ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଶିବ କହିଲେ—“ହେ ପାର୍ବତୀ, ସୁୟଜ୍ଞ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ। ସେ ଦିନେ ଦିନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଭଲ ଭଲ ରାନ୍ଧା ମାଂସ ଦେଇ ଭୋଜନ କରାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ସେ ଭଜା, ଚବାଇବା, ଚାଟିବା, ଏବଂ ପିଇବା ଯୋଗ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ପ୍ରତିଦିନ ତୃପ୍ତ କରୁଥିଲେ। କେବଳ ମାଂସ ବିନା ଘିଅ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ ସାରା ଭୋଜନ ଏବଂ ତରକାରୀ ମଧ୍ୟ ଦେଉଥିଲେ। ତଥାପି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସୁୟଜ୍ଞଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ ନାହିଁ; ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉତ୍ତମ ଭୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ବହୁତ ତୃପ୍ତ ହେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଅଳ୍ପ ଭାଗ ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ କିଛି ଖାଦ୍ୟ ରାସ୍ତା ଧାରେ ରଖିଦେଇଥିଲେ। ଏତେ କରିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ସେଠାରେ ହଜାର ହଜାର ଖାଦ୍ୟର ଢେର ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲା। ଏହି ଭୋଜନସ୍ଥଳୀ ରତ୍ନମୟ ଛତ୍ର ଓ ଅନେକ ଛତା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ତାହା ସୁଗନ୍ଧିତ ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗନ୍ଧଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ଚନ୍ଦନପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା। ଚନ୍ଦନ, ଅଗରୁ, କଷ୍ଟୁରୀ ଓ ଅରଣ୍ୟର କୁମ୍କୁମ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସ୍ଥାନ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ଏଠାରେ ନାରଦ, ମନୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ, କେତେକ ଅତିଥି ମଣିଷ ମେଳା ଓ ମଳିନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଗଳା, ଓଠ, ଓ ମୁଖ ଶୁଷ୍କ ଥିଲା। ରାଜା ହସି ହସି ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗିଲେ। ତଥାପି, ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ଉଠିଲେ ନାହିଁ; କେବଳ ଅଳ୍ପ ହସିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜାଙ୍କୁ ରୋଷରେ ଶାପ ଦେଲେ—“ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଦୁଷ୍ଟ କୁଷ୍ଠରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେବ, ବୁଦ୍ଧିହୀନ ଓ ପୀଡିତ ହେବ।” ଏହି ଘଟଣା ଦେଖି, ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ରାଜା ଡରରେ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଶିର ନମାଇ କାନ୍ଦିଲେ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ଗୁପ୍ତ କରି ଓଜ୍ଵଳ ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଆଭାମୟ ହେଇ ଦେଖାଦେଲେ। ରାଜା ବାରମ୍ବାର ଅନୁରୋଧ କଲେ—“ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ରୁହନ୍ତୁ, ରୁହନ୍ତୁ!” ଏହି ସମୟରେ ମାରୀଚି, କଶ୍ୟପ, ବଶିଷ୍ଠ, କ୍ରତୁ, ଗୌତମ, କଣାଦ, କଣ୍ବ, କାଟ୍ୟାୟନ, କଥ, ତୈତ୍ତିରି, ଆପିଶଳି, ମହାତପସ୍ବୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ପୂଜ୍ୟ ସନତ୍କୁମାର, ନର, ନାରାୟଣ, ଭୃଗୁ, ବାଲ୍ମୀକି, ଔର୍ବ, ଚ୍ୟବନ, ଶିଲାଳି, ଲାଙ୍ଗଳି, ଶାକଲ୍ୟ, ଶାକଟାୟନ, ଜୈଗୀଷବ୍ୟ, ବାମଦେବ, ବାଳଖିଲ୍ୟ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, କୌତ୍ସ, ଋଚୀକ, ଅଘମର୍ଷଣ—ଏମିତି ଅନେକ ମହାର୍ଷିମାନେ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଋଷିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତେ ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବା ଏହି ଋଷିମାନେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ କଥା କହିଲେ। ଏହିପରି ଏହି “ସୁୟଜ୍ଞ କଥା” ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା, ଯାହା ରାଧା କଥାରେ, ହର ଓ ଗୌରୀଙ୍କ ସମ୍ବାଦରେ, ଯାହା ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଲୋଚନାର ଅଂଶ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମୱୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣର ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡର ଅନ୍ତର୍ଗତ। ଏଠାରେ ପାର୍ବତୀ ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ହେ ଧର୍ମଜ୍ଞ, ଆପଣ ମୋତେ ଏହି ଧର୍ମ ଉପଦେଶ ବିସ୍ତାରରେ କହିଦିଅନ୍ତୁ।” ତେବେ ମହାଦେବ କହିଲେ—“ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେଠାରେ ଋଷିମାନେ ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମେ କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ।” ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ—“ଶୁଭ ଆଚରଣ, ମହା ସମୃଦ୍ଧି, ପୂର୍ବଜ, ଅଗ୍ନି ଓ ଦେବତାମାନେ, ରାଜାଙ୍କ ଘରରୁ ବାହାରି ଯିବା ସହିତ ରାଜାଙ୍କ ତେଜ କ୍ଷୟ ହୁଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ହୃଦୟ ତାଜା ମଖନ ପରି କମଳା। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଖ୍ମା କର, ଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ରାଜସଦନକୁ ପବିତ୍ର କର।” ଭୃଗୁ କହିଲେ—“ପୂର୍ବଜ, ଦେବତା ଓ ଅଗ୍ନି, ଯଦି ଅତିଥିକୁ ଉଚିତ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଏ ନାହିଁ, ତେବେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଚାଲିଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନାରୀ, ଗାଈ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି, କୃତଘ୍ନ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି, ଗୁରୁଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହ ଅନୈତିକ ସମ୍ପର୍କ କରନ୍ତି…” ଏପରି ଶିବ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଧର୍ମର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଏବଂ ଗୁରୁତ୍ୱ ବିସ୍ତୃତ କରି କହିଲେ।