ଏହି କଥାରେ, ଦେବୀଙ୍କର ମୁହଁ ସାବୁ ହସୁଥିବା ଏବଂ କୃପାମୟ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଗଭୀର ନୀଳ କମଳ ଫୁଲ ପରି ଦେଖାଯାଏ। ମୁଁ ସେଇ ପରମ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ଯିଏ ଏହି ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ଜୀବନ ନାଉ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି। ଏହା ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବାର ପ୍ରକ୍ରିୟା। ବର୍ତ୍ତମାନ, ହେ ମୁନି, ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣ। ଶଙ୍କରେବେ କହିଲେ: “ହେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାରୀ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଶୁଭତା ଦାତ୍ରୀ ଦେବୀ, ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳର କୁଶଳ ବିଶାରଦ, ତୁମେ ମଙ୍ଗଳ ଓ ଆନନ୍ଦର ସ୍ୱରୂପ। ଶୁଭମୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଶୁଭ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ଆଧାର ଓ ଉତ୍ସ, ତୁମେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ପରମ ଫଳ। ମଙ୍ଗଳ ତିଥିରେ ତୁମକୁ ପୂଜା କରାଯାଏ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ବାଞ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥିବା ଦେବୀ। ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ମଙ୍ଗଳର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ, ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।” ଏହିପରି ଶମ୍ଭୁ ଏହି ମଙ୍ଗଳ ଓ ଉଗ୍ର ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଯିଏ ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ ସ୍ତୁତିକୁ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣିଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦେବୀଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଏ। ପ୍ରଥମେ ଶମ୍ଭୁ ଏହି ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ତୃତୀୟ ଦିନ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ରାଜା ମଙ୍ଗଳପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୂଜା କଲେ, ପଞ୍ଚମ ଦିନ ମଙ୍ଗଳଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ଶୁଭ ଇଚ୍ଛା ଥିବା ଲୋକେ ପୂଜା କଲେ। ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକପତିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ ଓ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଯାହା ମଙ୍ଗଳ ତାଙ୍କର, ଅମଙ୍ଗଳ କିଛି ତାଙ୍କୁ ନାହିଁ। ଏପରି ମଙ୍ଗଳ ସ୍ତୁତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଷୟ ଉପରେ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା, ଯାହା ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡରେ ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣରେ ଉପସ୍ଥିତ। ପୁନଃ, ନାରାୟଣ କହିଲେ: “ମନସା ଦେବୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣ, ଯାହା ଧର୍ମଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିଲି। ସେଇ କନ୍ୟା ଦେବୀ କଶ୍ୟପଙ୍କ ମନସ୍ପୁତ୍ରୀ। ସେ ଦେବୀ ନିଜ ମନରେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ସେ ନିଜେ ନିଜରେ ଆନନ୍ଦିତ, ବୈଷ୍ଣବୀ, ଏବଂ ସିଦ୍ଧ ଯୋଗିନୀ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଜରତ୍କାରୁଙ୍କ ଦେହକୁ ଦେଖି, କୃପାମୟ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କଲେ। ସ୍ଵର୍ଗରେ, ନାଗଲୋକରେ, ପୃଥିବୀରେ ଓ ବ୍ରହ୍ମଲୋକରେ, ସେ ଜଗଦ୍ଗୌରୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ପୂଜିତ। ସେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିନୀ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ଦ୍ୱାରା ବୈଷ୍ଣବୀ ଭାବରେ ପରିଚିତ, ହେ ନାରଦ। ସେ ନାଗେଶ୍ୱରୀ, ନାଗମାନ୍ୟଙ୍କ ଭଉଣୀ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ କହନ୍ତି, ସେ ମହାଜ୍ଞାନର ଧାମ। ସେ ଆସ୍ତୀକଙ୍କ ମାଆ ଓ ଜରତ୍କାରୁ ନାମରେ ପରିଚିତ। ଏହିପରି, ସେ ଜରତ୍କାରୁଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଯୋଗୀମାନେ ପୂଜନ୍ତି। ଓଁ, ମନସା ବୈଷ୍ଣବୀ, ନାଗମାନ୍ୟଙ୍କ ଭଉଣୀ, ଶୈବୀ, ନାଗେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଜରତ୍କାରୁଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଆସ୍ତୀକଙ୍କ ମାଆ, ବିଷ ନାଶିନୀ ଭାବରେ ସେ ଖ୍ୟାତ। ଯିଏ ଏହି ଦ୍ୱାଦଶ ନାମ ପୂଜାବେଳେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ସେ ସର୍ପ ଭୟ, ଶୟନ କାଳ, ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ଅବସ୍ଥା କିମ୍ବା ମନ୍ଦିରରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢି ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି, ଏହା ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଏକ ଲକ୍ଷ ଥର ପଢିଲେ, ମନ୍ତ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ ହୁଏ। ଅନେକ ସର୍ପକୁ ଅଳଙ୍କାର ଭାବରେ ପିନ୍ଧି, ସେ ନାଗ ଯାନ ହୁଏ। ଏହିପରି ମନସା ଦେବୀଙ୍କ ସ୍ତୋତ୍ର ଅଧ୍ୟାୟ ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସଂବାଦରେ, ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡରେ, ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏଠି ନାରାୟଣ କହିଲେ: “ସାମବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଧ୍ୟାନ ଓ ଦେବୀଙ୍କ ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଶୁଣ। ତାଙ୍କର ତେଜ ଧଳା ଚମ୍ପା ଫୁଲ ପରି, ରତ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ।