ରାଜା, ସେ ଶିଶୁଟିକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ନାହିଁ, ବରଂ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଦେବାକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ହଠାତ୍ ସେଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ରଥ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ଜ୍ୟୋତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା, ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଏକ ଦେବୀ ତାହାରେ ବସିଥିଲେ। ସେ ଦେବୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ମୋହନୀୟ ଏବଂ ମାନ୍ୟ ସ୍ମିତ ମୁଖରେ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ ଥିଲେ, ରତ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ଏମିତି ଦେବୀଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖି, ରାଜା ଗଭୀର ଭକ୍ତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମହିଳେ, ତୁମେ କିଏଙ୍କର କନ୍ୟା? ତୁମେ ମହାପୁନ୍ୟବତୀ ଏବଂ ସମ୍ମାନିତା।” ରାଜାଙ୍କର ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ସେ ଦେବୀ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦାନ କରନ୍ତି, ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ପୂର୍ବେ ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଭୟ କରିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନା ହେଇଥିଲି। ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମନସା ପୁତ୍ରୀ ଦେବସେନା, ମାନ୍ୟତା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏବଂ ମୁଁ ହେଉଛି ଶ୍କନ୍ଦର ସେନା, ନିଶ୍ଚଳ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ। ମୁଁ ସନ୍ତାନହୀନଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ଦେଉଛି, ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ବସ୍ତୁ ଦେଉଛି। ଆନନ୍ଦ, ଦୁଃଖ, ଭୟ, ଶୋକ, ହର୍ଷ ଏବଂ ଶୁଭ ଫଳ—ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ। କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବହୁ ପୁତ୍ର ମିଳେ, କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବଂଶ ଶୂନ୍ୟ ହୁଏ। କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୁତ୍ର ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ, କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କିଛି ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଏ। ତେଣୁ, ରାଜା, କାର୍ଯ୍ୟ ସର୍ବୋପରି, ଏହି କଥା ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଲିଖାଯାଇଛି।” ଏଭଳି କହି, ଦେବୀ ଶିଶୁଟିକୁ ନିଜ କୋଳରେ ନେଲେ। ରାଜା ଦେଖିଲେ, ସେ ଶିଶୁ ହସୁଥିଲେ ଏବଂ ସୁନା ରଙ୍ଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ। ଶିଶୁଟିକୁ ନେଇ, ଦେବୀ ଆକାଶକୁ ଯିବା ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଭକ୍ତିମୟ ସ୍ତୁତିରେ ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଦେବସେନା କହିଲେ, “ମୋର ପୂଜା ସମସ୍ତଠାରେ ଆୟୋଜନ କର, ଏବଂ ନିଜେ ପୂଜା କର। ତେବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ତୁମର ବଂଶର ଅତି ଚମତ୍କାର ଏକ ପୁତ୍ର ଦେବି। ସେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜନ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରିବେ, ଯୋଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିବେ। ସେ ଶୁଭ ଶକ୍ତିରେ ଏକ ଶତ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ। ସେ ଏକ ଯୋଗୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ସିଦ୍ଧ ସ୍ୱରୂପ ଏବଂ ତପସ୍ଵୀ ହେବେ।” ଏଭଳି କହି, ଦେବୀ ଶିଶୁଟିକୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଦେବୀ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ, ଆସି ଏହି ପୁତ୍ର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କଥା କହିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ନରୀ-ପୁରୁଷମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ଏବଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ; ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଧନ ଦେଲେ। ରାଜା ପ୍ରତି ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଷଷ୍ଠୀ ତିଥିରେ ବିଶେଷ ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜନ କରିଥିଲେ। ପ୍ରତି ଷଷ୍ଠୀ ତିଥିରେ, ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ଗୃହରେ ବିଶେଷ ପୂଜା ହେଉଥିଲା। ଏହିପରି ଶିଶୁମାନଙ୍କର ଶୁଭ ଅନୁଷ୍ଠାନ, ଏବଂ ପ୍ରଥମ ଅନ୍ନପ୍ରାଶନରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପୂଜା ହେଉଥିଲା। ପୁନି, ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ, ଦେବୀଙ୍କର ଧ୍ୟାନ, ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ ଏବଂ ସ୍ତୁତି କିପରି କରିବା। ଶାଳଗ୍ରାମ, କଳଶ ବା ବଟବୃକ୍ଷ ମୂଳରେ ଶୁଭ୍ର ସ୍ୱଭାବ, ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଓ ଶୁଭ ଚରିତ୍ର ବିଶିଷ୍ଟ ଷଷ୍ଠୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କର। ତାଙ୍କର ଦେହ ଶୁଭ୍ର ଚମ୍ପା ଫୁଲ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ରତ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ କରି, ପୁଷ୍ପ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ପୂଜା ସମୟରେ ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ଆଚମନ, ସୁଗନ୍ଧ, ଧୂପ, ଦୀପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଧିରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କର। ମୂଳ ମନ୍ତ୍ର ‘ଓଁ ହ୍ରୀଂ’ ଦ୍ୱାରା ଷଷ୍ଠୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ‘ସ୍ୱାହା’ ଯୋଗେ ବିଧିପୂର୍ବକ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଭକ୍ତି ଏବଂ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ, ସ୍ତୁତି କରିବା ଓ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଦେବୀଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରାଯାଏ।