ଶିବ ଉଚ୍ଚାରିଲେ, “ଯେଉଁଜଣେ ମୋ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଛାଡିବାକୁ ମୁଁ କେବେ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ। ଯିଏ ଭୟବଶତଃ ନିଜ ଶରଣାର୍ଥୀଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥାଏ, ସେ ପାପୀ। ମୁଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବି, କିନ୍ତୁ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ କେବେ ନୁହେଁ। ଯିଏ ନିତ୍ୟ ଧର୍ମର ରକ୍ଷା କରେ, ଧର୍ମ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ। ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କର ମାତା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଏବଂ ପରିଣତିରେ ସଂହାରକ ମଧ୍ୟ।" ଶିବଙ୍କ ଏହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ହୃଦୟର ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ପ୍ରଭୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ରୋଗମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରଦେବୀ ଏବେ ଶିବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଛାଡି ଚାଲିଗଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅସୁସ୍ଥ ଦେଖି, ଦକ୍ଷ ପ୍ରଜାପତି ମାଧବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ନିଜ ନିବାସକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର, ନିଜ ପୂର୍ବବତ୍ତ ପ୍ରଭା ପାଇଁ, ଦିନ ଓ ରାତି ମଧ୍ୟରେ ଖେଳିବାରେ ଲାଗିଲେ। ଏଭଳି, ହେ ଋଷି, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ବ୍ୟବସ୍ଥା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା। ସୌତି କହିଲେ, “ଯେପରି ସଂସ୍କାରରେ ଜନନୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ, ସେପରି ବାଳଖିଲ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କ ତିନିଜଣ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଶକ୍ତି, ଶକ୍ତିଙ୍କ ପୁଅ ପରାଶର, ଏବଂ ବ୍ୟାସଙ୍କ ପୁଅ, ଶିବଙ୍କ ଅଂଶ ଥିବା ଶୁକ, ମହାପ୍ରଜ୍ଞାନୀ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" ତା'ପରେ ଶୌନକ ପଚାରିଲେ, “ଧନେଶଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ କୌଣସି ପ୍ରମାଣିକ କଥା ନାହିଁ। ଏବେ ଧନେଶ, ଏହି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଜନ୍ମ କଥା କହାଯାଇଛି।" ସୌତି କହିଲେ, “ଏଉଁଠି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ, ବିଶ୍ରବାସଙ୍କ ପୁଅ ପୁନି ପିଡିତ ହେଲେ। ଉତଥ୍ୟ ଧନେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଗୁରୁଦକ୍ଷିଣା ସ୍ୱରୂପ ଦାନ କଲେ। ଧନେଶ, ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ, ନିଜକୁ ତାଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏଭଳି, ବିଶ୍ରବାସଙ୍କ ପୁଅ କୁବେର ଧନର ଅଧିପତି ହେଲେ। ପୁଲହଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ବାତ୍ସ୍ୟ, ରୁଚିଙ୍କ ପୁଅ ଶାଣ୍ଡିଲ୍ୟ। କାଶ୍ୟପଙ୍କୁ କାଶ୍ୟପ ଏବଂ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଭୃଗୁର ଭାରଦ୍ୱାଜ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ରୁଚିଙ୍କ ପୁଅ ଶାଣ୍ଡିଲ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଂଶଗତି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ମନୁମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିବା କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ମହାନ୍ତ। ଉରୁ ଠାରୁ ବୈଶ୍ୟ ଏବଂ ପାଦ ଠାରୁ ଶୂଦ୍ର ବଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଗୋପାଳ, ନାପିତ, ଭିଲ୍ଲ, ମୋଦକ, କୁବର ମଧ୍ୟ ଏପରି ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏଭଳି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୂଳ ଶୁଦ୍ଧ ଶୂଦ୍ରମାନେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲେ। ବିଶ୍ୱକର୍ମା ନିଜ ବୀଜ ଏକ ଶୂଦ୍ରାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ରଖିଲେ। ମାଳି, ଶଂଖକାର, ଶିଳ୍ପୀ, କୁମ୍ଭକାର, ସୂତାକାର, ଚିତ୍ରକାର, ସୁବର୍ଣ୍ଣକାର ଏଭଳି ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ତିନିଜଣ କିପରି ଶୂଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନିମ୍ନତମ ହେଲେ? ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପ କିପାଇଁ ଲାଗିଲା? ତା'ପରେ ସୂତ କହିଲେ, “ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତାଙ୍କୁ ପୁଷ୍କରକୁ ଯିବା ବେଳେ ଦେଖିଲେ। ସେ ଯେତେବେଳେ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ମନ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲା। ସେ ରତ୍ନାଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ସୁକୁମାର ଏବଂ କୋମଳ। ତାଙ୍କର ପ୍ରସ୍ତ ନିତମ୍ଭ ଭାରଧରା ଥିଲା, ଯାହା ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ମନୋହର ଲାଗୁଥିଲା। ବାୟୁରେ ତାଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ଉଡ଼ିଯିବାରେ ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ନିତମ୍ଭ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ହସୁଥିବା ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଶରତ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ଲଜ୍ଜିତ କରୁଥିଲା।