ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ରାଧାଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ବିଧି, ଷ୍ଟୋତ୍ର, ରକ୍ଷା କବଚ ଓ ମନ୍ତ୍ର ବିଷୟରେ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ତାପରେ ଋଷି, ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ — “ହେ ରାଜନ୍, ଶୀଘ୍ର ଯାଉ।” ଏପରେ ଋଷି ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଘଟଣା ପରେ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟ ବନ୍ଧୁମାନେ ଦୁଃଖରେ ଅବାସ୍ତବ ହେଇ ତିନି ରାତି ଯାଏ ଅଶ୍ରୁ ବର୍ଷା କରିଥିଲେ। ସୁୟଜ୍ଞ ପୁଷ୍କରକୁ ଗଲେ ଓ ତିଅଁ ତପସ୍ୟା କରିବାରେ ଲଗିପଡିଲେ। ତାପରେ ସେ ଆକାଶରେ ଚାରିଏ ପାଉଁଥିବା ରଥରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସୁୟଜ୍ଞ ତାଙ୍କର ମାନବ ଦେହ ଛାଡି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଦେବୀ ରାଜାଙ୍କୁ ନେଇ ଗୋଲୋକକୁ ଯାଇଲେ। ଗୋଲୋକ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଶତ ଶିଖର ଥିବା ପାହାଡ଼ରେ ବିରାଜିତ। ଗୋଲୋକ ଗୋମାନେ, ଗୋପ, ଗୋପୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ସଜାଯାଇଥିଲା ଓ ସେବିତ ହେଉଥିଲା। ଏଠାରେ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ବସ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ଚମକି ଉଠିଥିଲା। ପାରିଜାତ ଗଛ ଓ କାମଧେନୁ ଗୋମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘେରା ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଗୋଲୋକ ବୈକୁଣ୍ଠରୁ ପ୍ରାୟ ପଞ୍ଚାଶ କୋଟି ଯୋଜନା ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଏହା ଆତ୍ମାର ଆକାଶ ଭଳି ବିଶାଳ, ନିତ୍ୟ ଓ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ। ଏଠାରେ ଧର୍ମ, କ୍ଷୁଦ୍ର, ବିରାଟ, ଅନେକ ଜୀବ, ଗଙ୍ଗା, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସରସ୍ୱତୀ; ସନତ୍କୁମାର, ସ୍କନ୍ଦ, ନର ଓ ନାରାୟଣ ଋଷି; ପବନ, ବରୁଣ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ଅଗ୍ନି ଦେବ — ଏମାନେ ଗୋଲୋକକୁ ଦେଖିପାରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜଣେ ଦେଖିପାରିନଥିଲେ। ଗୋଲୋକରେ ରତ୍ନ ମାଳା ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଗହଣା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। କ୍ରିଷ୍ଣଙ୍କ ଦେହ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଲେପିତ, ଏକ ଯୁବକ ଗୋପ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶରତ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି, ହସି ମଧୁର ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ। ସେ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଗୁଣ ଓ ପ୍ରକୃତିରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ବିରାଜିତ। ତାଙ୍କ ସହ ଦ୍ୱାଦଶ ପ୍ରିୟ ଗୋପ ସଂଗୀ, ଧଳା ଚାମର ଦ୍ୱାରା ସେବା କରୁଥିଲେ। କ୍ରିଷ୍ଣ ସଦା ଯୁବା, ରୂପରେ ନିଶ୍ଚଳ ଓ ଶୋଭାମୟ, କାମ ଅସ୍ତ୍ରରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ। ଶ୍ରୀକ୍ରିଷ୍ଣ, ସମସ୍ତରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାସ ମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟରେ ଉଭୟ ଥିଲେ। ଚାରି ବେଦ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ଆନନ୍ଦ ମୟ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ। ସଙ୍ଗୀତ ଏଠାରେ ଗାନ ଓ ବାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ପବିତ୍ର ତୁଳସୀ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ସଦା ପୂଜା ହୁଏ। ଦୁର୍ବା ଗ୍ରାସ, ଚାଉଳ ଦାଣା ଓ ପାରିଜାତ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ ହୁଏ। କ୍ରିଷ୍ଣ ସଦା ସ୍ଥିର, ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ। ସେ ଶୁଭ ରୂପରେ ଅବତରିତ, ସମସ୍ତ ଶୁଭର ଉତ୍ସ। ରାଜା, ଏହି ସମୟରେ, ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ରଥରୁ ତୁରନ୍ତ ଉତରିଲେ। ପରମ ଆତ୍ମା ତାଙ୍କୁ ସେବା ଦାନ କଲେ ଓ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ରାଧା ନିଜ ରଥରୁ ଉତରି କ୍ରିଷ୍ଣଙ୍କ ଛାତିକୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ। ଶ୍ରୀକ୍ରିଷ୍ଣ ହସି ରାଧାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ପ୍ରଥମେ ରାଧାର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ, ତାପରେ କ୍ରିଷ୍ଣ ମାଧବର ନାମ। ଯେଉଁମାନେ ଏହା ପ୍ରତିକ୍ରମ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଜଗତ୍ ମାତାକୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯାଏ ରହିଛନ୍ତି, ସମୟର ତାନାରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିବେ। ଏଭଳି ରାଧିକାର ପରମ କଥା ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କଥାଯାଇଛି। ସେ ନାରାୟଣୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତି, ଆଦି ପ୍ରକୃତି, ସ୍ୱାଧୀନ ଦେବୀ। ସେ ସମସ୍ତ ଜନନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଜନ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରିଥିବା ସ୍ୱରୂପ।