ଏହି କଥାରେ, ଯେଉଁ ଜନ ଜଣେ ନାରୀଙ୍କୁ ‘ମାଆ’ ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କରେ, ଯଦି ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଅନୁଚିତ ସମ୍ପର୍କ କରେ, ତେବେ ସେ ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ସୂତ୍ର କେଟିଯାଏ। ନିଜ ମାଆ ସହିତ ଏପରି କରିବାର ଦୋଷ ଚାରିଗୁଣା ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର। ଏହି ପାପର ଫଳରେ ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଯେତେ ବର୍ଷ ଆୟୁଷ୍ୟ, ସେତେକାଲ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ପଡ଼ିଥାଏ। ଗୁରୁପତ୍ନୀ ସହିତ ଅନୁଚିତ ସମ୍ପର୍କ କରିବାର ପାପ ଏଭଳି — ଏହା ଚକ୍ରାକାର, କଞ୍ଚ ଧାରର ଭଳି ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ବାଣର ଭଳି କୀଟରେ ଭରିଥିବା, ପିଗ୍ଧ ଅଗ୍ନି ସମାନ ତାପର। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଦୋଷର ଚିନ୍ତା ମଧ୍ୟରେ, ଘୃତାଚୀ ନାମକ ଅପ୍ସରା କହିଲେ, “ଆଜି ମୁଁ କାମଦେବଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯିବି, ସେଠାରେ ମୋର ପ୍ରିୟଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ମିଶିବି।” ଘୃତାଚୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କର ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଶାପ ଦେଲେ। ଏହି ଶାପ ପ୍ରଦାନ ପରେ, ଘୃତାଚୀ କାମଦେବଙ୍କ ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଭାରତ ଭୂମିରେ, କାମ ଏବଂ ଏକ ଗୋପାଳକଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ, ଘୃତାଚୀ ପୁଣି ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମୃତି ସହିତ ଏଠାରେ ଜନ୍ମିଲେ ଏବଂ ଏକ ତପସ୍ୱିନୀ ହେଲେ। ଘୃତାଚୀ ଏଠାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା କଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ତାପିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି ଅଭାସମାନ ହେଲା। ଦେବଶିଳ୍ପୀ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ସେ ନଉଟି ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ତେବେ, ଶୌନକ ମୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଘୃତାଚୀ କେଉଁଠି ଏହି ନଉଟି ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ? କେତେ ଦିନ ପରେ ଏହା ଘଟିଲା?” ସୂତାପୁତ୍ର କହିଲେ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଦୁଃଖରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ବନ୍ଦନା କରି, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଏକ ଶିଳ୍ପୀ ହେଲେ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ, ସବୁଠାରେ, ସବୁବେଳେ ଅଦ୍ଭୁତ, ବିବିଧ, ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ ଏବଂ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଶିଳ୍ପ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ପ୍ରୟାଗରେ ରାଜା ପାଇଁ ଏକ ଶିଳ୍ପ ତିଆରି କରିବା ପରେ, ସେ ଏକ ନୂତନ ରୂପରେ ତପସ୍ୱିନୀ ଘୃତାଚୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭରିଗଲେ, ତାଙ୍କର ଧୃତି ଓ ସ୍ମୃତି ହରାଇଗଲା। ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: “ମୋତେ ଏଭଳି ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ ସୁସ୍ଥଳା। ମୁଁ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ନିଜେ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଶାପମୁକ୍ତ କରିଦେବି, ମୋତେ ଅନ୍ୱେଷଣ କର।" ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ନୂତନ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଘୃତାଚୀ କହିଲେ: “ଗଙ୍ଗା ତଟରେ, ଭାରତ ଭୂମିରେ, ମୁଁ କିପରି ତୁମ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଇପାରିବି? ହେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ଏହି ଭାରତ ଏକ ପୁଣ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ର। ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ଧାର୍ମିକ ଲୋକଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ଫଳ, ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ମିଳେ। ଯେଉଁ ମହାମାୟା ନାରାୟଣୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଜନ୍ମ ମିଳେ। ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଭୋଗବାସନାରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ସେ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମୃତି ସହିତ ଆସେ। ମୁଁ ସବୁ କଥା ସ୍ମରଣ କରେ, ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରୁଛି ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ, ଏହି ପବିତ୍ର ଗଙ୍ଗା ତଟରେ। ଅନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଯେଉଁ ପାପ ହୁଏ, ଗଙ୍ଗାରେ ସେ ନଶ୍ୱର ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ନାରାୟଣ କ୍ଷେତ୍ରରେ ତପସ୍ୟା କଲେ ଏହି ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ।” ଘୃତାଚୀଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତାଙ୍କର ବାୟୁ ସମ ଶରୀର ଧାରଣ କରି, ମଲୟ ପର୍ବତର ମନୋହର ଉପତ୍ୟକାରେ, ମନୋହର ପୁଷ୍ପଶୟ୍ୟାରେ, ଚିରନ୍ତନ ପୁଷ୍ପ ଓ ଚନ୍ଦନ ଗନ୍ଧରେ ମନ୍ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ଘୃତାଚୀ ସହିତ ଗୁପ୍ତ ବନରେ ସମ୍ପର୍କ କଲେ। ଏଠି, ଘୃତାଚୀର ଗର୍ଭ ଅତି ଭାରୀ ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା ସୂତ କଥା ସୂଚନା କରୁଛନ୍ତି, ହେ ଶୌନକ, ତୁମେ ଯିଏ ସମସ୍ତ କଳା ଓ ଶିଳ୍ପରେ ପାରଙ୍ଗତ।