ଗନ୍ଧମାଳି, ଶଂଖକାର, କଳାକାର ଓ କୁମ୍ଭକାର—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ; ତାଙ୍କ ସହିତ ସୂତା ବୁନାଇବା, ଚିତ୍ରକର ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣକାର ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ କିପରି ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ପଡ଼ିବାକୁ ପଡିଲା? ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପ କିପରି ଏମାନେ ଉପରେ ଆସିଲା, ଏହାର କାହିଁକି ହେଲା? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବା ପରେ, ସୂତା କହିଲେ: ଏକଦିନ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାଥରେ ପୁଷ୍କରାକୁ ଯାଉଥିବା ଘୃତାଚୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ମନ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ହୋଇଯାଇଲା। ଘୃତାଚୀ ମଣିମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ନରମ ଓ ସୁନ୍ଦର। ତାଙ୍କ ବିସ୍ତୃତ କଟି ଭାରବାନ୍ଧା, ଯାହା ଋଷିମାନଙ୍କ ମନକୁ ମୋହିତ କରୁଥିଲା। ବାୟୁ ତାଙ୍କ ପୋଶାକକୁ ଉଡ଼ାଇ ଦେଉଥିବାବେଳେ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ କଟି ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା। ଘୃତାଚୀଙ୍କ ହସୁଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରବଦନ ଶରତ୍ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ଲଜ୍ଜିତ କରୁଥିଲା। ତାଙ୍କ ମାଥାରେ ସିନ୍ଧୂର ଓ କୁସୁମ୍ବ ଚିହ୍ନ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା। ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ଯିଏ କାମଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେ ନିଜ ପ୍ରିୟା ଓ କୋମଳ ଘୃତାଚୀଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ—“ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ମୋ ଜୀବନ ହରାଇଛି, ଦୟାକରି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରୁହ। ମୁଁ ସେମାନେ ତୁମକୁ ଖୋଜି ଏ ଭୂମିରେ ଘୁଞ୍ଚିଯାଉଛି। ରମ୍ଭାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଛି ତୁମେ କାମର ଲୋକକୁ ଯାଉଛ। ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀର ଚମତ୍କାର ପାର୍ଶ୍ୱରେ, ଫୁଲବନ ମଧ୍ୟରେ, ଯେପରି ଏକ ଯୁବକ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରେ, ମୁଁ ତୁମ ସହ ତାହିଁପରି ଅନୁଭବ କରିଛି। ତୁମେ ଯୁବତ୍ୱରେ ଅଟୁଟ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିଛି। ରତ୍ନମାଳା, ଯିଏ ନାରୀମାନଙ୍କ ଅଳଙ୍କାର, ସେ ବରୁଣ ଓ ବାୟୁଠାରୁ ଆସିଛି। କାମଦେବଙ୍କ ଠାରୁ କାମଶାସ୍ତ୍ର ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ। ରତ୍ନମାଳା, ଜୁଡ଼ି ଜାମା ଓ ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ଘରେ ରଖି, ସେଉଁଠିଠାରୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତୁମେ ଖୋଜିବାକୁ ବାହାରିଲେ।” ଏପରି ଆସକ୍ତି ଭରା କଥା ଶୁଣି ଘୃତାଚୀ ହସିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରେମାନ୍ଧ, ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ମୁଁ ଏକ କଥା କହିବି। ମୁଁ ଏବେ କାମଦେବଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଉଛି, ଏହି ପାଇଁ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଛି। ଆଜି ମୁଁ କାମଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ଏବଂ ଏହି ସମୟରେ ତୁମ ଗୁରୁଙ୍କ ପତ୍ନୀ ମଧ୍ୟ। ଶିକ୍ଷାଦାତା, ମନ୍ତ୍ରଦାତା, ଗୁରୁ, ସେ ପିତାଠାରୁ ଲକ୍ଷମୁଣା ଗୁଣ ଅଧିକ। ଶାସ୍ତ୍ରରେ କୁହାଯାଇଛି ଗୁରୁଙ୍କ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଗୁରୁଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ। ପୁଅ ଯଦି ନିଜ ମାଆ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ଶାସ୍ତ୍ରରେ ସେ ଦୋଷ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି। ଯେଉଁ ଜଣେ ଜନନୀକୁ 'ମାଆ' ବୋଲି ଡାକେ, ସେଉଁଠି ସେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟର ସୂତା କଟିଯାଏ। ନିଜ ମାଆ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେବା ଚାରିଗୁଣ ଦୋଷ ଦିଏ। ସେ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଯେତେ ଯୁଗ ଅଛି, ସେତେ ଦିନ ଥାଏ। କୁମ୍ଭକାରଙ୍କ ଚକ୍ର ପରି ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ, ତଳୱାର ପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ବାଣ ପରି କୀଟାକ୍ରାନ୍ତ, ଗଳିଥିବା ଓ ଅଗ୍ନିପରି ତାପ୍ତ—ଗୁରୁଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେବାର ଦୋଷ ଏପରି ଭୟଙ୍କର। ଆଜି ମୁଁ କାମଙ୍କ ଗୃହକୁ, ସେଇ ପ୍ରେମିକଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପାଖକୁ ଯିବି।” ଘୃତାଚୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତାଙ୍କୁ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେଉଁଠି ଘୃତାଚୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଶାପ ଦେଲେ।