ଏହା ପରେ ସେ ପୁନି ଜମି ଓ ସନ୍ତାନରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇଥାଏ। ତାପରେ ନାରଦ ମୁନି କହିଲେ: “ଏହି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଅକୃତଘ୍ନ ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାଏ; ଏହାର ଫଳ କ’ଣ ହୁଏ, ଶୁଣ। ସେ ଚୌଦ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ କାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ଧକାରର ଗହ୍ବରରେ ବାସ କରେ। ସେଠାରେ ଏହି ପାପୀ ସବୁବେଳେ ତାମ୍ର ପାତ୍ରରେ ଗରମ କରାଯିଥିବା ପାଣି ପିଏ।” ତାପରେ ଦେବଳ ମୁନି କହିଲେ: “ଏହି ପୁରୁଷକୁ ଅକୃତଘ୍ନ, ଭାରତରେ ମହାପାପୀ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। ସେ ଚୌଦ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶାସନ କାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗହ୍ବରରେ ବାସ କରେ।” ଜୈଗୀଷବ୍ୟ ମୁନି କହିଲେ: “ଯଦି କେହି କଥା ଦ୍ୱାରା ବି ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କରେ, ସେଉଁଠାରେ ସେ ଅକୃତଘ୍ନ ଭାବରେ ସ୍ମରଣୀୟ। ଏହି ଅକୃତଘ୍ନା ଭାରତରେ ଖ୍ୟାତି ପାଇଥାଏ, ହେ ମହାବଳଶାଳୀ, ସେ ମହାପାପିନୀ। ସେଠାରେ ସେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ତେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ବାସ କରେ।” ଏହା ପରେ ବାଲ୍ମୀକି ମୁନି କହିଲେ: “ଏହିଭଳି ଅକୃତଘ୍ନତା, ହେ ରାଜା, ସମସ୍ତ ପାପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଛି। ଯେ କୌଣସି ପୁରୁଷ ଆସକ୍ତି, କ୍ରୋଧ କିମ୍ବା ଭୟରେ ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଉଛି, କିମ୍ବା ରାଜା ଧର୍ମକୁ ନାଶ କରେ, ସେଉଁଠି ସେ ଅକୃତଘ୍ନ। ଏହି ଭାରତ ଭୂମିରେ ଯେଉଁଠି କେହି ମିଥ୍ୟା କିମ୍ବା ପକ୍ଷପାତୀ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ସେ ପ୍ରତିକ୍ଷଣ ସାପମାନଙ୍କରେ ଘିରିଯାଇ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିତ ହୁଏ। ଏଠାରେ ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚିପୁଣି ହୋଇ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରେ। ତା’ପରେ ସେ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ଶାଲ୍ମଳି ଗଛ ହୋଇଯାଏ।” ତା’ପରେ ଆସ୍ତୀକ ମୁନି କହିଲେ: “ମାଆଙ୍କୁ ଭୋଗ କରୁଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ। ହେ ରାଜା, ଏହି ଭାରତ ଭୂମିରେ ମାଆଙ୍କୁ ଯେଉଁମାନେ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଦୋଷ କ’ଣ? ତାଙ୍କର ଦୋଷ ଏତିକି, ଯେପରି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୂଦ୍ରା ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦୋଷ ଗର୍ଭବତୀ ଭାଉଜ ଓ ଭଉଣୀଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ କରିଥିଲେ ବି ଏକେଇ ଭଳି। ଯେଉଁଠି କେହି ଏମିତି ମହାପାପ କରେ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ଦେଖିବାର ଅଧିକାରୀ ନୁହେଁ। ସେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳର ଜଳ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ଜଳ ପାଇବାର ଅଯୋଗ୍ୟ। ସେ ଦେବତା, ଗୁରୁ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବାର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଦେବତା, ପିତୃଗଣ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହି ଭାରତ ଭୂମିରେ ତାଙ୍କର ନିବେଦିତ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଦ୍ୱିଜାତି ପୁରୁଷ ଏହି ଦିବ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହିତ ସଂସ୍ପର୍ଶ କଲେ ସାତ ରାତି ଉପବାସ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ପାପ ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ଯେପରି କେହି ତାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ବିକ୍ରୟ କରେ। ପୁରୁଷଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ପାପ ସମାନ ଅଟୁଟ ଅଛି, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସେ ଦିନ ଓ ରାତି ଏଠି ଅନନ୍ତ ଚକ୍ରରେ ଘୂରି ଘୂରି ଭ୍ରମଣ କରେ। ଏଭଳି ମହାପାପୀ ସଦା ନରକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ। ଯେତେବେଳେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାକୃତିକ ପ୍ରଳୟ ଆସେ, ସେ ସାଠି ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଳରେ କୀଟ ହୋଇ ରହେ। ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ ବି, କୁଷ୍ଠ ଓ ନପୁଂସକତାରେ ପୀଡିତ ହୁଏ। ଏଭଳି ସାତ ଜନ୍ମ ପରେ ଏହି ମହାପାପୀ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ତାପରେ ଋଷିମାନେ କହିଲେ: “ଅତିଥିକୁ ଅବହେଳା କଲେ ବି ଏହି ଦୋଷ ଆସେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘରକୁ ଆଣିବା ଉଚିତ। ଏବେ ତୁମେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଅ, ହେ ମହାରାଜ, ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କର।” ଏଭଳି କହି ସମସ୍ତ ଋଷି ତାଙ୍କର ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏଭଳି, ‘କର୍ମର ଫଳ’ ନାମକ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ, ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କ କଥା, ରାଧା ଉପାଖ୍ୟାନରେ, ହର ଓ ଗୌରୀଙ୍କ ସମ୍ବାଦରେ, ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଲୋଚନାରେ, ବ୍ରହ୍ମୱୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣର ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡରେ ବାଉନ୍ଚାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏହା ପରେ ପାର୍ବତୀ ଦେବୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ସେ ମହାରାଜ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, କ’ଣ କରିଥିଲେ?