ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ବିଷ୍ଣୁପୁରାଣର ପବିତ୍ର କଥାରେ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କ ବିଷୟରେ କୁହାଯାଇଛି, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ, ସୁଖ ଓ କର୍ମଫଳ ଦିଅନ୍ତି । ଭାରତ ଭୂମିରେ କେଉଁସି କାର୍ଯ୍ୟ, ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ବିନା ସଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ । ଯେଉଁଠାରେ ପତ୍ନୀ ନାହାନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ଏହି ଦେବୀଙ୍କ କୃପାରେ ଦୟାଳୁ, ଶୀଳବତୀ, ସୁନ୍ଦରୀ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପତ୍ନୀ ମିଳେ । ଏମିତି ପତ୍ନୀ, ଯିଏ ପତିଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାରେ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ନିୟମରେ ଅଟୁଟ, ଶୁଚି ଓ ଉତ୍ତମ କୁଳରୁ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠା । ଯେଉଁଠାରେ ଜମି ନାହିଁ, ସେଉଁଠାରେ ଜମି ମିଳେ; ଯେଉଁଠାରେ ସନ୍ତାନ ନାହିଁ, ସେଉଁଠାରେ ସନ୍ତାନ ମିଳେ । ଏହି ଦେବୀଙ୍କ କଥା ଏକ ମାସ ଶ୍ରବଣ କଲେ, ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଏହି ବିଷୟରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ । ଏହି ସମୟରେ, ମହାଋଷି ନାରଦ ଭଗବାନ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ଆଗରୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିବା ଅନ୍ୟ ଦେବୀମାନେ କିଏ, ସେମାନଙ୍କ କର୍ମ ଓ କଥା ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ ।" ତାହାପରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ, "ହେ ନାରଦ, ଆପଣ କେଉଁ ଦେବୀଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି?" ନାରଦ କହିଲେ, "ମୁଁ ସତ୍ୟ ସହିତ ସେମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ ।" ତେବେ ନାରାୟଣ କହିଲେ, "ଯିଏ ସନ୍ତାନ ଦେବୀ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ନାମ ବିଷ୍ଣୁମାୟା, ସେ ସନ୍ତାନ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି । ମାନ୍ୟ ମାନ୍ୟ ମାଧ୍ୟମେ ସେ ଦେବସେନା ଭାବେ ଖ୍ୟାତ, ସେ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦିଅନ୍ତି ଓ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି । ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ପୂଜା ବିଧି ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ଚଳିଆସିଛି, ତାହା ଶୁଣ ।" ଏକ ସମୟରେ, ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରିୟବ୍ରତ ନାମକ ରାଜା ଥିଲେ । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେ ପ୍ରୟାସ କରି ବିବାହ କଲେ । କଶ୍ୟପ ଋଷି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପୁତ୍ରେଷ୍ଟି ଯଜ୍ଞ କଲେ । ଯଜ୍ଞର ଅନ୍ନ ଭୋଜନ କରିବା ପରେ ରାଣୀ ତୁରନ୍ତ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ । ଏବଂ କିଛି ଦିନ ପରେ ସୁନା ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲା । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଜଣେ ଜଣେ ମହିଳା ଓ ଆତ୍ମୀୟା ଅଶ୍ରୁବିଗ୍ନ ହେଲେ । ତାପରେ ରାଜା ସେଇ ପୁଅକୁ ନେଇ ଶ୍ମଶାନକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ସେ ନିଜ ପୁଅକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ, ବରଂ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଦେବା ପାଇଁ ତୟାର ହେଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆସିଲା । ସେ ରଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚମକୁଥିଲା, ନୂତନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲା, ଏବଂ ତାହାରେ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ଦେବୀ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ଦେବୀ ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ସହିତ ଶାନ୍ତ ମୁହଁ, ମୁକୁତ ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ । ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ରାଜା ଗଭୀର ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ତୁତି କଲେ । ତାପରେ ରାଜା ପ୍ରିୟବ୍ରତ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ମା, ଆପଣ କିଏ? ଆପଣ କେଉଁ ଗୋତ୍ରର, ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ?" ଦେବୀ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତି, ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, "ଏକଥିଏ ସମୟରେ ଦେବମାନେ ଦାନବମାନେ ଭୟ କରୁଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ଦେବମାନଙ୍କ ସେନା ଥିଲି । ମୁଁ ଦେବସେନା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନୋଜାତ କନ୍ୟା । ମୁଁ ମାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏବଂ ମୁଁ ହେଉଛି ସ୍କନ୍ଦର ସେନା, ନିୟମରେ ଅଟୁଟ । ମୁଁ ସନ୍ତାନହୀନଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ଦିଅଁ, ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ପ୍ରିୟବସ୍ତୁ ଦିଅଁ । ଏହି ସମସ୍ତ ସୁଖ, ଦୁଃଖ, ଭୟ, ଶୋକ, ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ । କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ସନ୍ତାନ ମିଳେ, କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କୁଳ ନାଷ୍ଟ ହୁଏ, କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତାନ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ, କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘାୟୁ ମିଳେ । ସେଥିପାଇଁ, ରାଜା, କାର୍ଯ୍ୟ ସର୍ବୋପରି, ଏହି କଥା ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି ।" ଏପରି କହି ଦେବୀ ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶିଶୁଟିକୁ ଆଞ୍ଚଳରେ ନେଲେ । ରାଜା ଦେଖିଲେ, ଶିଶୁଟି ହସୁଛି, ତାହାର ଦେହ ସୁନା ଭଳି ଚମକୁଛି । ଦେବୀ ଶିଶୁଟିକୁ ନେଇ ଆକାଶକୁ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ।