ଏପରି ଏକ ସମୟର କଥା, ବିଶ୍ରବାସଙ୍କ ପୁଅ କୁବେର, ଧନର ଅଧିପତି ହେବାକୁ ପାଇଲେ। ପୁଲହଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ବାତ୍ସ୍ୟ, ଏବଂ ରୁଚିଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଶାଣ୍ଡିଳ୍ୟ। କଶ୍ୟପଙ୍କରୁ କାଶ୍ୟପ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କରୁ ଭୃଗୁବଂଶୀ ଭୃଗୁ ଏବଂ ଭରଦ୍ୱାଜ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଶାଣ୍ଡିଳ୍ୟ, ଯିଏ ରୁଚିଙ୍କ ପୁଅ, ସେ ଜ୍ଞାନରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଏବଂ ମହାର୍ଷି ଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଅନେକ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶ ଓ ମନୁମାନେ, ଏହି ମହାନ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ମନ୍ୟ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଜଘନ୍ଠରୁ ବୈଶ୍ୟ ଓ ପାଦରୁ ଶୂଦ୍ର ବଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଗୋପାଳ, ନାଇ, ଭିଲ୍ଲ, ମୋଦକ ଓ କୁବର ମଧ୍ୟ ଏହିଭଳି ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏଭଳି ମୂଳ ଶୁଦ୍ଧ ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କ ବିବରଣୀ ଦିଆଯାଇଛି। ତାପରେ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତାଙ୍କ ଶୁକ୍ର ଜନ୍ମ ଦେଲେ ଏକ ଶୂଦ୍ର ମହିଳା ଉପରେ। ଏହିଠାରୁ ମାଲାକାର, ଶଂଖକାର, କୁଶଳ କାରିଗର, କୁମ୍ଭାର, ସୂତ୍ରକାର, ଚିତ୍ରକାର, ସୁବର୍ଣ୍ଣକାର ଏବଂ ଅନେକ ଶିଳ୍ପୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏଠି ଶୌନକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଏହି ତିନିଜଣ କିପରି ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିମ୍ନତମ ହେଲେ? ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପ କେମିତି ପଡିଲା, କାହିଁକି?” ସୂତ କହିଲେ: ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଏକ ଶୂଦ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ପୁଷ୍କରକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ଦେଖିଲେ। ସେ ଯେତେବେଳେ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ମନ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ହେଲା। ସେ ରତ୍ନାଭୂଷଣ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ନରମ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା। ତାଙ୍କ ଚଉଡ଼ା କଟି ଭାରି ଥିଲା, ଯାହା ଦେଖି ମୁନିମାନଙ୍କ ମନ ମୋହିତ ହେଉଥିଲା। ବାୟୁରେ ତାଙ୍କ ଚୀର ଉଡ଼ିଯିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ କଟି ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ହସୁଥିବା ମୁହଁ ଶରତ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଲଜ୍ଜିତ କରୁଥିଲା। ସେ କୁମ୍କୁମ ଓ କଷ୍ଟୂରୀ ତିଳକ ଲଗାଇଥିଲେ। ବିଶ୍ୱକର୍ମା, କାମଶାସ୍ତ୍ରର ନିପୁଣ, ସେ ମୃଦୁ ସ୍ନେହ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ମୋ ଜୀବନ ହାରାଇଛି, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରୁହ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଖୋଂଜି ଖୋଂଜି ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ପଡ଼ୁଛି। ରମ୍ଭାଙ୍କ ମୁଁହରୁ ଶୁଣିଛି ତୁମେ କାମଦେବଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଉଛ। ଆହା! ସରସ୍ୱତୀ ତୀରେ ଫୁଲ ଉଦ୍ୟାନରେ ମୁଁ ତୁମସହ ଯୁବକ ପ୍ରେମିକ ଭଳି ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଛି। ତୁମେ ଯୁବତ୍ବରେ ଅଚଳ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଅଟୁଟ। ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟଙ୍କ ଦୟାରେ ମୃତ୍ୟୁ ମୈଥୁନରେ ମୁଁ ଜୟ ପାଇଛି। ରତ୍ନମାଳା, ଯାହା ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ଅଳଙ୍କାର, ଭାରୁଣ୍ୟ ଓ ବାୟୁଠାରୁ ଆସିଛି। କାମଶାସ୍ତ୍ର, ଯାହା ନାରୀମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ, କାମଦେବଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ରତ୍ନମାଳା, ଦୁଇଟି ବସ୍ତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ଘରେ ରଖି, ମୁଁ ତୁମ ଖୋଜରେ ବାହାରିଛି।” ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଆସକ୍ତି ଭରା କଥା ଶୁଣି ଘୃତାଚୀ ହସିଲେ। ସେ କହିଲେ: “ଏହି ସମୟର ଉପଯୁକ୍ତ କଥା ମୁଁ କହିବି, ହେ ଆସକ୍ତ ପ୍ରେମୀ। ମୁଁ ଏହି ଶୃଙ୍ଗାର ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି କାମଦେବଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଉଛି। ଆଜି ମୁଁ କାମଦେବଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ଏବଂ ଏହି ସମୟରେ ତୁମ ଗୁରୁଙ୍କ ପତ୍ନୀ ମଧ୍ୟ। ଜ୍ଞାନ ଓ ମନ୍ତ୍ର ଦେବାରେ ଗୁରୁ ପିତାଠାରୁ ଲକ୍ଷ ଗୁଣା ଅଧିକ। ଶାସ୍ତ୍ରରେ କୁହାଯାଇଛି ଯେ, ଗୁରୁଙ୍କ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଗୁରୁଠାରୁ ଶତଗୁଣା ଅଧିକ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଏହି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଇଛି ଯେ, ଯେଉଁ ପୁଅ ତାଙ୍କ ମାଆ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ସେ ମହାପାପର ଅଂଶୀ ହୁଏ।” ଏହିପରି ଦେବ, ଏହି ବିଭିନ୍ନ ବଂଶ, ଜନ୍ମ, ଶାପ ଓ ନୀତି କଥା ଏ ଉପଖ୍ୟାନରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଛି।