କାମଦେବଙ୍କୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିବା କାମଶାସ୍ତ୍ର, ଯାହା ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ, ସେହି ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଜିଲା। ଏହା ସହିତ, ଏକ ମାଣିକ୍ୟମାଳା, ଜୋଡ଼ା ପୋଷାକ ଓ ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ଗୃହରେ ରଖି, ସେ ବାହାରକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଯାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କାମାସକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଘୃତାଚୀ ହସିଲେ। ସେ ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ସମୟର ଅନୁକୂଳ କଥା ମୁଁ କହିବି, ହେ କାମାସକ୍ତ! ମୁଁ ଏବେ କାମଦେବଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଉଛି, ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସଜିଛି। ଆଜି ମୁଁ କାମଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଏବଂ ଏବେ ତୁମ ଗୁରୁଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ମଧ୍ୟ। ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା, ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିବା ଗୁରୁ, ପିତାଠାରୁ ଲକ୍ଷଗୁଣା ଅଧିକ ମହତ୍ତ୍ୱ ଥାଏ। ଶାସ୍ତ୍ରରେ କୁହାଯାଇଛି, ଗୁରୁଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଗୁରୁଠାରୁ ଶତଗୁଣା ଅଧିକ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଏହି କଥା ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି, ଯେ ଜଣେ ପୁଅ ଯଦି ନିଜ ମାଆ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ସେହି ଦୋଷ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ଏବଂ ଯେ ନାରୀକୁ ପୁରୁଷ ‘ମାଆ’ ବୋଲି ଡାକେ, ସେଉଁଠାରେ ଯଦି ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ତେବେ ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଧାଗା ଛିଣ୍ଡାଯାଏ। ମାଆ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେବାର ଦୋଷ ଚାରିଗୁଣା ଅଧିକ। ସେଉଁଠାରେ ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଯେତେ ଯୁଗ ଅଛି, ସେତେ ଦୀର୍ଘ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ପଡ଼ିଥାଏ। ସେହି ଦୋଷ ଛକୁଆ କଉଡ଼ିଆ ଚକା ଭଳି ଘୁରୁଥିବା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଲୱାର ଭଳି ଧାର ଥିବା, କୀଟପୂର୍ଣ୍ଣ ବାଣ ଭଳି ଓ ଗଳିଥିବା ଆଗ୍ନି ସମାନ ତାପରେ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ। ଏହିପରି ଦୋଷ ଗୁରୁଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେବାରେ ଲାଗିଥାଏ। ଏହି କଥା କହି, ଘୃତାଚୀ କହିଲେ, “ଆଜି ମୁଁ କାମଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯିବି, ସେଇ ପ୍ରେମିକଙ୍କ ପ୍ରେମିକା ପାଖକୁ।” ଘୃତାଚୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତାଙ୍କୁ ଉପରେ ଖୁବ୍ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଶାପ ଦେଲେ। ତା’ପରେ ଘୃତାଚୀ କର୍ମଶିଳ୍ପୀଙ୍କୁ କଥା କହି, କାମଙ୍କ ନିବାସକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏଠାରେ, ଭାରତ ଭୂମିରେ, କାମ ଓ ଗୋପାଳଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ, ଘୃତାଚୀ ନିଜ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରି ଏକ ତପସ୍ୱିନୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ଘୋର ତପସ୍ୟା କଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ତାପିଥିବା ସୁନା ଭଳି ଜ୍ଵଳମାନ ହେଲା। ଦେବଶିଳ୍ପୀ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ସେ ନଉଟି ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏଠିରେ ଶୌନକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଘୃତାଚୀ କେଉଁଠି ଏହି ନଉଟି ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, କେତେ ଦିନ ପରେ?” ସୂତ କହିଲେ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଦୁଃଖରେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ବନ୍ଦନା କରି, ସମସ୍ତ କଥା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୂମିରେ ଜନ୍ମ ନେଇ କର୍ମଶିଳ୍ପୀ ହେଲେ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ, ସବୁଠି, ସବୁବେଳେ, ଅଦ୍ଭୁତ, ବିଭିନ୍ନ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ କୌଶଳ କାମ କରିଥିଲେ। ଏକଥର ପ୍ରୟାଗରେ, ରାଜା ପାଇଁ କୌଶଳ କରିବା ପରେ, ସେ ଏକ ନୂତନ ରୂପରେ ତପସ୍ୱିନୀ ଘୃତାଚୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଆକୁଳ ହେଲେ, ମନ ଭ୍ରମିତ ହେଇଗଲେ। ତେବେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ମୋତେ ଏପରି ଭାବନା କରନିଅ, ହେ କମଳାତନୀ! ମୁଁ ସେଇ ବିଶ୍ୱକର୍ମା। ମୁଁ ତୁମକୁ ଶାପମୁକ୍ତ କରିଦେବି, ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କର।" ଦ୍ୱିଜଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନୂତନ ରୂପରେ ଘୃତାଚୀ, ଗୋପାଳୀ ଭାବେ କହିଲେ, “ଭାରତର ଗଙ୍ଗା ତଟରେ କିପରି ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେବି? ହେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ଏହି ଭାରତ କର୍ମଭୂମି, ପୁଣ୍ୟ ଭୂମି। ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ଧାର୍ମିକ ଲୋକଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ଫଳ, ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ମିଳେ।