ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଋଷି କହିଲେ—ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ନିଜର ପାପ ଦେଇ ଦେଉଛି, ସେ ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ନେଇ ଚାଲିଯାଏ। ଏହିପରେ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, “ରାଜାଙ୍କ ଦୋଷକୁ ମାଫ କର, ବାଳକ, ଏବଂ ଚାହିଁଲେ ଯାଅ।” ପୁଲହ ଋଷି କହିଲେ—ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତିନିବେଳି ସନ୍ଧ୍ୟା କରିବାକୁ ଅବହେଳା କରେ, ସେ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ହୀନ କ୍ଷତ୍ରିୟ ହୁଏ। ଯିଏ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଅବହେଳା କରେ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରସାଦ ନାହିଁ ପାଏ, ସେ ମହାଦୋଷୀ ହୁଏ। କ୍ରତୁ ଋଷି କହିଲେ—ଯିଏ ଉପନୟନ ନଥିବା ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅପମାନ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଦରିଦ୍ର, ସନ୍ତାନହୀନ ଓ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ବିହୀନ ହୁଏ। ଅଙ୍ଗିରା କହିଲେ—ଏଭଳି ବ୍ୟକ୍ତି ସାତ ଜନ୍ମ ଯାଏ ଭାରତ ଭୂମିରେ ବୃଷ ଚାଳକ ହୁଏ। ମରୀଚି କହିଲେ—ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ନଥାଏ ଓ ଅପମାନ କରେ, କଶ୍ୟପ କହିଲେ—ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ର ଚାଲିଯାଇଛି ଓ ବିଷ୍ଣୁପୂଜା ବନ୍ଦ କରିଛି, ପ୍ରଚେତସ କହିଲେ—ଯିଏ ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ନଥାଏ, ସେ ଭୂମିରେ ସେହିପରି ହୁଏ। ଏମିତି ମୂଢ଼ ବ୍ୟକ୍ତି ସାତ ଜନ୍ମ ଯାଏ ହାତୀଣୀର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ—ଯିଏ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ନମସ୍କାର କରୁନାହିଁ, ସେ ପୃଥିବୀରେ ଶୁଅ ହୁଏ। ସେ ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷୀ ଓ ଭରସା ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା ହୁଏ। ରାଜା କହିଲେ—ମୁଁ ସବୁ କଥା ଚିଟା ଭାବେ କରିଛି, ମୋ ପାଇଁ ଏହି ଅଜ୍ଞାନକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ନାରୀ, ଗାଈ, କିମ୍ବା ଉପକାରୀଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଗୁରୁମାନେ ନାରୀ ସହ ମିଶି ଚଳନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ—ସେମାନେ ଯବ ଓ ଜଙ୍ଗଲୀ ଧାନ ଖାଇବେ, ହାତରେ ପାଣି ପିଇବେ। ପରେ, ଏକ ଶତ ଦିବ୍ୟ ଗାଈ ସହିତ ଉଚିତ ଦାନ ଦେଇବା ଉଚିତ। ତଥାପି, ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପ ମୁକ୍ତି ମିଳେନାହିଁ। ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ହତ୍ୟା ନ ହେଲେ, ଅର୍ଧ ଫଳ ଭୋଗ କରିବାକୁ ପଡ଼େ। ଶୁକ୍ର କହିଲେ—ଏଭଳି ପାପୀ ଛଅ ହଜାର ବର୍ଷ କାଳସୂତ୍ର ନରକରେ ଥାଏ। ପରେ, ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ଯାଏ ପୃଥିବୀରେ ମହାପାପୀ ଶୁଅ ହୁଏ। ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ—ଏହି ପାପୀ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଭୟଙ୍କର କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ରହେ। ପରେ, ସେ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ମଳ କୀଟ ହୁଏ। ରାଜା ପଚାରିଲେ—ଅକୃତଞ୍ଜତା କେତେ ପ୍ରକାରରେ ଓ କେଉଁ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦୋଷର ଫଳ କ’ଣ? ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ କହିଲେ—ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦୋଷ ଅନୁଯାୟୀ ତାହାର ଫଳ ମିଳେ। ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟ, ଧର୍ମ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଦୃଢ଼ ରହନ୍ତି, ଗୁରୁ, ଦେବତା, ଆବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ସମ୍ମାନରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ଧ୍ୱଂସ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ‘ଅକୃତଞ୍ଜ’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏମିତି ଅପରାଧୀ ଯେଉଁ ନରକ ଅଛି, ସେଠାକୁ ଯାଆନ୍ତି। ସୁୟଜ୍ଞ କହିଲେ—ମୁଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦୋଷର ବିସ୍ତୃତ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ତେଣୁ, କାତ୍ୟାୟନ କହିଲେ—ଅକୃତଞ୍ଜ ଚାରି ଯୁଗ ଯାଏ କାଳସୂତ୍ର ନରକରେ ରହେ, ସାତ ଜନ୍ମ କାଉଁ ଓ ସାତ ଜନ୍ମ ଗିଧ ହୁଏ। ଶ୍ରୀ ସନନ୍ଦନ କହିଲେ—ଅକୃତଞ୍ଜ ତିନି ଯୁଗ ତାପିତ ତରଙ୍ଗରେ ରହେ, ପାଞ୍ଚ ଜନ୍ମ ବାଗୁରା, ତିନି ଜନ୍ମ କେକଡ଼ା ହୁଏ। ସନାତନ କହିଲେ—ଯିଏ ନିଜର ସ୍ନାନ ପରେ ପ୍ରସନ୍ନତା ଦେଉନାହିଁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରସାଦ ନ ଖାଏ, ବିଷ୍ଣୁପୂଜା ଓ ବିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ର ନାହିଁ, ଶିବରାତ୍ରି କିମ୍ବା ଶ୍ରୀରାମନବମୀରେ ଖାଇଥାଏ, ସେ ଚୌଦ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ର ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ରହିଥାଏ। ପରେ, ସେ ଶତ ଜନ୍ମ ଗିଧ ଓ ଶତ ଜନ୍ମ ବନ୍ଦର ହୁଏ। ତା’ପରେ ସାତ ଜନ୍ମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋଇ ବୃଷ ଚାଳକ ହୁଏ। ଏଭଳି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦୋଷ ଅନୁଯାୟୀ ତାହାର ଫଳ ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ଅନ୍ତେ ସମସ୍ତ ପାପୀ ନିଜ ଦୋଷ ଅନୁଯାୟୀ ଭୟଙ୍କର ନରକ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି।