ସେଇ ସମୟରେ, ଏହା କହାଯାଇଛି ଯେ, ପତି ଅର୍ଥାତ୍ ସ୍ୱାମୀ—ସେ ନିଜ ଜୀବନ ସାଥୀଙ୍କୁ ସମ୍ବଳ ଦେଇଥିବାରୁ 'ଭର୍ତା' କହାଯାନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ରକ୍ଷା କରିଥିବାରୁ 'ପତି' କହାଯାନ୍ତି। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସ୍ନେହର ଆଧାର, ଏବଂ ସେ ଯେତେବେଳେ ଆନନ୍ଦରେ ବାନ୍ଧି ରଖନ୍ତି ଏବଂ ଭଲପାଇବା ଦିଅନ୍ତି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରେମିକ। ଏହି ଜଗତରେ ଯିଏ ଏକତାର ସୁଖ ଦେଇଥାଏ, ସେଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ଆଉ କେହି ନାହିଁ। ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଜନନୀମାନେ ପାଇଁ, ପତି ସଦା ଏକ ଶତ ପୁଅଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ଓ ଦୟାଳୁ। ପୂତିତ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିବା, ସମସ୍ତ ପୂଜା ଓ ଦୀକ୍ଷା ନେବା, ବଡ଼ ବଡ଼ ବ୍ରତ ଓ ଦାନ କରିବା, ଗୁରୁ, ବିଦ୍ୱାନ, ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ସେବା କରିବା—ଏସବୁ କିଛି ମିଶିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପତିଙ୍କର ପାଦସେବାର ଏକ ଷୋଳଂଶାଂଶ ସମାନ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଗୁରୁ, ପଣ୍ଡିତ, ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ପତିଙ୍କୁ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଗୁରୁ ଭାବିବା ଯୋଗ୍ୟ। ତିନିଶୋ କୋଟି ଗୋପୀ ଓ ଏପରି ଗୋପମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ପତିଙ୍କର କୃପାରେ ସେ ରମା ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋପଙ୍କ ପ୍ରେୟସୀମାନଙ୍କ ଉପରେ ରାଜ୍ୟ କରନ୍ତି। ଏପରି କଥା କହି, ରାଧିକା ଗଭୀର ଭକ୍ତି ସହ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦକ୍ଷିଣା ନାମକ ଦେବୀଙ୍କୁ ଗୋଲୋକରୁ ତଳକୁ ଖସାଯିବାକୁ ପଡ଼ିଲା। ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକ ବଡ଼ କଠିନ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱର ନାଥ ଭଗବାନ ନାରାୟଣ ଓ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱ ଦେହରୁ ଏକ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରକଟ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦେଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେବାକୁ ଥିଲା। ସେ ଦେବୀର ଦେହ ଗଳିଥିବା ସୁନା ପରି ଜ୍ଵଳମାନ, ଦଶ ମିଳିଅଁ ଚାନ୍ଦି ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ପଦ୍ମପରି, ଅଙ୍ଗ ନମ୍ର, ଚକ୍ଷୁ ଚଉଡ଼ା ଓ ପଦ୍ମଦଳ ସଦୃଶ। ଅଗ୍ନିଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର ପିଣ୍ଧିଥିବା, ବିମ୍ବା ଫଳ ପରି ଠୋଠ, ସୁନ୍ଦର ଦାନ୍ତ, ଶିଳ୍ପ ଓ ଚରିତ୍ରରେ ଶୁଦ୍ଧ। ମୃଦୁ ହସ, ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ, ରତ୍ନ ଗହନା ରେ ଶୋଭିତ। କୁମ୍କୁମ ଓ ଚନ୍ଦନର ଶୁଭ ସୁଗନ୍ଧ ରହିଥିଲା। ତାଙ୍କର ଶୋଭାମୟ କଟି, ଚଉଡ଼ା ଜଂଘା ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ତନ ଥିଲା। ଏପରି ଅତିଶୟ ସୁନ୍ଦର ଦେଖି ଯଜ୍ଞ ମୂର୍ଛିତ ହେଲେ। ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଶତବର୍ଷ ଧରି ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ନେଇଯିବାଯାଇଥିଲା। ସେଠାରେ ସେ ଦେବୀ ବାର ମସି ଧରି ଦିବ୍ୟ ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ। ସେ ଦେବୀ କର୍ମ ଫଳ ଦାତ୍ରୀ, ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଦେବାରେ ସମର୍ଥ। ଯଜ୍ଞ, ତାହାର ଫଳ, ପୁତ୍ର ଓ ଆହୁତି—ଏସବୁ ସେ ଦେଇଥିଲେ। ଯଜ୍ଞ ସହିତ ଆହୁତି ଓ ଫଳଦାୟକ ପୁତ୍ର ମିଳିଲାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ସଫଳ ହେଲା। କର୍ମ କରି ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଶୀଘ୍ର ଆହୁତି ଦେବା ଉଚିତ। କର୍ମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ସମୟରେ ଯଦି ଆହୁତି ଦିଆଯାଏ, ତେବେ ତାହା ଦୁଇଗୁଣି ଫଳ ଦେଏ। ଏକ ରାତି ବିତିଗଲେ ଦଶଗୁଣି ହୁଏ, ଏକ ମାସ ବିତିଗଲେ ଏହା ଲକ୍ଷଗୁଣି ହେଉଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଏହି ଫଳ ଅଧିକ ହୁଏ। ଏହିପରି ବିଳମ୍ବ କଲେ, ଯଜ୍ଞ କର୍ମ ସବୁ ଫଳହୀନ ହୁଏ। ଏହି ଅପରାଧରେ ବ୍ୟକ୍ତି ଦରିଦ୍ର, ରୋଗୀ ଓ ଅପରାଧୀ ହୁଏ। ତାଙ୍କର ପିତୃମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ପିଣ୍ଡ ଓ ତର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଦାତା ଦାନ ଦେଇ ପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଗ୍ରାହକ ମାଗି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯଦି ଯଜ୍ଞକାରୀ ମାଗିଥିବା ଦାନ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ସେ ଏଠାରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଯାଏଁ ଯମଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହୋଇ ରହିବେ।