ମୁଁ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରୁ ଏହି ଚମତ୍କାର ଗଳ୍ପଟି କହିବି, ଆପଣ ମନୋযোগ ସହିତ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଏକ ସମୟର କଥା, ରାଧାଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ରାଧାଙ୍କ ସହିତ କ୍ରୀଡା କରୁଥିବାବେଳେ, ମନର ଚମତ୍କାର ଖେଳରେ, ଏକ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦରେ ବିହାର କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଲୀଳାମୟ ଇଚ୍ଛାରେ, ତାଙ୍କ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ସୂରଭି ଦେବୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ସୂରଭି ଏବଂ ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଛାଗଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏକ ମଣିମୟ ପାତ୍ରରେ ତାଙ୍କ ଦୁଧ ଦୋହନ କଲେ। ଗୋପୀନାଥ ନିଜେ ସେଇ ଉଷ୍ଣ, ମଧୁର ଦୁଧ ପାନ କଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଲୀଳାରେ ଏକ ବିଶାଳ ହ୍ରଦ ପ୍ରକଟ ହେଲା, ଯାହାର ପରିଧି ଶତ ଯୋଜନ ଥିଲା। ଏହି ହ୍ରଦ ରାଧା ଓ ଗୋପୀମାନେ ଖେଳିବା ପାଇଁ ଏକ କ୍ରୀଡା ସ୍ଥଳୀ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ହଜାର ହଜାର କୋଟି କାମଧେନୁ ଗାଈ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ସେମାନଙ୍କର ପୁଅ ଓ ନାତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଅସଂଖ୍ୟ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ପୂର୍ବେ ମହାର୍ଷି, ଶ୍ରୀହରି ସୂରଭିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ସୂରଭିଙ୍କ ପୂଜା ହେଲା। ଧ୍ୟାନ, ସ୍ତୁତି, ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ପାଳନ ହେଲା। "ଓଁ, ନମଃ ସୂରଭ୍ୟୈ" — ଏହି ଛଅ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାପିତ ହେଲା। ଏହି ଧ୍ୟାନ ଯଜୁର୍ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗୃହୀତ। ସୂରଭି ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ରୂପ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ରାଧାଙ୍କ ସଂଗିନୀ। ସେ ପବିତ୍ର ରୂପା, ଭକ୍ତଙ୍କ ଆଶା ପୂରଣ କରିଥିବା ଯୋଗ୍ୟ ପୂଜ୍ୟା। ଦେଖନ୍ତୁ, ମାଟିର କଳଶ, ଗାଈର ମୁଣ୍ଡ, ଗଡ଼ିର ମଝି, କିମ୍ବା ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ — ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନ ପ୍ରଭାତେ ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏକଥା ଏହି ତିନି ଲୋକରେ, ଭାରାହ ଯୁଗରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାର ପ୍ରଭାବରେ ଘଟିଥିଲା। ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଗଲେ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ମହେନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: "ହେ ଜଗତ୍ ଜନନୀ, ଗାଈମାନଙ୍କ ମୂଳ ସ୍ୱରୂପ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ରାଧାଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ପଦ୍ମାଙ୍କ ଅଂଶ, କାମଧେନୁ ରୂପା, ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦ ଦାତ୍ରୀ, ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଧନ, ସମ୍ପଦ, ଜ୍ଞାନ ଦାତ୍ରୀ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଯଶୋଦା, ସୁଖ ଦାତ୍ରୀ, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନି ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।" ସେଠାରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ, ସନାତନୀ ସୂରଭି ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଗୋଲୋକକୁ ଗଲେ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ। ଦୁଧରୁ ଘୃତ, ଘୃତରୁ ଯଜ୍ଞ, ଯଜ୍ଞରୁ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଯେଉଁଠାରେ ଗାଈ ଓ ସମ୍ପତି ଅଛି, ସେଉଁଠି କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଧର୍ମ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ସେମାନେ ଏହି ଲୋକରେ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି। ହେ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ର, ସେମାନଙ୍କ ପୁନର୍ଜନ୍ମ କଦାପି ହୁଏନାହିଁ। ଏଭଳି ଭାବେ, 'ସୂରଭିଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ପୂଜା ବର୍ଣ୍ନନା' ନାମକ ସତ୍ଚାପ୍ତର ଶେଷ ହେଲା, ଯାହା ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସଂବାଦରେ, ପ୍ରକୃତି ଖଣ୍ଡ, ମହାପୁରାଣ ବ୍ରହ୍ମ ବୈବର୍ତ୍ତରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ। ଏହାପରେ ନାରଦ ଗଭୀର ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ହେ ପ୍ରଭୁ, ନାରାୟଣଙ୍କ ଅଂଶ, ଦୟାକରି ନାରାୟଣୀଙ୍କ କଥା କହନ୍ତୁ। ମୁଁ ସୂରଭିଙ୍କ ଚମତ୍କାର ଗଳ୍ପ ଶୁଣିଛି, ଏବେ ମୁଁ ରାଧିକାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଳ୍ପ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।" ତେବେ ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: "ସର୍ବସିଦ୍ଧି ଦାତା, ସମସ୍ତ ରୂପର ମୂର୍ତ୍ତି, ଶିବ ମହାଦେବ ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ମୁଖେ, ହସି, ମୁନିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ। ଏହି ଗଳ୍ପ ରାସ ଉତ୍ସବର ବର୍ଣ୍ଣନା, ରାସ ମଣ୍ଡଳର ଚିତ୍ରଣ। ଏହି ସମୟରେ ପାର୍ବତୀ, ଫୁଲିଉଠି ହସୁଥିବା, ଭୟଭିତ ହୋଇ, ଜୀବନନାଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଇ, ପ୍ରଶଂସା କରି, ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ରାଣୀ, ମହାଦେବଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।