ଏକ ସୁନ୍ଦର ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଘୃତାଚୀ ତାଙ୍କ ମାଥାରେ ସିନ୍ଦୂର ଓ କାଳା ଚନ୍ଦନର ଚିହ୍ନ ଲଗାଇ ସୁଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ସେତେବେଳେ, କାମଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ସହନଶୀଳ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ବେଗପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କହିଲେ, “ହେ ରମଣୀ, ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ମୋ ଜୀବନ ଶ୍ୱାସକୁ ହରାଇଛି। କୃପା କରି କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଏଠାରେ ରୁହ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଖୋଜି ଖୋଜି ପୃଥିବୀର ଉପରେ ଚାଲିଯାଉଛି। ରମ୍ଭାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଲି, ତୁମେ କାମଦେବଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ଯାଉଛ। ଏହି ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀର ଚମତ୍କାର ତୀରେ, ଫୁଲର ଉଦ୍ୟାନରେ, ଯେପରି ଏକ ଯୁବକ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରେ, ସେଉପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସହିତ ରହିଛି। ତୁମେ ଯୁବତୀ ଓ ନିତ୍ୟ ଯୁବା ରୂପରେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଅଟୁଟ ଅଛ। ମୃତ୍ୟୁଂଜୟଙ୍କ ଦୟାରେ, ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ନାରୀଙ୍କୁ ଜୟ କରିଛି। ଏହି ସମୟରେ, ରତ୍ନମାଳା ନାମକ ଏହି ମହିଳା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଳଙ୍କାର ଭାବରେ ବରୁଣ ଓ ବାୟୁଙ୍କୁ ମାଧ୍ୟମରେ ଆସିଥିଲେ। କାମଦେବଙ୍କୁ ଠାରୁ ନାରୀମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା କାମଶାସ୍ତ୍ର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଏହି ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର, ରତ୍ନମାଳା, ଦୁଇଟି ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୂଷଣ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଘରେ ରଖି, ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ବାହାରିଲେ। ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, କାମନାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଘୃତାଚୀ ହସିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଏହି ସମୟ ପାଇଁ ଉଚିତ କଥା ମୁଁ କହିବି, ହେ ମୋତେ ଭଲପାଉଥିବା! ମୁଁ ଏବେ କାମଦେବଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଛି। ଆଜି ମୁଁ କାମଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଏବଂ ଏହି ସମୟରେ ତୁମ ଗୁରୁଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ମଧ୍ୟ। ଜ୍ଞାନଦାତା, ମନ୍ତ୍ରଦାତା ଯେଉଁ ଗୁରୁ, ସେ ଜନକଠାରୁ ଲକ୍ଷଗୁଣିକ ଅଧିକ। ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଲିଖାଅଛି, ଗୁରୁପତ୍ନୀ ଗୁରୁଠାରୁ ଶତଗୁଣିକ ଅଧିକ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ। ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଏହି ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି, ଯେଉଁ ପୁତ୍ର ମାଆ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ସେ ଅପରାଧୀ। ଯେଉଁ ନାରୀଙ୍କୁ ପୁରୁଷ ‘ମାଆ’ ବୋଲି ଡାକେ, ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ ଜୀବନ ଧାଗା କଟିଯାଏ। ମାଆ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ଚାରିଗୁଣିକ ଅଧିକ ଦୋଷ ଦେଇଥାଏ। ସେ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଯେତେ ଯୁଗ ଅଛି, ସେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଡିଥାଏ। ଏହି ଦୋଷ କୁମ୍ଭିର ଚକ୍ର ପରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ପରି, କଠୋର ଓ ଅଗ୍ନି ସମ ତାପରେ ଥାଏ। ଏପରି ଦୁଃଖ ଏହି ପାପୀ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ଆଜି ମୁଁ କାମଙ୍କ ଗୃହକୁ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପାଖକୁ ଯିବି।” ଘୃତାଚୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ମନେ ରୋଷ ଜାଗିଲା। ସେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଘୃତାଚୀଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଶାପ ଦେଲେ। ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ଘୃତାଚୀ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ଛାଡି, କାମଙ୍କ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଭାରତଭୂମିରେ, କାମ ଓ ଗୋପାଳଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଘୃତାଚୀ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମୃତି ସହିତ ଏକ ତପସ୍ୱିନୀ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀର ତାପିତ ସୁନା ପରି ଦ୍ୟୁତିମାନ ହେଲା, ତାପସ୍ୟା କଲେ। ଦେବଶିଳ୍ପୀ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସେ ନଉଟି ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏଠି ଶୌନକ ମୁନି ପଚାରିଲେ, “ଘୃତାଚୀ କେଉଁଠି ଏହି ନଉଟି ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ ଏବଂ କେତେ ଦିନ ପରେ?” ସୂତଜୀ କହିଲେ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଦୁଃଖରେ ଅତିବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସମସ୍ତ ଘଟଣା କଥା କହିଲେ। ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୂମିରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଏକ କୁଶଳ କାରିଗର ହେଲେ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ, ସବୁଠାରେ, ସବୁବେଳେ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ କଳାକୃତି ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ।