ଏହି ପବିତ୍ର ପୁରାଣ ଏକ ଦିନ ଧର୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ନେହର ସହିତ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏହି ଦାନ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଉପହାର ଭାବେ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ପରେ ମହାମୁନି ନାରଦ ଏହି ଗୁପ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଜହ୍ନବୀ ତୀରେ ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ବ୍ୟାସଦେବ ଏହି ପବିତ୍ର ଗ୍ରନ୍ଥ ସିଦ୍ଧ ଭୂମିରେ ମୋତେ ଦାନ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସଉନକ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଏହି ପୁରାଣରେ ଏକାଠି ଅଠର ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଅଛି, ଯାହାର ଅଧ୍ୟାୟଗୁଡିକୁ ଶ୍ରବଣ କଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ମିଳେ। ଏହି ସମୟରେ ମହାର୍ଷି ସଉନକ କହିଲେ, “ହେ ସୌତି, ତୁମେ ଦୟାକରି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଖଣ୍ଡର ସମସ୍ତ କଥା ଏଠାରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହ।” ସୌତି ନମ୍ରତା ସହିତ ହରି, ଦେବତାମାନେ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, “ମୁଁ ଏଠାରେ ଶାଶ୍ୱତ ଧର୍ମକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବି, ଯେଉଁ ବ୍ରହ୍ମଖଣ୍ଡ ବ୍ୟାସଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିଲି।” ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷ ଅବସ୍ଥାରେ, ହେ ମୁନି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ କେବଳ ଏକ ଦୀପ୍ତିମୟ ଆଲୋକ ଥିଲା। ସେଇ ଦୀପ୍ତି ହେଉଛି ପ୍ରଭୁଙ୍କର, ଯିଏ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ସେଇ ଦୀପ୍ତିର ଉପରେ ଅଛି ଗୋଲୋକ ନାମକ ଶାଶ୍ୱତ ଧାମ, ଯାହା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ସମାନ ଅମୂଳ୍ୟ ରତ୍ନରେ ଗଢ଼ା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଏହା ଆକାଶରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଏବଂ ଅନେକ ସତ୍ୟ ରତ୍ନମୟ ରାଜପ୍ରାସାଦ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହାର ତଳେ, ଦକ୍ଷିଣ ଓ ବାମ ଦିଗରେ, ପଚାଶ କୋଟି ଯୋଜନା ପରିମାଣରେ ବିସ୍ତୃତ ଅଛି ଭୃକ୍ତିଆକାର ବୈକୁଣ୍ଠ ଧାମ, ଯାହାର ପ୍ରସ୍ଥ ଏକ କୋଟି ଯୋଜନା। ସେଠାରେ ଚାରିଭୁଜା ଦେବତାମାନେ ସଙ୍ଗୀ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ବୃଦ୍ଧି, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ। ସୃଷ୍ଟି ଶେଷରେ ବୈକୁଣ୍ଠ ଶୂନ୍ୟ ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ସୃଷ୍ଟିରେ ଶିବ ଓ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ଏଠାରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ଏହି ଧାମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦମୟ ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ପରମ ଆନନ୍ଦର ଉତ୍ସ। ଏହି ପରମ ଆନନ୍ଦ ନିର୍ଗୁଣ ଏବଂ ଆକାରହୀନ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦେହ ନବ ମେଘ ରଙ୍ଗର, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତ କମଳ ପ୍ରମାଣ। ତାଙ୍କ ସୌନ୍ଦର୍ୟ କୋଟି କାମଦେବକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ସେ ଦିବ୍ୟ ଲୀଳାର ନିବାସ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରନ୍ତି। ସତ୍ୟ ରତ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭଲପାଆନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଚମକୁଛି ଏବଂ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଦ୍ୱାରା ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ରତ୍ନସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ପ୍ରଭୁ ଉଦ୍ୟାନ ମାଳା ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସ୍ୱୟଂ ଆକାର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତର ମୂଳ, ସମସ୍ତର ଆଧାର, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା। ସେ କୋଟି କୋଟି ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୀପ୍ତି ନିମ୍ନ କରିଦେଉଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ମାଲିକ, ଭକ୍ତମାନେ ଉପରେ କୃପା ବର୍ଷାନ୍ତି। ସେ ରାସମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ବସିଛନ୍ତି, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ରାସନାୟକ। ସେ ଶାଶ୍ୱତ ଆନନ୍ଦର ମୂଳ, ସତ୍ୟ, ଅବିନାଶୀ, ଅକ୍ଷୟ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ଆଧାର, ସିଦ୍ଧିର ଦାତା। ସେ ପ୍ରଭୁ ସ୍ୱଭାବରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ନିର୍ଗୁଣ ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ଆକାରର ମାଲିକ। ସେ ସତ୍ୟ, ସ୍ୱାଧୀନ, ଏକମାତ୍ର, ପରମାତ୍ମାର ସାର୍। ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦିବ୍ୟ ଆକାରରେ ପ୍ରଭୁ କେବଳ ନିଜେ ଅବସ୍ଥିତ। ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଅଭାବ, ଜଳ ନଥିଲା, ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାରରେ ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଚାରିପଟି ଥିଲା। କୌଣସି ଗଛ, ପାହାଡ଼, ସମୁଦ୍ର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ନଥିଲା, ତାହା ବିକୃତ ଆକାରରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥା ବିଚାର କରି, ସେଇ ପ୍ରଭୁ ଏକାକି ନିଜେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ମନର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରୁ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ତାପରେ ମହାଅହଂକାର ଓ ପଞ୍ଚ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭୂତ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ଏହା ପରେ ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରଭୁ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମୁହଁ କମଳ ପ୍ରମାଣ ହସୁଥିଲା। ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଅଛି, ସେ ଶ୍ରୀଙ୍କ ନିବାସ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ମୂଳ ଏବଂ ଶ୍ରୀର ଉତ୍ସ। ତାଙ୍କ ଦେହ ଏବଂ ଚରିତ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, କାମଦେବଙ୍କ ଅତିରିକ୍ତ ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍।