ଦେବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ଖ୍ୟାତିଲାଭ କରିଛନ୍ତି, ସେହି ଦେବସେନା ନାମରେ ପରିଚିତ। ସେ ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦେଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଏକ ମହାପାତ୍ର। ଏହି ଦେବସେନାଙ୍କ ପୂଜା ବିଧି ବିଷୟରେ ଏକ ପୁରାତନ କଥା ଅଛି, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଏବେ କହିବି। ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରିୟବ୍ରତ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରୟାସରେ ସେ ବିବାହ କରିଥିଲେ। ପରେ କଶ୍ୟପ ମୁନି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପୁତ୍ରେଷ୍ଟି ଯଜ୍ଞ କରାଇଥିଲେ। ଯଜ୍ଞର ହୂତି ଗ୍ରହଣ କରିବା ସାଥି ସାଥି ତାଙ୍କ ରାନୀ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ। ଏହା ପରେ ସେ ଏକ ସୁନା ଭଳି ଚମକୁଥିବା ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସେ ଶିଶୁକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଜଣାଣୀ ଓ ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀମାନେ କାନ୍ଦିପକା ଲାଗିଲେ। ରାଜା ପ୍ରିୟବ୍ରତ ଏହି ପୁଅକୁ ନେଇ ଶ୍ମଶାନକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ପୁଅକୁ ଛାଡି ଦେବାକୁ ମନ ନକରି, ସ୍ୱୟଂ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ତାଙ୍କ ସମ୍ନାରେ ଆସିଗଲା। ସେହି ରଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଲୋକମୟ, ଚିରଦ୍ୟାନ୍ତ, ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲା। ସେଉଠାରେ ରାଜା ଏକ ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷକ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ମୁହଁ ମୃଦୁ ହାସ୍ୟରେ ଭରିଥିଲା, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ, ରତ୍ନମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏଭଳି ଦେବୀଙ୍କୁ ସମ୍ନାରେ ଦେଖି, ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ତେଜ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ତେଣୁ ରାଜା ନମ୍ର ହୋଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ମହାନିୟତା, ଆପଣ କିଏଙ୍କ କନ୍ୟା? ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୃପାମୟୀ ଓ ପୂଜ୍ୟା।” ରାଜାଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ସେଉଁଠି ଦେବୀ, ଯିଏ ସଂସାରକୁ ଶୁଭ ଦେଉଛନ୍ତି, କହିଲେ: “ଏକ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଭୟ କରିଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ଦେବସେନା ଭାବେ ଦେବସେନାର ସେନା ଥିଲି। ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନସ୍ପୁତ୍ରୀ, ମାନ୍ୟ ଏବଂ ଖ୍ୟାତିଲାଭ କରିଥିବା ମା’ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ, ଏବଂ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ସେନା ଭାବେ ଅଟୁଟ ନିୟମରେ ଅଛି। ମୁଁ ସନ୍ତାନହୀନଙ୍କୁ ପୁଅ ଦେଉଛି, ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଦାନ ଦେଉଛି। ସୁଖ, ଦୁଃଖ, ଭୟ, ଶୋକ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଶୁଭ ମଧ୍ୟ ମୋ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ। କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ପୁଅ ମିଳେ, କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଲିନ୍ନ ଶୂନ୍ୟତା ଆସେ। କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୁଅ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ, କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କେହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଏ। ତେଣୁ ରାଜା, କାର୍ଯ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି କଥା ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଶୁଣାଯାଇଛି।” ଏହିପରି କହି, ଦେବୀ ଶିଶୁକୁ ତାଙ୍କ କୋଳେ ନେଲେ। ରାଜା ଦେଖିଲେ, ଶିଶୁଟି ହସୁଛି ଏବଂ ସୁନା ପରି ଚମକୁଛି। ଏହି ଶିଶୁକୁ ନେଇ ଦେବୀ ଆକାଶକୁ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତିରେ ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ତାପରେ ଦେବସେନା କହିଲେ: “ମୋର ପୂଜା ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କର, ଏବଂ ନିଜେ କର। ତେବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ପୁଅ ଦେବି, ଯିଏ ତୁମ ରାଜବଂଶର ପଦ୍ମ ସଦୃଶ ହେବ। ସେ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରିବ, ଯୋଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିବ। ସେ ଶୁଭ ଶକ୍ତିର ଧାରୀ, ଶତ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବ। ସେ ଏକ ଯୋଗୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ସିଦ୍ଧ ଦେହ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍।” ଏପରି କହି, ଦେବୀ ସେହି ଶିଶୁକୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଦେବୀ ଆକାଶକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ଏବଂ ଫେରି ଆସି ପୁଅ ବିଷୟରେ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲେ। ପୁରୀରେ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଖୁସି ହେଲେ, ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଧନ ଦେଲେ। ରାଜା ପ୍ରିୟବ୍ରତ ପ୍ରତି ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଷଷ୍ଠୀ ତିଥିରେ ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।