ନାରାୟଣ ଏହିପରି କହିଲେ—ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେ ମଣିମୟ ସିଂହାସନରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ବସାଇଲେ। ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଗଙ୍ଗାଜଳ ମଣିମୟ ପାତ୍ରରେ ଭରି ଦେବୀଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ। ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧିତ ହୋଇଥିବା ଓ ଚିତ୍ତକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଦାନ କଲେ। ପରେ ସେ ଗଣେଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ବିଧିବତ୍ ପୂଜା କଲେ। ଏହାପରେ ସେ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ—‘ଓଁ ହ୍ରୀଁ ଶ୍ରୀଁ ମନସା ଦେବୀ ସ୍ୱାହା’। ଭକ୍ତିଭାବେ ହରି ଦୁର୍ଲଭ ଷୋଡ଼ଶୋପଚାର ପୂଜା କଲେ। ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ସଙ୍ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ବାଜୁଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଆଦେଶ ଓ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ଦେବତା କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ମହେନ୍ଦ୍ର କହିଲେ—ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବି ନାହିଁ। ସ୍ତୁତିର ଗୁଣ ବେଦରେ ରହିଛି, ସେମାନେ ନିଜ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତାରେ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରମାଣିତ। ହେ ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣଧାମ, କ୍ରୋଧ ଓ ହିଂସାରୁ ମୁକ୍ତ, ମୋତେ ପୂଜିତ ଓ ମାତୃତ୍ୱର ଆଦିତି ସମାନ, ତୁମେ ଦୟାର ମୂର୍ତ୍ତି ଓ ମାତୃ ରୂପେ କ୍ଷମାର ଅବତାର। ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂଜିତ କରୁଛି, ମୋ ସ୍ନେହ ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ବଢ଼ୁଛି। ଏହିପରି ମୁଁ ପୁନିପୁନି ତୁମର ପୂଜା ବଢ଼ାଉଛି। ମାନସା ନାମକ ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ, ମାସ ଶେଷରେ କିମ୍ବା ପ୍ରତିଦିନ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ପୂଜିତ, ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ଓ ଗୁଣବାନ, ସେମାନେ ଯଦି ଏହି ପୂଜା କରନ୍ତିନାହିଁ, ତେବେ ସେମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମୀରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବେ, ସାପର ଭୟ ସେମାନେ ସଦା ରହିବ। ପୁନ୍ୟଶ୍ଳୋକ ଋଷି ଜରତ୍କାରୁ, ଯିଏ ନାରାୟଣଙ୍କ ଅଂଶ, ସେ ଆମ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ତୁମକୁ ମନରେ ସ୍ମରଣ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ହେଉଥିବାରୁ ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ମନରେ ପୂଜିତ ଓ ନମସ୍କୃତ। ଏହିକାରଣରୁ ପୁରାଣଜ୍ଞମାନେ ତୁମକୁ 'ମନସା ଦେବୀ' ବୋଲି କହନ୍ତି। ଯିଏ ଯାହାକୁ ମନରେ ଚିନ୍ତା କରେ, ସେ ତାହାର ଶତଗୁଣ ଫଳ ଲାଭ କରେ। ଏହାପରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଅଳଙ୍କାର, ବସ୍ତ୍ର ଓ ସେବକମାନେ ସହିତ ନିଜ ନିବାସକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେ ସଦା ତାଙ୍କର ଭାଇମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ସମ୍ମାନିତ ଓ ସର୍ବତ୍ର ବନ୍ଦିତ ଥିଲେ। ଦୁଧରେ ସ୍ନାନ କରାଇ ଅତି ଭକ୍ତିଭାବେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯିବା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ଏବଂ ସେ ପୁନି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। ଯିଏ ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ଏହି ସ୍ତୁତି ପାଠ କରେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ପୁଣ୍ୟର ବୀଜ ହୁଏ। ସେଠାରେ ବିଷ ମଧୁର ଅମୃତ ସମାନ ହୋଇଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ଏହି ସିଦ୍ଧ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପଢ଼ିବେ। ସେ ନିଶ୍ଚୟ ସାପ ଉପରେ ଶୟନ କରିବେ କିମ୍ବା ସାପ ତାଙ୍କର ବାହନ ହେବ। ଏହି ଉପଖ୍ୟାନ ଶୁଣି, ନାରଦ କହିଲେ—ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ମୁଁ ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ କୃତ୍ୟର ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ତାହାପରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ—ଗାଇମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୁରଭି ସର୍ବୋପରି, ସେ ଗୋଲୋକରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରୁ ଏହି କଥା କହିବି, ଧ୍ୟାନଦେଇ ଶୁଣ। ଏକଥା ଦିନ ରାଧାଙ୍କ ନାଥ, ରାଧା ସହିତ ଦିବ୍ୟ କ୍ରୀଡ଼ା କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦରେ ବିହାର କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଲୀଳାଶକ୍ତିରେ, ବାମପାର୍ଶ୍ୱରୁ ସେ ସୁରଭି ଦେବୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ସୁରଭିଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ବଛିଆ ସହିତ ଦେଖି, ଠିକ୍ ତାଙ୍କୁ ଦୁଧ ଦୋହନ କରି ମଣିମୟ ପାତ୍ରରେ ଭରିଲେ। ଗୋପୀନାଥ ନିଜେ ସେ ଉଷ୍ଣ, ମଧୁର ଦୁଧ ପିଇଲେ। ଏହା ସହ, ବିଶାଳ ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ଏକ ହ୍ରଦ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଯାହା ଶତ ଯୋଜନ ପରିମାଣରେ ପ୍ରସାରିତ। ଏହି ହ୍ରଦ ରାଧା ଓ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଖେଳସ୍ଥଳ ହେଲା। ଏହିପରି ହଜାର ହଜାର କୋଟି କାମଧେନୁ ଗାଇ ଉପଜିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ପୁଅ ଓ ପଉତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଅସଂଖ୍ୟ ସଂଖ୍ୟାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।