। ଶିବ, ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଓ ଗୀତର ସଙ୍ଗୀତ ଶୁଣି ବିଭୋର। ତାଙ୍କ ଅର୍ବୁଦ ପଦପଦ୍ମ ସଦା ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ତୁଳସୀପତ୍ରରେ ପୂଜିତ, ଦୂର୍ବା ତୀଣି, ଚାଉଳ ଓ ପାରିଜାତ ପୁଷ୍ପରେ ଅର୍ପିତ। ସେ ସଦା ଶାନ୍ତ, ସ୍ୱାଧୀନ, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ। ସମସ୍ତ ଶୁଭର ମୂର୍ତ୍ତି, ଶୁଭର ଉତ୍ସ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟରେ ତାଙ୍କର ରଥରୁ ତୁରନ୍ତ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ପରମାତ୍ମା ତାଙ୍କୁ ସେବାର ସୁଯୋଗ ଦେଇ, ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ରାଧା ତାଙ୍କର ନିଜ ରଥରୁ ଅବତରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଛାତିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହସି ହସି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି କହିଲେ— ପ୍ରଥମେ ରାଧା ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପରେ କୃଷ୍ଣ ମାଧବ ନାମ କହ। ଯେଉଁମାନେ ଏହା ଉଲ୍ଟା କହନ୍ତି କିମ୍ବା ଜଗତ୍ଜନନୀଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ର ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାଳର ସୂତାରେ ପୀଡ଼ିତ ହେବେ। ଏଭଳି ଶ୍ରୀ ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ରାଧିକାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା କହାଗଲା। ସେ ନାରାୟଣୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଆଦି ପ୍ରକୃତି, ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସ୍ମୃତିର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ। ଏହିଠାରେ ପାର୍ବତୀ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ— ଏହି ବୈଷ୍ଣବ ରାଜା କିପରି ରାଧା ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ? ଏହାର ବିଧି, ଧ୍ୟାନ, ସ୍ତୋତ୍ର ଓ କବଚ କଣ? ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ— କେଉଁ ପୂଜାରେ ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଗୋଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି କରିପାରିବି? ଏପରେ, ମହାବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ— ରାଧାଙ୍କୁ, ପ୍ରାଣର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜିବା। ଏହିପରି କହି ସେ ରାଧିକା ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ, ଯାହା ଛଅ ଅକ୍ଷରର। ସେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାଣାୟାମ, ତତ୍ତ୍ୱଶୋଧନ ଓ ମନ୍ତ୍ର ନ୍ୟାସ ଶିଖାଇଲେ। ସେ ସ୍ତୋତ୍ର ଓ କବଚ ଭକ୍ତିସହିତ ଶିଖାଇଲେ। ସେ ଏହି ଧ୍ୟାନ ଶିଖାଇଲେ, ଯାହା ସାମବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ରାଧାଙ୍କ ତେଜ ଧଳା ଚମ୍ପକ ପୁଷ୍ପ ପରି, କୋଟି କୋଟି ଚନ୍ଦ୍ର ସମାନ; ସେ ଅତି ସୁନ୍ଦର, କମନୀୟ କଟି ଓ ନିତମ୍ବ, ବିମ୍ବା ଫଳ ପରି ଲାଲ ଓଠ। ତାଙ୍କର ମନୋହର ଦନ୍ତ ମୁକ୍ତାର ମାଳା ପରି, ଅଗ୍ନିଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ମଣିମାଳିକାରେ ଭୂଷିତ। ମଣିଖଚିତ ବାହୁବଳୟ, ତାରା, ଅଳଙ୍କାର, ମଣିଖଚିତ ପାୟଜେବ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଗଲା ରବିକିରଣ ପରି ଚମକୁଛି। ଅମୂଲ୍ୟ ମଣି ମାଳା, ମଣିଖଚିତ ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ କଙ୍ଗନ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି। ଚମେଇଁଥିବା କେଶର ମାଧ୍ୟରେ ଚମେଇଁଥିବା ମଲ୍ଲିକା ମାଳା ଶୋଭା ପାଉଛି। ସେ ପ୍ରିୟତମା ଗୋପୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷିତ, ଧଳା ବିସ୍ତୃତ ଚାମରା ଝାଲ ଦେଉଛନ୍ତି। ଚମକୁଥିବା ମାଥାରେ ଚିକ୍କଣ ସିନ୍ଧୂର ରେଖା ଶୋଭା ପାଉଛି। କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଭାଗ୍ୟର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବେଶି ପ୍ରିୟ। ଏହି ଦେବୀ ବିଶ୍ୱୁଙ୍କ ମହାସୃଷ୍ଟିକାରୀ, ସମସ୍ତ ଧନର ଦାତ୍ରୀ। ମୁଁ ରାଧାଙ୍କୁ ପୂଜିବି, ରାସନୃତ୍ୟର ରାଣୀ, ବୈଷ୍ଣବୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତି, କୃଷ୍ଣପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ରାସନାଥଙ୍କ ସହିତ। ଧ୍ୟାନ କରି, ମୁଣ୍ଡରେ ପୁଷ୍ପ ରଖି, ପୁନି ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।