ଏକ ସମୟର କଥା, ଜରତ୍କାରୁ ମୁନି ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି ଦୁର୍ବଳ ଓ କ୍ରୋଧିତ ହେଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାସ୍କର୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜେ ସେଠାକୁ ଆସି, ମହାମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ— “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ସେ ସମୟରେ ଅସ୍ତ ହୋଇନଥିଲି; ମୁଁ ତୁମକୁ ସଚେତନ କରିଥିଲି। ମୋ ଉପରେ କୃପା କର, ମହାମୁନି, ମୋତେ ଶାପ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ମୁନିମାନେ ଅଧା ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧିତ ହେଇଯାଆନ୍ତି, ତେବେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଧୂଳିରେ ପରିଣତ ହେବ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଅଗ୍ନିମୟ।” ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଏହି ମୃଦୁ ଓ ନମ୍ର ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ଦ୍ୱିଜାତି ମୁନି ଖୁସି ହେଲେ। ସେ ମନରେ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞାକୁ ଧାରଣ କରି ଦ୍ୱେଷ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେ ନିଜ ଗୁରୁ ଶିବଙ୍କୁ, ନିଜ ଇଷ୍ଟଦେବ ହରିଙ୍କୁ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ମରଣରେ, ଗୋପୀନାଥ ଭଗବାନ ଏବଂ ଶିବ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହିପରି ଦେବତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି, ଗୁଣାତୀତ, ପ୍ରକୃତିରୁ ପାରେ ଥିବା ନିଜ ଇଷ୍ଟଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ଶିବ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଶାସ୍ତାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ପରିସ୍ଥିତି ଅନୁଯାୟୀ ଉପଦେଶ ଦେଲେ— “ଯଦି ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ପତି ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମପରାୟଣ ଓ ଶୁଭ୍ର ମନ୍ତି, କିମ୍ବା ଜଣେ ସନ୍ୟାସୀ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ଭିକ୍ଷୁକ କିମ୍ବା ଅରଣ୍ୟବାସୀ ହେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ନିର୍ବିକାର ଭାବେ ପ୍ରେମିକାକୁ ପୁତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବା ବିନା ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ...” ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ମହାମୁନି ଜରତ୍କାରୁ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀକୁ ମଙ୍ଗଳାଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରି ଚାଲିଗଲେ। ମୁନିଙ୍କ ହାତ ଛୁଁଆଁରେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ। ଜରତ୍କାରୁ କହିଲେ, “ଯିଏ ସଂଯମୀ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୈଷ୍ଣବ, ତପସ୍ବୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ, ଗୁଣମୟ—ଏମିତି ପୁତ୍ର ହେବେ, ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଓ ଧର୍ମପରାୟଣ ଥିବା ଦ୍ୱାରା ବଂଶକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ।” ଏହିଠାରେ, ସେ କହିଲେ ଯେ—ଯିଏ ପତିନିଷ୍ଠ, ଗୁଣବତୀ, ପତିପ୍ରିୟ, ମୃଦୁ ଭାଷିଣୀ, ହରିଭକ୍ତି ଦେଇଥିବା ସଖୀ, ଯାହାଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଯିଏ ଗର୍ଭଧାରଣ କରି ଶିଶୁକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାଏ—ଏହି ଜ୍ଞାନ କୃଷ୍ଣଚିନ୍ତନର ହୁଏ, ଏହା ଅନ୍ୟ ଜ୍ଞାନରୁ ଭିନ୍ନ। ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି—ହରି ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ ସବୁ କୃତ୍ରିମ। ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ଯିଏ ଏହି ମୁକ୍ତି ଦେଉନାହିଁ, ସେ ଶିଷ୍ୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଏବଂ ନାଶକ। ଯିଏ ମୁକ୍ତି ଦେଉନାହିଁ, ସେ କିପରି ଗୁରୁ କିମ୍ବା ସତ୍ୟ ସଖା? ଯିଏ ପଥ ଦେଖାଏ ନାହିଁ, ସେ କିପରି ମାନବଙ୍କ ସଂଗୀ? ସେବା ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର କର୍ମ ମୂଳହୀନ ଓ ନଶ୍ୱର ହୁଏ। ଏଠାରେ, ମୁନି କହିଲେ, “ଚତୁରତା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛି; ମୋ ଦୋଷକୁ ଖ୍ଷମା କର, ପ୍ରିୟ। ମୁଁ ପୁଷ୍କରକୁ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଯାଉଛି; ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତା ଯାଅ। ନାରୀମାନେ ଧନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସ୍ତୁପ୍ରତି ଆସକ୍ତିରେ ଚାଲନ୍ତି।” ଜରତ୍କାରୁଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ମନେ ବିଷାଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ସେ ମନେ କହିଲେ, “ଯେଉଁଠି ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରିବି, ବନ୍ଧୁ, ସେଠି ତୁମେ ଆସିବା। ସଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିଭାଜନ ସବୁଠାରୁ ବଡ ଦୁଃଖ; ପୁତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିଭେଦ ତାହାଠାରୁ ବଡ। ପତିନିଷ୍ଠା ନାରୀ ପାଇଁ ପତି ଶତପୁତ୍ର ଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ; ଯେପରି ଏକମାତ୍ର ପୁତ୍ର ଥିବା ମାତା ପାଇଁ, ବୈଷ୍ଣବମାନେ ପାଇଁ ହରି ସର୍ବୋପରି।” ଏପରି ଭାବେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା।