ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ମହାନ ଋଷିଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହାଯାଇଥିଲା—“ଏହି ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ମହାମନ୍ତ୍ରକୁ ଯେ କେହି ଏକ ଲକ୍ଷ ବାର ପଠନ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହୁଏ।” ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମଙ୍ଗଳମୟ ହ୍ୟମ୍ନ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଭ ଦେଇଥାଏ। ପ୍ରିୟବ୍ରତ ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ମହିମା କଥା କହିଲେ—“ସଂସାରର ଶୁଭ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦାତ୍ରୀ ଷଷ୍ଠୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ବରଦାତ୍ରୀ, ପୁତ୍ରଦାତ୍ରୀ, ଧନଦାତ୍ରୀ ଷଷ୍ଠୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ସେ ଉଚ୍ଚତମ ଶରଣ, ମୋକ୍ଷ ଦାତ୍ରୀ ଷଷ୍ଠୀଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଶିଶୁମାନଙ୍କର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଭକ୍ତମାନେ ଯେଉଁଠି ସେଉଁଠି ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, କ୍ରିୟା ଓ ଉପାସନାରେ ସେ ସ୍କନ୍ଦ ପ୍ରିୟା ଦେବୀଙ୍କୁ ସେମାନେ ପୂଜନ କରନ୍ତି—ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଦେବତାମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ରକ୍ଷାକାରୀ ଭାବେ ମାନନ୍ତି, ସେଇ ଦୟାମୟୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ହିଂସା ଓ କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ନୀତି ଓ ବିରାଟ୍ୟ ଦିଅ, ଷଷ୍ଠୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଶ୍ରେୟସ୍ ଓ ବିଜୟ ଦିଅ, ଷଷ୍ଠୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଦେବୀଙ୍କର କୃପାରେ ରାଜା ମହାନ ଯଶସ୍ବୀ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧିଶାଳୀ ହୁଏ। ଯେଉଁ ପୁରୁଷଙ୍କ ପୁତ୍ର ନାହିଁ, ସେ ଦେବୀଙ୍କ କୃପାରେ ଉତ୍ତମ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ପୁତ୍ର ପାଇଁଥାଏ। ଏହି ଶ୍ରବଣ ଏକ ବର୍ଷ କରିଲେ, ଦେବୀଙ୍କ ଦୟାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୁତ୍ର ଲାଭ ହୁଏ। ଏହି ପରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ—“ହେ ଦେବୀ, ମଙ୍ଗଳଚଣ୍ଡୀଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଶୁଣ। ତାଙ୍କ ପୂଜା ଓ ବିଧିବିଧାନ, ଯାହା ଧର୍ମଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣାଯାଇଥିଲା, ସେସବୁ ଶ୍ରବଣ କର। ଚଣ୍ଡା ନଗରରେ ଚଣ୍ଡୀ ଦେବୀ ନିତ୍ୟ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି, ଶତ୍ରୁମଣ୍ଡଳରେ ସେ ପ୍ରଭାସିତ। ଦୁର୍ଗା ରୂପେ ଚଣ୍ଡୀ ଦେବୀ ଅବସ୍ଥିତ, ଏବଂ ସେଠାରେ ମଙ୍ଗଳମୟତା ବି ରହିଛି। ମନୁବଂଶ, ସପ୍ତଦ୍ୱୀପର ପୃଥିବୀନାଥ ଓ ଶୁଭ ତାଳିକା ସବୁ ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଥାନ୍ତି। ଦେବୀ ଦୁର୍ଗା ରୂପେ ଅଦିଶକ୍ତି, ସେ ଏହି ସମସ୍ତର ଶାସନକାରିଣୀ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଶଙ୍କର ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ଦୁର୍ଗା ପର୍ବତରେ ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ଶଙ୍କର ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଶଙ୍କର ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ତେଣୁ ଦେବୀ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ କହିଥିଲେ—‘ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ କୌଣସି ଭୟ ରଖିବାକୁ ପଡିବ ନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଯୁଦ୍ଧଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି ହେବି। ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଦଳିଦେଉଥିବା ଦାନବକୁ, ହେ ଦେବେଶ, ହତ୍ୟା କର।’ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଉମାପତି ସେଇ ଦାନବକୁ ବଧ କରିଥିଲେ। ତା’ପରେ ଦେବତାମାନେ ଶିର ନମାଇ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳାଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିଲେ। ଏହିପରି ଶଙ୍କର ମଙ୍ଗଳଚଣ୍ଡିକା ଶକ୍ତିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଫୁଲ, ଚନ୍ଦନ, ନୈବେଦ୍ୟ, ଓ ବିଭିନ୍ନ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା, ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର, ମାଳା, ଖିର, ପିଠା, ସଙ୍ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ, ବାଦ୍ୟ, ଉତ୍ସବ ଓ କୃଷ୍ଣସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ନାରଦ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାନ ଓ ଏକ ବିଶେଷ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ—ଏହି ମନ୍ତ୍ର ୨୧ ଅକ୍ଷରର : ‘ଐଁ କ୍ରୂଁ ଫଟ୍ ସ୍ୱାହା’। ଏହି ଦେବୀକୁ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଭାବେ ପୂଜା କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି, ଯିଏ ଭକ୍ତଙ୍କ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ତ୍ରୁଟିହୀନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରି ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରିପାରେ। ଦେବୀଙ୍କ ରୂପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର—ଷୋଳବର୍ଷୀୟା, ଯୁବତୀ, ଶ୍ୱେତ ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ର ରଙ୍ଗ ପରି ଚମକୁଥିବା, କୋଟି କୋଟି ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ତାଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା। ତାଙ୍କ ଦୀର୍ଘ କେଶ ଜାସ୍ମିନ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ। ଏପରି ଦେବୀଙ୍କୁ ଯେଉଁଠି ବି ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜିଲେ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଦୟା ଓ କୃପା ଅବଶ୍ୟ ମିଳେ।