ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା ଏହି ଖବର ଶୁଣି ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ଗଲେ। ସାତି ଦିନ ଅତିତ ହେବା ପରେ, ତକ୍ଷକ ରାସ୍ତାରେ ଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଲୋଚନା ହେଲା ଏବଂ ସେମାନେ ଏକାପରି ଖୁସି ହେଇଗଲେ। ପରେ, ରାଜା ସର୍ପସତ୍ର ନାମକ ବଳି ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ। ଏହା ଦେଖି ତକ୍ଷକ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଋଷିମାନେ ମନସା ଜନିତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅସ୍ତିକ, ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ବଳି ଅନୁଷ୍ଠାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ରାଜା, ଦୟାବଶତଃ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷକୁ ଏକ ଵର ଦେଲେ। ସେମାନେ ହୃଦୟରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପୁନି ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ନାରଦ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ: “ମୁଁ ଚାହେଁ, ମୋତେ ଏ ଦେବୀଙ୍କ ପୂଜାର ସଠିକ୍ ବିଧି ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଶୁଣିବାକୁ।” ତେବେ ନାରାୟଣ କହିଲେ: “ଭକ୍ତି ସହିତ ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ମଣିମୟ ସିଂହାସନରେ ବସାଇଲେ। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣିମୟ ପାତ୍ରରେ ଦିବ୍ୟ ଗଙ୍ଗାଜଳ ରଖି, ଦେବୀଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ। ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଏବଂ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଦେବୀଙ୍କୁ ଦିଲେ। ପ୍ରଥମେ ସେ ଗଣେଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଏବଂ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ପରେ, ‘ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଂ ମନସାଦେବ୍ୟୈ ସ୍ଵାହା’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଭକ୍ତି ସହିତ ହରି ଦେବୀଙ୍କୁ ଷୋଡଶୋପଚାର ପୂଜା କଲେ। ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ସଙ୍ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନି ହେଉଥିଲା। ଏଠି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଏବଂ ଶିବଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଦେବତା କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ମହେନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: “ଏ ସମୟରେ ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବି ନାହିଁ। ଷ୍ଟୁତିର ଲକ୍ଷଣ ବେଦରେ ଥାଏ, ଏବଂ ସେମାନେ ନିଜ ଗୁଣ କଥାରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ଆପଣ ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତ୍ୱସ୍ଵରୂପା, କ୍ରୋଧ ଓ ହିଂସାର ଅଭାବରେ ଅଛନ୍ତି; ଆପଣ ମୋତେ ପୂଜିତା, ମାଆ ଅଦିତି ପରି। ଆପଣ ଦୟାର ସ୍ୱରୂପା, ଭଗିନୀ ଭାବେ ଏବଂ ମାତୃ ରୂପେ କ୍ଷମାର ମୂର୍ତ୍ତି। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ କରେ, ଏବଂ ମୋର ଭକ୍ତି ବଢ଼ିଯାଏ। ତଥାପି, ମୁଁ ପୁନି ପୁନି ଆପଣଙ୍କ ପୂଜା ବଢ଼ାଏ। ମାନସା ନାମକ ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ, ମାସ ଶେଷରେ କିମ୍ବା ପ୍ରତିଦିନ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ପୂଜିତ, ପଣ୍ଡିତ ଓ ଗୁଣବାନ, ସେମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମୀରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ପ ଭୟ ସଦା ରହିଥାଏ। ଧନ୍ୟ ଋଷି ଜରତ୍କାରୁ, ଯେଉଁଠି ନାରାୟଣଙ୍କ ଅଂଶ ଅଛି, ସେ ଆମ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଦେବୀ, ଆପଣ ହୃଦୟରେ ପୂଜିତା ଓ ନମସ୍କୃତା। ଏହିପରି ଯେଉଁମାନେ ପୁରାତନ ଶାସ୍ତ୍ର ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ହୃଦୟେ ଦେବୀ ବୋଲି କହନ୍ତି। ଯିଏ କୌଣସି ଜିନିଷ ଚିନ୍ତା କରେ, ସେ ତାହାର ଶତଗୁଣ ଫଳ ପାଏ।" ଏପରି ଦେବୀ ନିଜ ଅଳଙ୍କାର, ବସ୍ତ୍ର ଓ ସଂଗିନୀମାନଙ୍କ ସହିତ ନିଜ ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ସଦା ଭାଇମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଓ ସମ୍ମାନିତ ଥିଲେ। ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷେକ କରି, ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା; ଏପରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସେ ପୁନି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। ଯିଏ ଏହି ଷ୍ଟୁତିକୁ ପୂଜା ପରେ ପଢ଼ିଥାଏ, ସେ ଅସୀମ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ; ଏହି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଷ୍ଟୁତି ପଢ଼ିଲେ, ବିଷ ମଧୁ ପରି ହୋଇଯାଏ। ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସର୍ପ ଶୟନ କିମ୍ବା ସର୍ପ ଯାନ ହେବେ। ଏଠି ନାରଦ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ମୁଁ ଚାହେଁ ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ କୃତ୍ୟର ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣିବାକୁ।” ତେବେ ନାରାୟଣ କହିଲେ: “ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୁରଭୀ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ସେ ଗୋଲୋକରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।