ହେ ପ୍ରଭୁ, ସେ ସମୟରେ ଅତିଥି ଭାବରେ ଆସିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ କ’ଣ କରିଥିଲେ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ—ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବସିଷ୍ଠଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଦଣ୍ଡ ଭଳି ପଡ଼ିଗଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହସୁଥିଲେ, କୌଣସି କ୍ରୋଧ ନଥିଲା, ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ। ରାଜା ଦୃଶ୍ୟ କରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ମୋହଁତି, ଆପଣଙ୍କ ନାମ କ’ଣ? କେଉଁଠି ବସନ୍ତି? କିପରି ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି? ଆପଣ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ଲୁଚିଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ୱୟଂ। ମୋଦୟାଳୁ, କିଏ ଆପଣଙ୍କ ଗୁରୁ? ଭାରତରେ କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆପଣ ପୂଜନ୍ତି? ମୋ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଧନ, ଧନାଗାର ସବୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ଏହି ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ର ଓ ସପ୍ତ ଦ୍ୱୀପ ସହିତ ପୃଥିବୀରେ ରାଜ୍ୟ କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଦାସ, ଆପଣ ଭାରତରେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉନ୍ତୁ।” ରାଜାଙ୍କ ଏହି ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣି ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି ହସିଲେ। ଅତିଥି କହିଲେ—“କଶ୍ୟପଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅ ଆତ୍ମାବାଞ୍ଛିତ ଦେବତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାଜ୍ଞାନୀ ତ୍ୱଷ୍ଟା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱର ହରିଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ତା’ପରେ ତପସ୍ୟାର ଉଜ୍ୱଳ ଶକ୍ତି ନିଧି ଭାବେ ବିଶ୍ୱରୂପ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ସେ ଗୃତ ହୋମ କରି ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯାହାକି ତାଙ୍କ ମାମା, ସେମାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ। ରାଜା, ବିରୂପ ହେଉଛନ୍ତି ବିଶ୍ୱରୂପଙ୍କ ପୁଅ ଓ ସେ ମୋର ପିତା। ମୋର ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ମହାଦେବ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦାତା। ମୁଁ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ଧ୍ୟାନ କରେ, ମୋର କୌଣସି ଆର୍ଥିକ ଲାଭ ପ୍ରତି କାମନା ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଶୁଭ ସେବା ଛାଡ଼ି ଯେଉଁ ଦାନ ମିଳେ, ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କରେନି। ଭକ୍ତି ଛାଡ଼ି ଯାହା ଅଛି, ସେ ସବୁ ମିଥ୍ୟା ମୋହ ଏବଂ ଅନିଶ୍ଚିତ। ରାଜ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ଜଳ ଉପରେ ରେଖା ଭଳି ଅମୂଲ୍ୟ। ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ପ୍ରତି ତୁମର ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ କରିବାକୁ। ଏହି ସଂସାର ରୂପ ଭୟାନକ ଗଭୀର ସାଗରରେ ଯେଉଁଠି ପଡ଼ିଯାଏ, ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଏ। କୃଷ୍ଣଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିମାତ୍ରରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଧ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ଏବେ, ତୁମର ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ତୁମ ପୁଅଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କର, ଓ ଶୀଘ୍ର ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଅ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ରାଧାପତି, ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ଉପାସନା କର। ସେଇ ଭଗବାନଙ୍କ ମାୟାରେ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ, ଲୋକପାଳମାନେ ଚର୍ଚ୍ଚା କରନ୍ତି। ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ସଦା ଶସ୍ୟ ପାଇଁ ଶିତଳ ଓ ପୋଷଣ କରନ୍ତି। ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଇନ୍ଦ୍ର ବର୍ଷା କରନ୍ତି, ଅଗ୍ନି ଦହନ କରନ୍ତି। ସମୟ ଆସିଲେ ସମୟ ସଂହାର କରେ, ସମୟ ଆସିଲେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପାଳନ କରେ। ପର୍ବତମାନେ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳରେ ଅଛନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପାତାଳ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ। ସପ୍ତ ପାତାଳ ପର୍ବତ ଓ ସମୁଦ୍ର ସହିତ ଏକତ୍ରିତ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅଛନ୍ତି। ପାତାଳରୁ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁ ଏକ ଅଣ୍ଡ ରୂପରେ। ସେଇ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାଭିକମଳରେ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଶେଇଥିବା ଛୋଟ ବ୍ରହ୍ମା ଅଛନ୍ତି। ସେଉଁଠି, ସେ ବି ଏହି ବିଶାଳ ଜଳରେ ଶେଇଥିବା ଦେଖାଯାନ୍ତି। ସମୟକୁ ଭୟ କରି, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି—ସେଇ କୃଷ୍ଣ, ସ୍ୱୟଂ ସ୍ୱରୂପ, ସମୟର ନାୟକ, ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦେହର ରୋମକୁପରୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ସେ ମହାବିଷ୍ଣୁ ଅଣ୍ଡରୁ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ମୂଳ ପ୍ରକୃତିର ଅଂଶ।