ରାଜାଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରିତ କଥା ଶୁଣି, ସେଠାରେ ଥିବା ମହାନ ଋଷି ହସି ପଡିଲେ। ତା’ପରେ ଅତିଥି କହିଲେ, “କଶ୍ୟପଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ ନିଜେ ନିଜେ ଚାହିଁଥିବା ଦେବତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକଜଣ ଥିଲେ ଟ୍ୱଷ୍ଟୃ, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପରମ ପ୍ରଭୁ ହରିଙ୍କ ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ଏହିପରି, ତପୋଧନ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ବିଶ୍ୱରୂପଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା। ବିଶ୍ୱରୂପ ତାଙ୍କର ମାମାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦୈତ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କୁ ଘୃତ ହୋମ କରିଥିଲେ। ହେ ରାଜା, ବିରୂପ ହେଉଛନ୍ତି ବିଶ୍ୱରୂପଙ୍କ ପୁଅ ଏବଂ ସେମାନେ ମୋର ପିତା। ମୋର ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ମହାଦେବ, ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି। ମୁଁ ତାଙ୍କର କମଳପଦରେ ଧ୍ୟାନ କରେ, ମୋର କୌଣସି ଆର୍ଥିକ ସମୃଦ୍ଧି ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଶୁଭ ସେବା ସହିତ ନ ଥିଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା କିଛି ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରେ ନାହିଁ। ଭକ୍ତି ବିହୀନ ଯାହା କିଛି ଅଛି, ସେସବୁ ମିଥ୍ୟା ମୋହ ଓ ନଶ୍ୱର। ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ମୁଁ କିଛି ମୂଲ୍ୟ ଦେଉ ନାହିଁ, ଏହା ପାଣି ଉପରେ ଆଙ୍କା ରେଖା ପରି। ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି ଯେଣ୍ଞା, ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରେ ଆସକ୍ତି ଲାଗି କରିବାକୁ ପାରିବେ। ଏହି ସଂସାର ରୂପୀ ଭୟଙ୍କର ଗଭୀର ସମୁଦ୍ରରେ ଯିଏ ପଡ଼ିଯାଏ, ସେଉଁଠାରୁ ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଏ। ଯେମାନେ କୃଷ୍ଣ ଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ସେମାନେ ଦେଖିବାମାତ୍ରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ସମୟ ପରିଣତିରେ। ଏବେ, ତୁମ ଅତି ପ୍ରିୟ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀଙ୍କୁ ତୁମ ପୁଅଙ୍କ ହସ୍ତେ ସମର୍ପଣ କରି, ଶୀଘ୍ର ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଅ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ରାଧାଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ପରମାତ୍ମା, ଆଦର୍ଶ ଦେବଙ୍କ ଉପାସନା କର। ଦିଗ୍ପାଳମାନେ, ଦିଗ୍ନାୟକମାନେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଚଳିଛନ୍ତି। ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ସଦା ଶସ୍ୟ ପାଇଁ କ୍ଷୀର ଦେଇ ମୃଦୁ ଉପକାର କରନ୍ତି। ସମୟ ହେଲେ ଇନ୍ଦ୍ର ବର୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି, ଅଗ୍ନି ନିଜ ସମୟରେ ଜଳେ। ସମୟ ଆସିଲେ ସମସ୍ତ କିଛି ଉପସାମ୍ହାର କରେ, ସମୟରେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପାଳନ କରେ। ପାହାଡ଼ମାନେ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳରେ ଅଛନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପାତାଳ ତାଙ୍କ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଅଛି। ସାତଟି ପାତାଳ ମହାସାଗର ଓ ପାହାଡ଼ ସହିତ ଯୁକ୍ତ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅଛନ୍ତି। ପାତାଳରୁ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଏକ ଡିମ୍ବ ଆକାରରେ ଅଛି। ବିଶ୍ୱବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାଭି କମଳରେ ଜଳ ଉପରେ ଶୁଇଥିବା ଛୋଟ ବ୍ରହ୍ମା ଅଛନ୍ତି। ସେଉଁଠି ଏପରି ଭାବରେ ଅନ୍ୟେ ମଧ୍ୟ ବିଶାଳ ଜଳ ଶୟ୍ୟା ଉପରେ ଶୁଇଛନ୍ତି। ସମୟକୁ ଭୟ କରି, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଯିଏ ସ୍ୱୟଂ ସମୟର ଅଧିପତି, ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦେହର ରୋମକୂପରେ ସେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ହେ ରାଜା, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମାନେ ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦେହର ରୋମକୂପରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏହି ମହାବିଷ୍ଣୁ ଡିମ୍ବରୁ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ସେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକୃତିର ଅଂଶ। ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର ମହାବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ସମୟକୁ ଭୟ କରନ୍ତି, ଚିନ୍ତିତ ଅଛନ୍ତି। ଏପରି ଭାବରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ଅଛନ୍ତି। ସେଇ ଆଦି ପ୍ରକୃତି, ସ୍ୱାମିନୀ, ସମସ୍ତ ବୀଜର ଆକାର। ପ୍ରକୃତି ଓ ପଞ୍ଚଭୂତ ମଧ୍ୟ ସମୟକୁ ଭୟ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ମହାଜ୍ଞାନ ବିସ୍ତାରିତ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି। ଏହିପରି, ‘ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କୁ ଅତିଥିସତ୍କାର ବିଷୟରେ ଉପଦେଶ’ ନାମକ ତିରପନ୍ଚାଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା, ଯାହା ରାଧା କଥାନ୍ତର୍ଗତ ହର ଓ ଗୌରୀଙ୍କ ସଂବାଦ, ଯାହା ନାରଦ-ନାରାୟଣ ଆଲୋଚନାର ଅଂଶ ଓ ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣର ଦ୍ୱିତୀୟ ପୁସ୍ତକର ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡର ଅଂଶ। ଏବେ ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମୟକୁ ଭୟ କରୁଥିବା ଜନଙ୍କ ପାଇଁ କେତେ ଯୁଗ ଅଛି? ସେଇ ଛୋଟ ବ୍ରହ୍ମା, ପ୍ରକୃତି ଓ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେତେ ଯୁଗ ଅଛି? ଏବଂ ଦେହୀ ଓ ଅଦେହୀ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆୟୁ କେତେ? ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଉପର ଅଂଶରେ କାହାର ଲୋକ ଅଛି?